Gerçek İnatçıdır

Kolombiyalı Devrimci Julian Conrado Serbest bırakılsın...

2012-01-15T07:30:00.007+01:00

Sayin Hugo Chávez Frías,
Bolivarci Venezuella Cumhuriyeti Baskani.
Sosyalist bir toplum insasi yolunda kendi kaderini tayin etmek icin devrimci mucadele veren size ve Venezuella halkina dayanismaci selamimizi iletiyoruz.
Bolivarci devrimi bu uzak topraklardan dikkatle izlerken, su an Venezuella’da aylardir gozaltinda tutulan Kolombiya’li devrimci sanatci Julian Conrado’nin serbest birakilmasi talebini buradan destekledigimizi ifade etmek istiyoruz.
Bircok insan gibi biz de, bu devrimci sanatcinin tutuklanmasinin ve sonrasinda emperyalist yardakcisi Kolombiya hukumetine teslim edilme kararinin, gezegenimizde adalet ve yoksul halklarin cikarlari icin mucadele eden ilerici guclerin arzu ve istklerine vurulmus bir darbe olacagini dusunuyoruz.
Julian Conrado’nun serbest birakilmasi, Venezuella’nin mucadele eden halklarla uluslararasi dayanismada ve insan haklarina saygida bir ornek ve oncu olma durumunu tekrar kazanmasina yonelik bir adim olacaktir.
2012 yilinin en iyi basarilara vesile olmasi dileğiyle, selamlar.

Compañero Hugo Chávez Frías.
Presidente de la República Bolivariana de Venezuela.-
Llegue a usted un saludo solidario, extensivo al pueblo venezolano en lucha revolucionaria por conquistar la autodeterminación como pueblo en el camino de la construcción de la sociedad socialista.
Desde estas lejanas tierras y atentos siempre al transcurrir de la Revolución Bolivariana, queremos expresarle nuestra adhesión a la solicitud de libertad para el cantante revolucionario colombiano Julián Conrado. Como muchos, creemos que su detención y posterior entrega al gobierno colombiano, caraterizado por su actitud proimperial, sería un golpe a los deseos y anhelos de las fuerzas progresistas del planeta, comprometidas con la defensa de la justicia y el bienestar de los pobres.
La libertad de Julián Conrado, significaría en la práctica la reiteración de que Venezuela es ejemplo y vanguardia en el mundo del respeto a los derechos humanos y de la solidaridad internacional con los pueblos en lucha.
Sin más por el momento y deseándole el mejor de los éxitos en el año 2012, nos despedimos.

TURQUIA (TURKIYE) / DICIEMBRE / 2011 ARALIK 2011

Sibel Özbudun
Temel Demirer
Sait Çetinoğlu
Fatime Akalın
ismail beşikci
fikret başkaya
Pınar Ömeroğlu
Serdar Koçman
Mahmut Konuk
Attila Tuygan
Ahmet Önal
Muzaffer Erdoğdu
Oktay Etiman
Ramazan Gezgin
Hüseyin Gevher
Metin Uzunöz
recep maraşlı
Mehmet Özer
Bülent Tekin
zeynep tozduman
mustafa kahya
yılmaz demiral
hüseyin taka
huriye şahin
sorun yayınları kollektifi

Destek için İmza Formu İmza Listesi

HAYAT BORCUN VAR MI BİZE ?

2012-01-11T10:43:00.007+01:00

Ne gurbet ne bahar
Ölüm zamanı Uludere
Sustuk duyun diye
Konuşamaz ölü çocuklar
Suskun kederli yüzlerimizle,eşitiz artık
Yoksulluğunu bilmez ölü çocuklar.
Ve hayat tuzaktır bize
Hangi Dağ Hangi Deniz Saklar bu sırrı
Adında saklı hayatı bir Mahsun
Gurbet değil ölüm ayırdı bizi,
Bir strana sığar ömrümüz,
Yasak türkülerin büyümeyen çocuklarıyız
Hevsel Bahçelerinde uçurtmalarımız
Ne gurbet ne bahar
Veda zamanı bozkırlarda
Vurulmuş bir Cemal’im
Hatmi Çiçeği eteklerinde
Çiceklerin arasına sakladı yüzümü annem
Veda öpücüğü parçalı yüzümde
Kar çiçeklerine, Nisan yağmurlarına
Mayıs günlerine değdi yüzüm.
Zemheride vurulan çocuklarıyız bu ülkenin
Hayat borcun var mı bize !
Emrinde değiliz artık.
“ENCÜ ÇOCUKLAR “

Bu acıların bir daha yaşanmaması için,
Çocukların yaşam hakkı için,
Uludere Katliamı sorumlularının cezalandırılmasını istiyoruz.
Unutmayacağız !
Unutturmamak için susmayacağız

Nurgül ÇETİNKAYA
Sibel Özbudun
Temel Demirer
Sait Çetinoğlu
Mahmut Konuk
Ramazan Gezgin
Fatime Akalın
Attila Tuygan
Ahmet Önal
Muzaffer Erdoğdu
Sabri Atman
Feyyaz Kerimo
Altan Açıkdilli
Mehmet Özer
Hüseyin Gevher
Aykan Erden
Bülent Tekin
Fatin Kanat
Recep Maraşlı
Pınar Ömeroğlu
Serdar Koçman
Nalan Temeltaş
Oktay Etiman

Murat Kuseyri

Necmettin Salaz

Bora Balcı

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Fransa Parlamentosu’na değil, soykırımın inkarına karşı birleşmek gerek

2011-12-23T18:28:00.009+01:00

Dünyanın çeşitli ülkelerinden sonra şimdi de Fransız Parlamentosu’nda Ermeni Soykırımı’nın inkarını yasaklayan yasa tasarısına karşı AKP'si, CHP'si, MHP'si, kimi iş kuruluşları ve çevreleri ve önemli bir aydın tabanıyla Türkiye'nin geniş kesimleri birleşmiş görünüyor. Yasa tasarısına karşı görüşler, yasağın düşünce özgürlüğüylebağdaşmayacağı önkabulünde buluşmakta.

Soykırımın inkarı devlet eliyle işlenen örgütlü bir suçun aklanmasına hizmet eder; tarihleyüzleşmeyi, kurbanların anısı önündeeğilmeyi, kurtulanların torunlarıkarşısında utanç duymayı “bir daha asla”demeyi engeller. Eşitsizliği,tahakküm ilişkilerini ve potansiyel şiddet tehdidini kalıcılaştırır.

Nitekim Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi’ni, Aralık 1948'de kabul etmiş ve Sözleşme Ocak 1951’de yürürlüğe girmiştir. O günden bu yana Holokost, yani Yahudi soykırımının inkarı birçok ülkede yasaklanmış, para cezası ve hapisle cezalandırılmıştır. Fransa da Holokost inkarcılığına karşı 1990 yılında Gayssot yasasını çıkarmıştır.

Soykırımı inkar etmek, düşünce özgürlüğü kapsamında değerlendirilecek bir olgu değil, soykırıma uğramış bir halkın çocuklarına ve soykırımın utancını duyanlara uygulanan bir şiddet, soykırımın sonuçlarını kalıcılaştırmak için kullanılan önemli araçlardan biridir, yeni insanlık suçlarına davettir.

Bu yüzden biz aşağıda imzası bulunanlar, her şeyden önce, Türkiye’de hayatın her alanında süren, vicdanları yaralayan, mağdurları tekrar tekrar incitmeye devam eden inkar politikasına son verilmesini istiyoruz.

Ali Ertem
Ahmet Önal
Asude Kayaş
Atilla Dirim
Atilla Tuygan
Ayşe Günaysu
Ayşegül Devecioğlu
Bilgin Ayata
Cemal Yardımcı
Cengiz Algan
Döne Gündüz
Eren Keskin
Erol Özkoray
Ersin Salman
Gülten Madenli
Halil Berktay
Hürriyet Şener
İ.Bülent Gül
Laleper Aytek
Leman Yurtsever
Lily Keşiş
Mehmet Atak
Mehmet Polatel
Murat Kuseyri
Müjgan Arpat
Nilgün Yurdalan
Recep Maraşlı
Sait Çetinoğlu
Sabri Atman
Selay Ertem
Seyhan Bayraktar
Şebnem Korur Fincancı
Zeynep Tozduman
Ülkü Özakın
Ümit İzmen

Destek için İmza Formu İmza Listesi

YETTİ ARTIK !

2011-10-29T16:36:00.040+02:00

Adına “KCK Operasyonu” denilen garabet zirvesinde, oğlu Cihan Deniz’den 24 gün sonra Ragıp’ı da gözaltına aldılar.
Ayşe’yi gözaltına alamadılar. Çünkü Ayşe’yi çoktan yitirdik. Ama öyle gözüküyor ki, mümkün olsa, onu da tutuklayacaklardı!
Çünkü bu ülkenin sosyalistlerini sindirmeye yönelen “Devrimci Karargâh”, Kürtleri ve onların özgürlük talepleriyle dayanışma içerisinde olanları sindirmeye yönelen “KCK” harekâtları gösteriyor ki iktidar, bu ülkede haksızlıklara “Hayır” diyen herkesi er ya da geç demir parmaklıkların gerisine tıkarak ve mümkün olduğu kadar çok orada tutarak susturmaya, sindirmeye kararlı.
Ragıp Zarakolu… Yayıncı, yazar, insan hakları savunucusu, arkadaşımız, yoldaşımızdır… Ve O, “terör” kavramı ve çağrıştırdıklarıyla ilintilendirilebilecek son kişidir…
Ragıp Zarakolu’nu gözaltına aldılar… Büşra Ersanlı Hoca’nın hemen ardından…
Recep Tayyip Erdoğan’ın cebinde 1400 kişilik bir “tutuklanacaklar” listenin bulunduğundan söz ediyor. Her bir şehit cenazesinin ardından, gerekçe dahi gösterilmeksizin gözaltına alınacak, tutuklanacak, uzatmalı bir yargılama süreci boyunca hücrelerde tutulacak 1400 kişi. İktidarın elinde 1400 rehin.
Boynumuzun borcu olsun: İlan ediyoruz ki, sizler en sonuncumuzu tutuklayana dek bu meydanlarda baskılara, haksızlıklara, hak ihlallerine karşı tepkimizi haykırmaya devam edeceğiz…
En sonuncumuzu aldıktan sonra susturabileceksiniz bu sesi ancak.
O zaman alın “İleri demokrasi”nizi, yakanıza iliştirin.
Bütün muhalif seslerin susturulduğu bir “ileri demokrasi”, olsa olsa bakanlarınızın, bürokratlarınızın, müteahhitlerinizin, ideologlarınızın, “yaka süsü” olur ancak…
İşte bu kararlılıkla ve Cemal Süreya’nın dizeleriyle avazımız çıktığınca haykırıyoruz:
“Biz şimdi alçak sesle konuşuyoruz ya
sessizce birleşip sessizce ayrılıyoruz ya
anamız çay demliyor ya güzel günlere
sevgilimizse çiçekler koyuyor ya bardağa
sabahları işimize gidiyoruz ya sessiz sedasız
bu, böyle gidecek demek değil bu işler
biz şimdi yan yana geliyoruz ve çoğalıyoruz
ama bir ağızdan tutturduğumuz gün hürlüğün havasını
işte o gün sizi tanrılar bile kurtaramaz.”

TUTUKLAMA TERÖRÜNE SON!
YA İNSAN AVINNA SON VERİN YA DA HEPİMİZİ TUTUKLAYIN!
RAGIP ZARAKOLU VE BÜŞRA ERSANLI İLE DİĞER TÜM TUTUKLANANLAR DERHÂL SERBEST BIRAKILMALIDIR!
Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

ENOUGH IS ENOUGH!
On the peak of the freak called “KCK Operation”, they also arrested Ragıp 24 days after his son Deniz had been arrested.

They couldn’t take Ayşe Zarakolu into custody. Because we had lost her long time ago. But it appears that if possible, they would have arrested her!
Because the “Devrimci Karargah” campaign which targets to intimidate the socialists of this country and the “KCK” operations which aim at suppressing the Kurds and those who are in solidarity with their demands of freedom show that the political power is determined to silence, oppress eveybody who resists the injustices in this country by putting him/her behind bars eventually and keeping him/her there as long as possible.
Ragıp Zarakolu… Publisher, writer, human rights defender, our friend, our comrade… And he is the last person who can be correlated with “terror” concept and its connotations…
They arrested Ragıp Zarakolu… Right after Prof. Dr. Büşra Ersanlı…
It is said that the prime minister Recep Tayyip Erdoğan has in his pocket a list of 1400 persons to be arrested. 1400 persons who will be detained and arrested without any justification following each military funeral and kept in solitary confinement througout a prolonged judicial process. 1400 hostages in the hands of the political power!
It would be our duty: We hereby announce that we will continue to scream our challenges to the pressures, injustices, violations of right all over the squares until you arrest the last one of ours…
You can muffle this sound up only when you will clap our last one in jail.
Then take and attach your “Advance democracy” in your collar.
An “advanced democracy” which all opposing sounds are silenced would be at the very outside a “collar trim” for your ministers, bureaucrats, contractors, ideologues…
Here, with this determination, we are shouting at the top of our lungs with Cemal Süreya’s verses:
“Even if we are speaking below our breath / we are coming together in silence / we are coming away in silence / our mother is steeping tea for good days / our sweetheart is putting flowers in a glass / quiet and retiring, we are going to work in the mornings / it doesn’t mean the way it will go / now we are coming side by side and gathering / but that day we will start to sing ballads of freedom with one voice / even the gods can’t save you.
STOP TERROR OF ARRESTING!
EITHER STOP THE MANHUNT OR ARREST ALL OF US!
RAGIP ZARAKOLU AND BÜŞRA ERSANLI AND ALL OTHER ARRESTEES MUST BE RELEASED IMMEDIATELY.
Ankara Initiative for the Freedom of Thought

İsmail Beşikçi,Sibel Özbudun,Fatime Akalın,Pinar Ömeroğlu,Ulkü Uzun,Recep Maraşlı,TemelDemirer,Mahmut Konuk, Sait Çetinoğlu,Ramazan Gezgin,Attila Tuygan,Necmettin Salaz,Tayfun İşçi,Mehmet Özer,Ahmet Önal,Bülent Tekin,Fatin Kanat,Hüseyin Gevher,Hüseyin Taka,Mustafa Kahya,Bora Balcı,Serdar Koçman,Jan Beth-Sawoce,Sabri Atman,Racho Donef,Erol Özkoray,Jale Mildanoğlu,Murat Kuseyri,Doğan Özgüden,İnci Tuğsavul,Sungur Savran,Şiar Rişvanoğlu,Baskın Oran,Apo Torosyan,Necati Abay,Bilge Contepe,İbrahim Okçuoğlu,Özgür Uçkan,Sarkis Hatspanian,Raffi Hermon Araks,Şanar Yurdatapan,Pınar Sağ,Adil Okay,Kadir Cangızbay,Ayhan Bilgen,Ali Kılıç,Yücel Demirer,Cemil Gündoğan,Deniz Faruk Zeren,Hüseyin Aykol,Mesut Saganda,Silva Özyerli,Erdal Yıldırım,Adnan Yılmaz,M. Hakan Koçak,Esra Çiftçi,Hakan Tahmaz,Yalçın Ergündoğan,Nezahat Gündoğan,Kazım Gündoğan,Barış Ünlü,Cemalettin Cinlikiç,Deniz Türkali,Aygül Erce,Faysal Dağlı,Serge Avedikian,Fehmi Erbaş,Naci Kutlay,Mehmet Atak,Gülay Taşyar,Belgin Cengiz,Nevin Berktaş,Hüsnü Öndül,Reyhan Yıldız
Gül San,Ali İbrahim Tutu,Yılmaz Demiral,Elif Ergezen,Seydi Fırat,Esra Karataş,İkbal Kaynar,Zeynep Çiftçi,Saliha Şahin,Defne Asal,M.Ali Yıldırım, Hüseyin Habib Taşkın,Tarık Ziya Ekinci,Ceren Okur,Senih Özay, Mehmet Sait Demir, Yavuz Alogan, Zeynep Tanbay,Ahmet Selim, hacı Bakırcı, Emin Doğan, Oktay Etiman,...

Devamı imza listesinde

29 Eylül 2011 15:35:16

Destek için İmza Formu İmza Listesi

“İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü Sempozyumu” 17 Eylül 2011 - Ankara

2011-10-20T19:15:00.001+02:00

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi’nce organize edilen “İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü Sempozyumu,” 17 Eylül 2011 günü Ankara’da toplandı. Toplantı, düzenleyicilerden Mahmut Konuk’un İsmail Beşikçi’nin kişisel ve akademik geçmişi, program akışı ve yönteme ilişkin verdiği bilgiden sonra, Fikret Başkaya’nın yaptığı açılış konuşması ile başladı.
Mahmut Konuk, İsmail Beşikçi’nin Türkiye devlet geleneğinde nasıl diri bir aykırı sesi ayakta tuttuğuna ve bunun önemine değindi. Beşikçi’nin bir gazetede yayınlanan demecinden dolayı yeniden cezaevine konma olasılığından bahsederek, bu bağlamda hem kendisine destek ve hem de benzeri ifade özgürlüğü ihlallerinin altını çizmek ve önüne geçmek için bu toplantıyı düzenlediklerini belirtti.
Fikret Başkaya, Toplantı düzenleyicilerine ve özellikle okyanus ötesinden dayanışmak için gelen yabancı konuklara, ilişkileri kuran ve yürüten Şanar Yurdatapan ve Sibel Özbudun’a teşekkür ederek konuşmasına başladı. İlk cümlesinde hepimizin İsmail Beşikçi’ye borçlu ve bu yüzden burada olduğumuzu ifade ederek başlayan Başkaya, Beşikçi’ye destek yanında rejimi teşhir için de burada olduğunu ifade etti. Halil Cibran’dan alıntıyla, kelimelerimizin kifayetsiz olmadığını ve fakat zaman yetersizliğinden doğan sınırlar olduğundan bahsetti. Düşüncenin yalnızca akıldan geçmesinin tek başına önemli olmadığını, ancak ifade edilip, eyleme dönüşürse düşünceden bahsetmenin olanaklı olacağını belirten Başkaya sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Düşünce özgürlüğü sınıf mücadelesine angaje eden bir şeydir, doğrudan sınıf mücadelisiyle ilgilidir. Ancak düşüncenin gerçekleştiği koşullarda düşünceden bahsedebiliriz. Tam da bu yüzden yasak ve sansür devreye giriyor ve aykırı olan düşünceler engellenmek isteniyor. Olup bitenin neden ve nasılını sorun eden, düşünce alanına çıkaran, bir dil üreten, bunun için emek veren kişi entelektüeldir. Ancak düşüncelerinin uygulamaya konması yolunda emek veren entelektüeldir. Bunu söylerken entelektüeli yüceltmiyorum. Entelektüel söylediklerinin sonuna kadar arkasında durduğunda bu sıfatı hakeder. Baskı ve yasaklar onun bilincini hapsetmeyi hedefliyorsa ki genellikle durum böyledir, entelektüel “bilincinin hapsedilmesini” önlemek için bedeninin hapsedilmesini göze almalıdır. Her halde bu kısa değinmelerin İsmail Beşikçi’yi tarif ettiğini anlamışsınızdır. Türkiye’de resmi söylem, farklı olanı, farklı yerde duranı, farklı sesi hain saydı ve tabularla, bağnazlıkla varlığını sürdürdü. Neden bu türden bir mantığı ayakta tutmak için, sürdürmek için işlevli olan bir kanun stoku var ve neden bunlar bu kadar dayanıklı? İsmail Beşikçi 1971’de üniversiteden kovuldu. Ben yazdığım bir kitaptan dolayı 1994’te üniversiteden kovuldum. Sürecin başlangıcından bu yana İsmail Beşikçi 41 yıldır yargılanıyor. Benim ilk yargılanmam genç bir TİP üyesi olduğum 1965 yılına kadar gerilere gidiyor. Son olarak 2005 yılında yargılandım. 40 yıldır da yargılanıyorum. Terörle Mücadele Kanunu çok sonradan çıktı ama değişen bir şey yok. Mantık değişmiyor ve en önemlisi de, tutucu kanunların yedekleri var ve bunlar gerektiğinde işletiliyor. Yeter ki istesinler, bu salonda bulunan herkesi, hepimizi yargılayabilirler. Örneğin hepimizi suçu ve suçluyu övmekten yargılayabilirler. Terörle Mücadele Kanunu çıktığında Mehmet Elkatmış’la TBMM’de yaptığım görüşmede kendisinin de tehlikede olduğunu, bir gün kendisinin de bu ateşle yanabileceğini söylemiştim. Şu anda terörle mücadele kanunun vurmadığı kesim pek yok gibi... Yargılanma furyası tüm kategorileri genişleyerek kapsamaya devam ediyor. Basın sessiz. Sokaklara çıkanların neden çıktığını soran, araştıran tek program yok. 2011’de İsmail Beşikçi hala yargılanıyor. Neden böyle bir manzara var? Türkiye’de bu durum kabul edilmese de, asıl sorun devletin kutsal sayılmasından kaynaklanıyor. Osmanlı imparatorluğunda devlet kutsaldı. Ama Cumhuriyet Türkiye’sinde daha da kutsaldı... Bu yüzden rejimin niteliğini anlamak, tüm bu olup biteni anlamak açısından kritik bir öneme sahiptir. Yaşadığım beş olayı burada nakletmek istiyorum. 1973’te Tuzla’da Yedek Subay Okulunda eğitim görürken, ani bir arama emri geldi. Ben orada, karnımda kitap saklardım. Yapılan aramada üzerimde Freud’un “Beş Psikanalizi”ni buldular. Birliğin komutanı kitabın bulunmasıyla Fransızca okuduğumdan ve aldığım eğitimimden haberdar oldu ve hemen Fransa’da geçirdiğim yıllarda Ermeni meselesine ilişkin yürütülen kampanyalarda rol almadığım için beni haşladı. Oradan er çıkarılıp, sakıncalı er olarak Erzurum’a sürgün edildim. Bir gün tümen komutanı denetime geldi, koca Alayda gelip beni buldu ve neden orada bulunduğumu sordu. Ben hiç sözü uzatmadan “kötü düşünceli olduğum için” cevabını verince, tümen komutanı “Türkün kötü düşüncelisi olmaz” diyerek bağırmaya başlamıştı. 1994 yılında Paradigmanın İflası adlı kitabım soruşturulduğunda avukatım ilgili savcıya kitabın akademik bir çalışma, yazarının bir üniversite üyesi olduğunu, bilimsel bir çalışmanın dava konusu yapılmasının uygun olmadığını söylemesi karşısında: Yağma yok! Hem devletin ekmeği ye, hem devleti yıkmaya çalış, yok öyle şey” diyor. Ben mahkeme salonunda bu davayla ilgili savunma yaparken, heyet üyeleri o gün kendilerine dağıtılan zarflardaki maaşlarını sayıyorlardı. Ben ceza aldıktan sonra asistanlar kısa bir metin yazıp destek imzası için bir doçente götürüyorlar, o doçent ‘“devlet ceza verdiyse bir bildiği vardır her halde“ diyor ve metni imzalamıyor... Bu tavır bir istisna değildir. Akademik tayfanın ortalama tavrını yansıtıyor” dedi...
Başkaya konuşmasını düşünce özgürlüğü mücadelesinin insanlık onurunu besleyen bir durum olduğunu, özgürlük mücadelesinde kaybetmek diye bir şeyin olmadığını, ifade ettikten sonra, halen hapislerde olan, yargılanan, haklarında soruşturma açılan “düşünce suçlularını” selamlayarak sözlerini tamamladı...
Mahmut Konuk’un İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW) hakkında verdiği kısa bilgiden sonra kürsüye gelen Emma Sinclair Webb, ‘Doğu Anadolu’nun Düzeni’ kitabıyla Kürt meselesini daha hiç kimsenin yapmadığı bir biçimde akademik düzeye taşıyan İsmail Beşikçi için yapılan bir sempozyuma katılmaktan memnuniyetini dile getirerek söze başladı. Terörle Mücadele Kanunu’nun 7/2 maddesine göre verilen cezaların dökümünün yapılması ve istatistiksel sonuçlarının yayınlanmasının önemine vurgu yaptı. İsmail Beşikçi’nin Çağdaş Hukukçular Dergisi’ne verdiği demeçte “q” harfinin ve gerilla kelimesinin kullanılmasının bir cezaya gerekçe olmasının ve ilgili gerekçeli kararda cezanın bu noktalara dayandırılmasını çelişkili bulduğunu çünkü bazı yargıçların bu konuları cezalandırmayı gereksiz bulduğunu belirtti. Gerilla kelimensin olağan bir biçimde kullanımda olduğunu ve cezalandırılmasını gülünç bulduğunu belirtti. Terörle Mücadele Kanunu (TMK) revize edilip, 7. madde dahil olmak üzere önemli değişiklikler yapıldığını belirten Webb, bu yasaya göre 2008’de 273 ceza verilirken, 2009’da hüküm sayısının 6000’i geçtiğini, 2010 yılında 2263 olduğunu ve bunun müthiş bir artış olduğunu ifade etti ve sözlerine şu şekilde devam etti: “2099 yılında Adalet Bakanlığı verilen cezaları ayrıştırmaya başladı. Propagandadan verilen ceza yalnızca 2009 yılında 6196 oldu. Bu yasa düşünce özgürlüğünü tehdit eden tek düzenleme değil: Ceza Yasası’nda da ifade özgürlüğünü içeren maddeler var. Özellikle örgüt adına suç işlemek sıkça işletildi. Sıradan protesto olaylarında dahi “örgüt üyeliği” ölçütü sıkça işletildi. Şiddet içermeyen protestolarda bile yedi yıl ceza verildiğini gördük. Bu davalarda yargılanan sıradan insanların durumu çok duyulmadı, kamuoyuna mal olmadı. Bunun yanında, yeni internet filtreleme sistemi ciddi bir tehlike olarak ortada duruyor. Bir potansiyel tehlike olarak ifade özgürlüğü konusunda bizi endişelendiriyor. Bu çok güzel geçeceğine inandığım günde tüm katılımcılara başarılar dilerim.”
Mahmut Konuk tarafından okunan mesajında Noam Chomsky, devletin sistemli baskı ve suistimallerini açığa çıkarma ve son verme mücadelesini yakından izlediği İsmail Beşikçi’nin vermekte olduğu onuru mücadeleden dolayı bir kez daha hapse mahkûm olması haberini bir şok etkisiyle aldığını ifade etti: “Son yıllarda yaptıkları insan ruhunun gerçek bir zaferi, insan hakları ve saygınlığına önem veren herkes için bir esin kaynağıdır. Olağanüstü çalışmaları ve dikkate değer saygınlığının, onun büyük bir cesaretle karşıladığı acımasız ve utanç verici cezayı biraz olsun hafifleteceğini umuyorum. Bugün onun onuruna bir araya gelenler arasında olmak, çok ender yaşanabilecek bir ayrıcalıktır.”
Daha sonra video mesajlarla iletilen destek mesajlarına geçildi. Uluslararası PEN Genel Sekreteri Eugene Shoulgin İsmail Beşikçi’yi 15 yıldır tanıdığını, Kürt gerçekliğini yazdığı için 100 yılı aşan bir cezaya çarptırılmış olan yazarın yeniden hapis tehlikesi ile karşı karşıya kalmasının kabul edilemez bir durum olduğunu belirterek kendisini saygıyla desteklediğini ifade etti.
Bir sonraki video mesajda Hans Lukas Kieser bu özel günde yüreğinin salondakilerle olduğunu belirterek Cezayir Savaşı konusunda Jean Paul Sartre’ın tutumu ile İsmail Beşikçi’nin Kürt meselesi konusundaki tavrı arasındaki paralelliklere işaret etti. Dönemin Fransız İçişleri Bakanı’nın Sartre’in cezaevine konulmasını istediğinde De Gaulle’ün bu talebi reddetmesi örneğinin, yıllar yılı cesaretle düşüncelerini savunan İsmail Beşikçi örneğinde de anımsanması, onun Türkiye’nin vicdanı olduğunun unutulmaması gerektiğini ifade etti.
Moderatörlüğü Sibel Özbudun tarafından yapılan “İsmail Beşikçi Olayı: İfade Özgürlüğünde Geri mi Dönüyoruz?” konulu ilk panelin konuşmacıları Censorship Index isimli sansür konusunda uzman bir bilgi merkezinin editörü olan Emily Butselaar, Avukat Levent Kanat ve Ankara SBF’den Barış Ünlü oldu. Sibel Özbudun hazırladığı açış konuşması yerine bir önceki gün Mehmet Boğatekin’den gelen ve inandığı gerçekliği savunan İsmail Beşikçi’nin nasıl kendisinin ve mahkum arkadaşlarının günlerini ışıttığını ve destek duygularını ifade eden mektubunu okudu. Özbudun daha sonra Boğatekin’in çizdiği karakalem portre karikatürünü Beşikçi’ye verdi.
Sibel Özbudun, Türkiye’de düşünce özgürlüğü sorununun bir çocuk oyununu andıran bir nitelik aldığını, tıpkı “sana bir sivrisinek masalı anlatayım mı” fıkrasında olduğu gibi, sivrisinek fıkrasının habire tekrar edilip durduğunu, baskıcı yasaların birbiri ardına yenilenip durduğunu ama sistemin mantığının değişmediğini ve bütün yurttaşları suçlu olarak gören mantığın en somut kanıtının İsmail Beşikçi’nin yeniden hapse gitme olasılığı ile yine karşımızda olduğunu ifade etti. Gerekirse İsmail Beşikçi’nin onurluca bu cezayı da çekebileceğini ancak bu kez onu vermemek için burada olunduğunu vurguladı.
İlk sözü alan Avukat Levent Kanat şu saptamaları yaptı: “Bu oturumun başlığını sıkıntılı olduğunu düşünüyorum. İfade özgürlüğünde Türkiye her zaman sorunluydu. 141., 142. ve 163. maddeler gibi ifade özgürlüğü engelleyen düzenlemelere dayalı mahkeme kararı ve uygulamalar hep etkili oldu. 1991 yılında bu maddeler yürürlükten kaldırıldığında, bu durum önemli bir değişim gibi sunulmuştu. Ancak hemen sonra yapılan uygulamalarla umutlar boşa çıktı. Bölücülük meselesi Terörle Mücadele Yasası’nın (TMY) 8. maddesine taşınarak, bu bağlamdaki baskıcı uygulamalar sürdürüldü. Değişiklik adına sonradan yapılan yasalar uygulanmaya başlandığında, çok daha ağır bir durumla karşı karşıya kaldığımızı gördük. Bu maddelere tepkiler geldi. Avrupa mahkemeleri sıkça düşünce özgürlüğü ihlali yapıldığı kararı verdiler. Daha sonra TMY kaldırıldı ama hemen arkasından 7/2. madde devreye girdi. Halen en çok uygulanan madde bu. Bu sürecin detaylarına baktığımızda, ifade özgürlüğü konusunda hiçbir ilerleme sağlanmadığının altını çizmek isterim. İsmail Beşikçi’nin tüm davaları yazdıklarına, yaptığı konuşmalara ilişkindir. İlk kez 1971’de tutuklandığı 72 yıllık yaşamının 17 yıl 18 günü hapishanelerde geçmiştir. Tanınmış Fransız hukukçu Jack Verges siyasal davaları kopuş ya da uyum davaları olarak iki grupta değerlendirmektedir. Eğer verili sistem ve yapıya yönelik bir red söz konusuysa bunları kopuş davaları olarak tanımlamaktadır. Bu bağlamda Sokrates’in savunmasını tarihin en önemli kopuş davası olarak nitelendirmektedir Verges. İsmail Beşikçi’nin davaları da bu bağlamda kopuş davaları olarak nitelenebilir. 1970-1980lerde düşüncelerinden dolayı ceza alanların bir bölümü yurtdışına çıkıyordu. İsmail Beşikçi bunu tercih etmedi. Beşikçi bunun yanısıra verilen para cezalarını da ödemeyi reddetti. Düşünce özgürlüğü mücadelesinde önemli bir tavır olarak, bunları ödemedi. Ayrıca yaptığı savunmalarda hiçbir zaman otosansür de uygulamadı. İsmail Beşikçi, kimilerinin yaptığı gibi yanlış anlaşıldığını ifade ederek cezadan kaçınmak gibi tutumların aksine, savunmasını, fikirlerini berraklaştıracak detayları çekinmeden mahkemelerde tekrarladı. Bunlara ek olarak kendisine verilmek istenen düşünce özgürlüğü bağlamlı ödülleri kabul etmedi. Bu konularda ödül almak yerine, dünyanın her yanında ifade özgürlüğü için gösterilecek çaba ve mücadele talep etti. Türk hukuk sisteminde son derece sık kullanılan bir bilirkişilik sistemi vardı. Soruşturulan kitaplar hakkında genellikle hukuk alanında faaliyet gösteren profesör ve doçentlerden, metnin içeriğinde suç olup olmadığına ilişkin bir rapor isteniyordu. İsmail Beşikçi ısrarlı bir biçimde bu türden raporlar yazmanın bilim insanı tavrıyla çeliştiğine vurgu yaptı. Bunlara yakışanın bu talepleri geri çevirmek olduğunu belirtti. Bilirkişilik uygulaması Beşikçi’nin bu kararlı tutumu ve çabalarıyla sonlandırıldı ve bugün artık uygulanmıyor. Öte yandan İsmail Beşikçi’nin kitapları hala yasak. TMY 8. madde kalktığında kendisinin kitapları için önceden konulmuş yasakları kaldırtmak için başvurduk, ama ilgili mahkemeler kendi hukuk usullerini çiğneyerek toplatma kararlarını kaldırmadılar. Sonuç olarak, İsmail Beşikçi Türkiye’de ifade özgürlüğü mücadelesinin en önemli figürlerinden biridir. Verges’nin kavramsallaştırmasına başvurursak, İsmail Beşikçi’de resmi ideolojiyi yenme isteği sürekli ve berraktır.”
İletişim Yayınları’nca yayınlanan İsmal Beşikçi’ye saygı kitabı editörü Barış Ünlü “İsmail Beşikçi ve Akademik Özgürlükler” başlığı altında topladığı konuşmasına Türkiye de hiçbir zaman akademik özgürlük olmadığını ifade ederek başladı ve sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Göreceli gelişmeler olsa da, akademik özgürlüğü sınırlandıran uygulamalar daha sofistike yollardan devam ediyor. Cumhuriyet elitleri, Mesut Yeğen örneğinde olduğu gibi, üstü kapalı bir baskıyı yeniden üretmekten çekinmemektedirler. Mesut Yeğen’in karşı karşıya kaldığı duruma ilişkin yazdığı yazılar Radikalde yayınlanmadı. Cumhuriyet elitlerinin çizgisini sürdüren bir baskı yanında, çevre üniversitelerde daha eski usül baskılar da uygulanıyor. İsmail Beşikçi’nin ilk yargılanma sürecinde Erzurum Atatürk Üniversitesi’nden öğretim üyeleri çeşitli şekillerde ihbarcılık yaptılar. Türk-İslamcı akademisyenlerin onun yargılanma sürecinde yaptıkları ortada ve biliniyor. Ancak bir başka tür saldırıdan yeterince bahsedilmedi. İsmail Beşikçi’ye akademide yapılan informel bir sükut saldırısı üzerinde yeterince durulmadı. Resmin bu yanı kol kırılıp yen içinde kalır mantığıyla konuşulmuyor. Oysa kendisini solcu gören akademisyenlerin İsmail Beşikçi konusundaki tavrı en az diğerleri kadar zararlı oldu. Örneğin 1970’li yıllarda yapılan bir TSBD konferansında İsmail Beşikçi’nin bildirisi sakıncalı bulundu. Kendisine ‘daha çok gençsin, darbe yememe bak, bu konulardan uzak dur bunu bir müdahale değil de bir uyarı gibi al’ denilerek engellenmek istendi. 1974 affından sonra SBF’ye doğrudan alınması gerekirken sınava alındı ve yetersiz bulunarak üniversiteden uzaklaştırıldı. Bu dönemde İsmail Beşikçi’ye neden sürekli olarak Kürtlerden ve Kürdistan’dan bahsettiği, bu konuları çalıştığı, kendisi ile emperyalistlerin faaliyetleri arasında paralellikler kurularak soruldu durdu. Bundan temel olarak sorumlu olan Kemalist ilk halkaydı. Ancak, bunun hemen dışında yer alan ve bu süreçte sessiz kalan ikinci halka da çok önemli. Bunlar İsmail Beşikçi’nin emperyalizmin etkisinde kaldığını söyleseler, bu gibi bir söylemle onu dışlasalar da, asıl kaygıları İsmail Beşikçi’nin görev yaptığı bir üniversitede konforlu bir sosyalistlik yapılamayacağını bilmekteydiler. Çünkü ortada ciddi bir mukayese unsuru olacaktı. Güney Afrika’da Steve Biko sınıf analizinin ırk meselesini örten bir biçimde öne çıkarılmasını püriten ve dogmatik bulur. Bahsi geçen dogmatizm ile ikinci halkanın söylemi arasında pek çok benzerlikler mevcut. Sartre Fransızlara Fanon okumalarını, onun satırlarından doğacak utanmanın onlara iyi geleceğini ifade etmiştir. Bu tip analizler artık Türkiye’de de yapılmalıdır. Bugün İsmail Beşikçi konusunda üçüncü halka olarak niteleyebileceğimiz ve sükût suikastını yeniden üreten asistanlar var. Bunlar hem sükut suikasti geleneğini aktaran ustalarından, hem de cahilliklerinden dolayı İsmail Beşikçi’yi yok saymaya devam ediyorlar. İsmail Beşikçi’nin karşı karşıya kaldığı durumdan “ilerici-solcu” akademisyenler de pay sahibidir ve bu durum konuşulmalı, gün ışığına çıkarılmalıdır. İsmail Beşikçi iki okulun; hem SBF’nin, hem de cezaevinin eğitiminden geçti. Uzun yıllar boyunca sıradan Kürt mahkumlarla ve gerillalarla hapiste yattı, bu okul onun gelişmesinde son derece etkili oldu.”
İndex on Cencorship editörü Emily Butselaar, dayanışma duygularını ifade ederek başladığı konuşmasını, Avrupa Birliği adaylığı sürecinde olan bir ülkenin bir aydını gerilla kelimesi kullandığı için mahkum etmesinin inanılmaz ve utanç verici bulduğunu ifade ederek sürdürdü. Demokrasinin buna uygun bir yasal çerçeve, özgür kamusal alan ve akademik özgürlüğü gerektirdiğini ifade ederek Türkiye’nin sürekli olarak ifade özgürlüğü konusunda eleştirilir pozisyonda olmasının onun AB üyeliği için engel oluşturduğunu belirtti. Index on Cencorship olarak tanınmış kişi ve kanaat önderlerinden Beşikçi örneğindeki gibi ifade özgürlüğü ihlallerinin önüne geçmek için destek topladıklarını ve bu bağlamda geçen yıl 50000 imza bir araya getirdiklerini belirtti ve konuşmasını Türkiye’de yürütülen kampanyanın özellikle etkili olmasını dileyerek bitirdi.
Yapılan bu konuşmalardan sonra uzun alkışlar eşliğinde kürsüye gelen İsmail Beşikçi, panel formatının bir parçası olarak düşünülen “tanık” pozisyonunda konu üzerine görüşlerini ifade etti. Yurtiçinden ve dışından gelenleri selamlayarak başladığı konuşmasını şu sözlerle sürdürdü:
“İfade özgürlüğü kavramı sansür ve oto sansür uygulamalarıyla yakından ilintilidir. İfade özgürlüğü-sansür-oto sansür içiçedir. Bu konuşmamda üzerinde duracağım iki konudan ilki olarak kişilerin kendi geleceğini belirleme hakkı ve ulusların kendi kaderini tayin hakkının ayrı şeyler olduğu konusu üzerinde duracağım. İlk olarak 1920lerde, daha sonra 2. Dünya Savaşı sonrasında emperyal tekeller Kürt halkının kaderini tayin eden tanrılar olmuştur. Kürt dili ve tarihi konusunda araştırmaların yoğunlaştığı bir dönemden geçiyoruz. Bu dönemde ‘biz özerklik istemiyoruz, bölücü değiliz’ demek, ‘enternasyonalistiz’ demek tarih bilinci taşımayan ifadelerdir. Çünkü bölmemeyim derken bölünen sensin. Bugün senin adın ulusal ve uluslar arası alanda sadece terör denilince geçiyor. Terörü yok edeceğiz derken senin adını ağızlarına alıyorlar, özgürlükle, hakla değil. Uluslararası güç odaklarının 1920lerde nasıl anti Kürt bir statüko ördükleri detaylı bir biçimde incelenmek durumunda. Örneği o dönemde SSCB’nin tutumunu incelemek bize çok önemli bilgiler sağlayacaktır.
Bugün nüfusu yarım milyonun altında AB ülkeleri mevcutken 40 milyon Kürdün adı, hakkı yok. Avrupa Konseyi 47 üyeli. Bunlar atasında nüfusu 30-40 bin civarında olan devletler var. Avrupa’ya bakıldığında, batı üniversitelerinin, bir bütün olarak yargı kurumunun, AİHM dahil, basının yoğun olarak eleştirilmesi gerekir.
1962-63 yıllarında Bitlis, Hakkari ve Van’da askerlik yaptım. Buralarda pek çok yıkıntı halinde kilise vardı. Ama bu kiliselerin cemaatinin nerede olduğu, neden bunların yıkıntı halinde olduğu sorulmuyordu ve bu tercih tarih bilinciyle ilgili bir meseledir. Bu yıkıntılarda değer arayan define avcılığı vardı ama çok önemli sorular sorulmuyordu. 1960’larda SBF’de pek çok konuda eğitim görürken bana bu türden bir bilinç verecek eğitim almamıştım. Bu türden bir bilincim yoktu. Bu konularda bilinçlenme ancak 1980-90’larda başladı, örneğin Ermeni sorununun bilincine vardık. 1960’larda Kürtler, Ermeniler hakkında eğitim programlarında hiçbir şey yer almıyordu, öğretilmiyordu.
1920lerde konulan anti-Kürt statükoyu sorgulamayan Kürtleri eleştiriyorum. 2. Dünya savaşı öncesi ve sonrasında pek çok yeni devlet doğdu. Kürdistan’da bu dönemde de hiçbir şey değişmedi. Uluslararası camia Kürtlerin çığlığın duymadı. AB ülkelerinin çoğu hiçbir bedel ödemeden devlet oldular. Haritaya baktığımızda bulmakta zorlanacağımız coğrafyalar devlet olurken, Kürtler nasıl batıda yalnızca terör bağlamında değerlendirilebilir. Bu çifte standardın eleştirilmesi gerekir.
1990lardan bu yana emperyalizmin kapsamlı olarak müdahale ettiği, devlet yıkıp, devlet kurduğu onca durum ve deneyim varken Kürtler yok sayıldı, yok sayılıyor. Sadece 1988’de Kürtler 200.000’in üzerinde kayıp vermiştir. Örneğin Saddam’ın zehirli gazları. Bugün Kürtlerin ciddi bir statüleri mevcut değildir.
Bugün Başbakan Erdoğan KKTC için ne istiyor, kanımca bağımsızlık istiyor. Filistin için ne istiyor, bağımsızlık istiyor. Neden Kürtler için de bu istenmiyor? Bunu da konuşmak gerekir.”
İkinci panelin konusu “İfade Özgürlüğü, Yargı ve Hukuk,” yöneticisi İHD Genel Başkanı Öztürk Türkdoğan’dı. Öztürk Türkdoğan Türkiye’de ifade özgürlüğünün sürekli olarak siyasal sistem ve yönetim modelinin sınırlarına çarptığını, baskı ve sınırların aslında sistemle bağlantılı olduğunu ifade etti ve sözlerine şu sözlerle devam etti: “Devletin Türk etnisitesine dayanan bir modeli var, teşkilat yapısı buna uygun olarak inşa edilmiş. Örneğin Anayasa’nın 90. maddesinde, uluslararası sözleşmelerin çelişki olması durumunda yasa üzerinde olduğu hükmü olmasına rağmen bu hüküm uygulanmıyor. Çünkü karar verici resmi ideolojiyi uygulamakla kendini yükümlü sayıyor. Temel bir zihniyet problemi var ve bu durum eldeki Anayasa ile aşılamaz. Yeni ve demokratik bir anayasa gereklidir. 2004 öncesinde DGM’ler vardı, şimdi özel görevli mahkemeler var. Bunlar engisizyonun kılıcı gibi. Halen TMY’ndan ceza alan 14 bin kişi var ve bu oran dünyanın en yükseği. Kürt meselesi yanında dinsel azınlıklar da bu bağlamda bir sıkıntı konusu.”
Türkdoğan “Article 19” örgütü hakkında kısa bilgi verdikten sonra, kuruluşun Hukuk ve Uygulamalar Direktörü olan Barbara Bukovska’ya söz verdi: “Toplantıya katıldığımdan dolayı son derece mutluyum. İfade özgürlüğünün yılmaz savunucusu İsmail Beşikçi adına düzenlenen bu toplantıya katılmaktan onur duyuyorum. Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi’ne de işbirliği olanağımızı artırmak umuduyla teşekkür ediyorum. Farklı bölgelerdeki ofislerimizle faaliyetlerimizi sürdürmekteyiz. Ne yazık ki Türkiye’de ofisimiz yok ama gerekli olduğunda dava-dosya üzerinden çalışmalarımızı yürütüyoruz. Avukat ve aktivistlerle çalışarak destek veriyoruz. Köken olarak Çek Cumhuriyetindenim. Bugün ifade özgürlüğü konusunda temel ilkelerin altını çizmek istiyorum. Ayrıca TMY 8. maddesinin uygulanışı üzerine bir şeyler söyleyeceğim. İfade özgürlüğü basit talepler ya da siyasi mücadele bağlamına indirgenemez. Bunlar, temel, tartışılamaz ve uluslararası mücadele ile desteklenmesi gereken uygarlık yapı taşlarıdır. Bu ilkeler ancak çok sınırlı ve kısa dönemlerde askıya alınabilir. Bu koşullar da net olarak tarif edilmiştir. Çeşitli insan hakları bildirgeleri, bu hakkın en önemli ve kesinlikle en etkin biçimde savunulması gereken hak olduğunu belirtir. Elimdeki bilgilere göre geçen yıl Türkiye’den 2000’in üzerinde dava Avrupa mahkemeleri önüne gelmiştir. Bunlardan önemli bölümü, ayrılıkçılık, terörü destekleme ve benzeri konulardadır. Bunların Kopenhag Kriterleri dikkate alınarak azınlıkların haklarının korunması yolunda işletilmesi gerekmektedir. Ceza Yasası ve TMY’nın evrensel hak ve özgürlüklere aykırı yanları mevcuttur. Article 19 uluslararası evrensel kriterlerin uygulanmasını kişisel ve kurumsal düzeylerde kollamaktadır. Yasa metinlerindeki belirsiz ve temel hakların yönetimce kötüye kullanılmaya uygun madde maddelerini dikkatle izlemekteyiz. Bu yasaların uygulanmasını da ayrıca izlemekteyiz. İnternet üzerindeki engelleme ve kontrol ile basın ve entelektüeller üzerindeki baskıyı yakından izliyoruz. Durum 1990’lardan daha iyi bir görünüm sunsa da, ciddi bir gerileme görülmektedir. Niyet ve tavır değişikliği içermeyen yasa değişiklikleri yerine gerçek yasal ilerlemeler gerekmektedir. Uluslararası bir kurum olarak ve uluslararası sivil toplumun parçası olarak, ilerici yasal değişikliklerin gerekliğinin altını çizerek sözlerimi bitirmek isterim.”
Daha sonra söz alan Avukat Şiar Rişvanoğlu Ankara Düşünceye Özgürlük “Gerillaları”na teşekkür ederek sözlerine başladı ve şöyle devam etti: “Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimine ‘gerilla’ kelimesini kullanarak teşekkür etme fikrini bana aslında İsmail Beşikçi için bir duruşmada ‘fikir gerillası’ diyen bir savcı verdi. Fikir gerillası hocamız bir buzkıran gibi yol açmaya devam ediyor. Bokovska’nın az önce yerinde söylediği gibi normal-sıradan mahkeme uygulama örneklerinde sayısız ifade özgürlüğü ihlali örneği var. Barış Ünlü sol sosyalist kesimin sessizliğinden örnekler verdi. Birkaç gün önce Hrant Dink ifade ödülü Ahmet Altan gibi anti-komünist, anti-Kürt birine veriliyorsa bu sefalet demektir. Bu meseleyi kavramsallaştırmak gerekirse, bir üstyapı kurumu olarak hukuk Türkiye’de bir tetikçilik mekanizması olmuştur. İfade özgürlüğü ile ilgili binlerce on binlerce örnek olay var. KCK Davası, 19 Aralık Davası, Uğur Kaymaz Davası, Hrant Dink Davası burjuvazinin sefaletini gösteriyor. Durum bunla da sınırlı değil, kadın cinayetleri, HES’lerle ilgili davalar çok vahim. HSYK’nın yeni aldığı tecavüzcü ile kadını evlenmeye özendiren karara ne demeli. Marx’ın bir dizi polemiğinde doruğuna çıkardığı burjuva hukuku polemiğini geliştirip artık uygulamaya sokmalıyız.
Daha dün katıldığım bir duruşmada Kürt gençler, 1 Mayıs törenine katılmak, tutuklamalar durdurulsun kampanyası gibi konular üzerinden telefon konuşması yaptıkları için, örgüt üyeliği suçlaması ile yargılanıyorlar. İki kişinin fotoğrafı üzerinden siyasi senaryo yazılıp açılan davalar var. İsmail Beşikçi’nin yerinde vurgusunda söylediği gibi, Kürtler konusunda defansif duruş değiştirilmeli. Burjuvazinin bütün oyunlarını olabildiğince teşhir etmek gerekiyor. Bugünlerde Kürt meselesi eksenli cezaların daha yoğun olduğu görülüyor. Başta Kürtler olmak üzere ülkemizde kalan tüm azınlıkların haklarını samimi olarak savunmazsak, bu sorunlar bir kangren gibi etki göstermeye devam eder. Hukuk ve yargı bu konuda çok önemli. Bob Marley’in arkadaşı şair Peter Tosh, bir şiirinde herkes cennete gitmek istiyor ama kimse ölmek istemiyor der, hoca ölmeyi de göze almıştır.”
301. madde ile mücadele eden Temel Demirer, John Osborne’un dizeleriyle, yanlış insanların öldüğü, yargıladığı bir ülkede yaşadığımızı ifade ederek sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Türkiye’de bir burjuva hukuku en basit yanıyla bile yok. Bir Kürt yurtseveri, bir HES eylemcisi, bir entelektüel olarak bu mahkemelerin karşısına çıkmayı kim ister. İsmail Beşikçi bize ifade özgürlüğü olmayan bir ülkede ifade özgürlüğünün ne olduğunu anlatır. Bu ülkede ifade özgürlüğünden kim nasıl bahsedebilir ki, anlaşılır değil. 141-142’den, TMY’ndan, 301. maddeden yargılandım. Tırnak içinde değişikliklere rağmen aslında değişen bir şey olmadığını gösterdi bu durum. Pınar Sağ yüreğinden gelen sesi türkü ile haykırdığı için 10 ay cezaya mahkûm oldu. Daha piyasaya çıkmadan kitaplar toplatılır bu ülkede. Bir ülkede özel görevli mahkemeler varsa, bu aynı yerde engizisyonun varlığının da işaretidir. Şimdilerde özel mahkemelerde kimliği bilinmeyen tanıklar var. Engizisyonda da bir rahibin kişinin karnında cin olduğunu söylemesinde olduğu gibi, bu X tanıkların ifadesi mahkûmiyete yetiyor. Biz İstiklal Mahkemelerinden bu yana özel mahkemelerle karşı karşıyayız. Bu ülkede Carl Schmit’in kavramsallaştırmasıyla söylersek, olağanüstü durum olağanlaşmıştır. Duvara uyuşturucuya hayır yazan iki gençten biri hapis cezası aldı, diğeri beraat etti. Daha geçen hafta anadili olan Kürtçe ile savunma yapanlar dövüldü. Bu ülkede bir diktatörlük vardır, bir sınıfın diktatörlüğü vardır. Açlık grevinde ölen oğlunuzun fotoğrafını taşıdığında beş yıl ceza alan anneler var bu ülkede. Dönemin adalet bakanı benim hakkımda, ‘devletime katil dedirtmem’ demişti. Bu adalet bakanı bana borçludur. Kürt köylerini yakan, Ermeni vatandaşını öldüren, devrimcilerini hapiste yakan devlet katildir. Hrant’ın katili belli. Üç maymunu oynuyorlar. Devrimci Karargâh davası en büyük şarlatanlıklardan biridir. Bu dava iddianamesinde beni de örgütün liderlerinden biri olarak gösterdiler. Burada en acı olan Hanefi Avcı gibi biriyle adımızın aynı yerde yer almasıdır. Ben İsmail Beşikçi’den mahkemede dik durmayı öğrendim. Ben burjuvaziye adaletsizliğinden dolayı teşekkür ederim. Alacak biriktiriyoruz. Gelecek günleri bu güzel miras üzerinden kuracağız.”
Diyarbakır’dan geldiği için programa geç katılan Abdullah Demirbaş öğleden sonraki konuşmalardan ilkini yaptı: “Diyarbakır sıcak, ama politik olarak daha da sıcak Diyarbakır’da Türkiye’de Kürdistan Konferansı yapılıyor. Politik sürece katkısı olmasını istediğimiz bir aşamadayız. Ben bütün Kürtler gibi varlığımla dilim üzerinden tanıştım. 1972’de ilkokula başladığımda Türkçe bilmiyordum. İlk gün sınıfta Fatma öğretmen Türkçe bilmediğim için beni kulaklarımdan havaya kaldırdı, bunu hiç unutmadım. 2002’de Eğitim-Sen’de dil haklarımı talep ettim atıldım. Bu kez Fatma öğretmenin yerini Anayol hükümeti almıştı. 2007’de Erdoğan isimli bir Fatma öğretmen beni anadil hakkını savunduğum için görevimden etti. 2007 yılında İçişleri Bakanlığı müfettişlerine ‘ben resmi ideolojinin berhava edilmesine karar verdim, yine karşınıza geleceğim’ dedim ve bir belediye başkanı olarak yine karşılarına çıktım. Yüzde 56 oyla seçilmiştim ama görevden alınmamda bir sakınca görmediler. Üstelik 2,5 yıl gibi uzun bir süre seçim yapmak yerine vali yardımcısı ile belediyemi yönettiler. 2009 yılında yine seçildim daha yüksek bir oranda oyla, bu kez KCK davası altında silahlı örgüt kurma ve yönetme iddiasıyla tutuklandım. O meşhur fotoğrafın çekildiği gün hepimizin yanında birer polis vardı ve benim yanımda duran, kelepçe ile bağlı olduğum polis memuru öğrencimdi. Bir başka öğrencim beni savunan avukatlar arasındaydı. Hapisteyken hastaneye kaldırıldım, hastanede yatarken gazetede bir haber okudum. Diyarbakır’da bir işadamı bir genç kızı altı ay alıkoyup tecavüz etmişti. Bu kişiye 10 yıl verilmişken ve 10 bin TL kefaletle serbest bırakılması söz konusuyken, ben uzun aylardan sonra serbest bırakılacaktım. Tutuklanma nedenim siyaset yapmamın engellenmesiydi. Annelerin ölüm acısı tatmaması için verdiğim bir demeçten dolayı yargılandım. 16 yaşındaki oğlum Baran işte senin demokrasin bu diyerek başka bir yöntemi seçti. Başbakan bize aranıza mesafe koyun diyor, ben evladımla arama mesafe nasıl koyayım. Başbakan başörtüsü için yurtdışına giden kızıyla arasına mesafe koydu mu?
Asker korucu, polis ölen bütün insanların acısını içimde hissediyorum. Bir oğlum yakında askere gitmek durumunda olacak. Bu acıları düşünmek gerekli. İnanıyorum ki, bir gün bu gibi konuları bu salonlarda konuşmayacağız. Yarın daha geç olmadan, bedeller ödenmeden insanlar özgür olmalıdır. Altı üniversiteden benim için verilen sağlık raporuna rağmen tedavim için yurtdışına gönderilmiyorum. Kaçma olasılığı neden olarak gösteriliyor. Ben neden kaçayım. Yarın bir emboli ile ölürsem bu kararı verenler sevinecek mi? Bilmiyorlar ki kendilerini yok ediyorlar. Bugün 3000 KCK tutuklusu haksız yere yargılanıyor. Yüreğimizin acısını güzel günlere ulaşmak için birleştirmemiz gerekiyor.”
Öğle arasından sonra devam edilen toplantıda, yöneticiliğini Şanar Yurdatapan’ın yürüttüğü “İfade Özgürlüğü, Akademi, Kültür, Sanat ve Edebiyat” başlıklı oturumun ilk konuşmacısı IFEX yöneticisi Annie Game oldu. Şanar Yurdatapan başlangıç konuşmasında panel başlığında bahsi geçen etkinliklerin yapılabilmesi için gerekli enstrümanın dil olduğunu ifade ederek sözlerine başladı. Nazım Hikmet’in, Sabahattin Ali’nin çektiklerine, Yaşar Kemal’in, Orhan Pamuk’un söz ve demeçleri nedeniyle başlarına gelenlere değindi. İsmail Beşikçi’nin gerilla kelimesi kullanmasında yargılanmasında asıl sorunun gerilla demek değil, terörist dememek olduğunu belirtti ve sözlerine şu şekilde devam etti: “Buraya gelirken Düşünceye Özgürlük 2010 kitabına baktığımda vahim bir döküm ile karşılaştım; bir tiyatro sanatçısının sahnede söyledikleri, gösterimi engellenen Miğfer ödüllü çocuk oyunu, Laz Marks isimli oyun ve bir takım başka etkinliklerin engellenmesi gibi. Bu son derece tedirgin edici bir durumdur. Başka bir sorun yazı yazanın, görüş bildirenin, propaganda yoluyla yardım ve yataklıktan yargılanmasının uygun bulunması. Ceza Yasasının tek olması ve sadeleşmesi şeklinde açıklanan bu türden bir söylem içinde yürütülen değişikliklerin sonucu yeni baskıcı yasaların çıkması oldu. Ben her şeye rağmen umutluyum. Patrice Lumumba, eski Belçika sömürgesi Kongo’nun ilk başkanıydı. Başkan olduğunda ülkesinde 3-4 üniversite, 300-400 lise mezunu vardı. Memurların çoğu Belçikalıydı. Biz ne iyi ki Kongo’nun durumunda değiliz. Aydın sıfatını hak edenlerimiz var. Ve biz bunu, bu mücadeleyi başaracağız.”
Yurdatapan, IFEX hakkında bilgi verdikten sonra sözü Annie Game’e bıraktı. Annie Game (IFEX Genel Müdürü) sözlerine IFEX adına davet için teşekkür ederek başladı: “Yurdatapan beni çağırdığında onca uzman oradayken bana ne ihtiyaç var demiştim. Tabii ki bu önemli ve sesimizi birleştiren toplantıya gelmeden edemezdik. Bana 20 dakikalık konuşma yapmam gerektiği bildirildiğinde oğlumun beni 5 dakikadan fazla dinlemediğini düşündüm ve bunu akılda tutarak sözlerimi çok uzatmayacağım. İfade özgürlüğü bağlamında İsmail Beşikçi en önemli yaşayan örneklerden biri. Yaşamı boyunca yaptıkları hepimiz için yapılmış sayılır ve onun selameti/iyiliği için elimizden geleni yapmamız gerekir. Halen 95 üyemizden ikisi Türkiye’de aktif olarak görev yapmaktadır. IFEX dayanışma içinde görev yaparak ve küçük organizasyonlarını da işin içine katarak hedefine ulaşmak için elinden geleni yapıyor. Ayrıca Türkiye’deki ortaklarımızla işbirliği halinde bu ülkede tehlikeyle yüz yüze olanlara destek veriyoruz. Bir yargıcın dahi fikrini –onlar bu durumu kabul etmese de- değiştirmenin önemine inanıyoruz.
Değişik türlerde – sözle ve bedenen saldırı, sansür, oto sansür ve her türden sınırlama – tehditlere karşı hazır olmalıyız. Bu değişik düzeylerde tehditler etkin ve geleceğine sahip çıkan yurttaş oluşumunun önündeki en önemli engellerdir. Medya üzerindeki baskı, internet filtrelemesi gibi pek çok tehlike içinde en kötüsü, suç işleyenin yargı önüne çıkarılamaması, yaptığının yanına kalmasıdır. Pek çok gazeteci ölümüne, yalnızca Dink konusu yargı konusu olduktan sonra, verilen önem artmaya başlamıştır. Bu çok tehlikeli.
Paris UNESCO da gazetecinin korunması savunulması konulu bir toplantıdan geliyorum. Bu yıl Beyrut’tayken, gazetecilerin öldürülmesi konusunda durduk. İşlerini yaparken öldürülen gazetecilerin hatırlanması, suçluların adaletin önüne getirilmesi bizim için çok önemli. Son 10 yılda çeşitli ülkelerde 500’den fazla gazeteci öldürüldü, bunlardan 10’u dışında katiller bulunamadı. Bütün dünyanın ilgisini bu konuya çekmek için yardımcı olunuz. 23 Kasım’da kişisel dokunulmazlık hakkını öne çıkardığımız uluslararası dayanışma gününde bize destek verin. İsmail Beşikçi “q” harfi kullandığı için yargılanıyor. “Q” bizim alfabemizdeki harflerden biridir ve bu harfi yazarken daima onu anımsayacağım.”
Daha sonra söz alan Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu akademik özgürlüklerin hiçbir korku hissetmeden araştırma yapmak, düşündüğünü söyleyebilmek ve öğretebilmek olduğunun altını çizerek sözlerine başladı ve şöyle devam etti: “Bu konuyu toplumsal sorumluluk çerçevesinde ele almamız gerekiyor. Konuya ilişkin birkaç saptama yapılması gerekli. İlki; ülkemizde akademisyenler toplumsal yaşantıdan kopuk, kendi iç dünyalarında küçücük hesaplarının kavgası içerisinde olduklarıdır. Bir başka konu konsolidasyon. Üniversitelerin hükümetlerle-iktidarla konsolidasyonu. Bu sürecin nihayetinde üniversite yönetimleri bir belde ve ilçe belediye başkanlıkları gibi oldu. İkinci bir konsolidasyon da üniversitenin unsurları ile üniversite yönetimleri arasında gerçekleşti. Söz konusu bağımlılık ortamında akademisyenler, kendi üniversitelerine ilişkin sorunlarını ele almakta zorlanırken, ancak başka üniversitelerdeki konulara müdahil olabiliyorlar.
Benim Kocaeli Üniversitesi’nde yaşadıklarımı örnek olarak vermek isterim. Hepimizin bildiği gibi İkinci Dünya Savaşı sonrasında hızla artan sanayileşme ve kentleşme beraberinde yeni halk sağlığı tehlike ve tehditlerini ortaya çıkardı. Bununla birlikte, sanayileşmenin hem doğa ve hem de insan için zararı en aza indirgenebilir. Ancak bu durum patronun maliyetini yükseltmek olur. Günümüzde çevre ile ilgili yaşanmakta olan sorunların büyük çoğunluğunun altında bu maliyet sorunu ve tercihler yatmaktadır. Kocaeli ve çevresi, ülkemiz sanayi üretiminin yaklaşık yüzde 15’inin yapıldığı, Çorlu’dan sonra en sanayileşmiş bölgedir. Ben de orada yaşıyorum ve bir halk sağlığı uzmanı olarak üniversitede görev yapıyorum.. Bölgenin sorunlarıyla ilgilenmekle memurum. Yapmazsam işimi yapmamış olurum. Önce 2004 yılında ardından da 2005 yılında ikinci bir araştırma daha yaptık, kanserden ölümlerin dünya ve Türkiye’nin 2,5-3 kat üzerinde olduğunu. 2006 yılında TBMM Dilovası Komisyonu kuruldu ve konuya ilişkin 29 sorun ve çözüm önerisi Kasım 2006’da kamuoyuyla paylaşıldı. 2007 yılında Kanserle Savaş Daire Başkanlığı ile birlikte 2000-2007 yıllarında Dilovası’nda gerçekleşen ölümlerin nedenlerini araştırdık. Her yüz ölümden 30’unun kanser nedenli olduğu ortaya çıktı. Bu bilgiler düzenli olarak yetkililerle paylaşılmasına rağmen yeterli önlemlerin alınmadığını gözlemlediğimiz için Kocaeli il genelinde hava kirliliğinin etkilerini araştırmak istedik. Sanayi üretiminin olmadığı Kandıra ile en yoğun olduğu Dilovası’nı karşılaştırmayı planladık. Gönüllülerin ana sütü ve bebek kaka örneklerine baktık. Bebekler daha doğmadan hava kirliliğinin onlar üzerinde bir etkisi olup olmadığını görmek istedik. Bu aşamada bölgede faaliyet gösteren üç demir çelik fabrikasına ek olarak İzmit-Alikahya’da dördüncü bir demir çelik fabrikası kurulmak istendiği bilgisi il genelinde paylaşılmaya başlandı. Bu aşamada benden bir gazete görüş istedi ve ana sütü ve bebek kakalarındaki bulgularımızı basınla paylaştık. Bundan sonra üniversitede benim şahsımda bilim insanının toplumsal sorumluluğu, akademik özgürlüğü üzerine yoğun baskı ve tehditler başladı.”
Prof. Dr. Mesut Yeğen sözlerine vaatkar bir sunuş yapamayacağını belirterek başladı: “Bir öğretim üyesi olarak ancak üniversite bağlamında konuşabilirim. Ama bu konuda da vaka sayısı hayli az. Vaka sayısının azlığı bir içe çekilme, çürüme ve sinikleşmenin sonucu. Hal böyleyse, bildiğim meseleler hakkında şunları söyleyebilirim. Kürt meselesi bağlamında elimizdeki örnekler, 1960’lara kadar bir negatif bir Kürt çalışmaları külliyatından bizi haberdar ediyor. ‘Kürtleri cahil, bölücü, din bağlamında cin soyundan gelenler olarak tanımlayan bu türden çalışmalara 1960’lara dek sıkça rastlanıyor. Bu kuşak negatif çalışmalarda üniversiteler etkili faktör olmadı. Etkili faktörler Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk Tarih Kurumu, Halkevleri oldu. Üniversiteler bu dönemde negatif Kürdolojiye aman aman bir katkıda bulunmadı. 1960’lardan sonra Kürdoloji çalışmaları çeşitlenmeye başladı. Başka bir hikaye, eğilim başladı. 1960’lardan sonra Musa Anter gibi Kürt aydınları ve Yön çevresinden gelenler, Kürt meselesini esas olarak geri kalmışlık ve kalkınma üzerinden bir okumaya başladılar. Negatif çalışmaların geriye çekilip Kürt meselesi eksenli çalışmaların öne çıktığı ikinci dalganın zirvesi İsmail Beşikçi oldu. Orada da sonuç şu oldu: Üniversite ilk kez Kürt meselesiyle ilgilenmiş oldu ve fakat ilgilenen üniversite mensubu üniversiteden ihraç edildi. Altmışlar sonrası bu dönemin bir başka karakteristiği Kürt meselesinde yazan birtakım araştırmacının yabancı dilde başka, Türkçe metinlerinde başka yazmaları şeklinde ortaya çıktı. Yani ortada övünülecek bir miras yok.
12 Eylül ile birlikte negatif Kürtçülük eksenli bir yeni dalga araştırmacılar - Abdulhaluk Çay gibi - gündeme geldi. 1990’larda bir çatlama ve kırılma oldu. Bu durum akademisyenlerin doğrudan bir ürünü değildi. Kürt çalışmalarının yeniden canlanması, Kürtlerin mücadelesinden etkilendi. Üniversite ucundan kıyısından Kürt çalışmalarının içinde yer aldı. 2000’lere doğru üniversite çatısı altında bu konuda bir canlanma gözlendi. İçinden geçtiğimiz dönemde Kürt çocukları vb. konuların çalışıldığı aşırı bir sosyolojizm örnekleri hayli sık olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan, bildiğim kadarıyla 100 civarında akademisyen dünyanın çeşitli ülkelerinde Kürt meselesi üzerine çalışmakta. Önümüzdeki yıllarda, üniversiteler dışında, muhtemelen sivil inisiyatifler çatısı altında bu bağlamda bir canlanma olacağını düşünüyorum.
Peki bu neden böyle? Üniversitelerde son yıllarda konunun esasına dokunan çalışmalar yapan Tamer Akar, Özgür Sevgi Göral ve Nesrin Uçarlar gibi akademisyenler üniversiteden uzaklaştırıldılar. Negatif Kürt çalışmaları devam ediyor. Ülkenin 80 yılına mal olan, yüzde 15 nüfusunu doğrudan ilgilendiren bir meseleyi yok saymak üçüncü bir yol olarak beliriyor. Dördüncü yol, tarihe saplanıp kalmak, konunun tarihi derinliklerine dalmak, saplanıp kalmak şeklinde ortaya çıkıyor. Aşırı sosyolojizm şeklinde konunun görece zarar vermeyecek kısımları ile araştırma alanını sınırlandırmak ve yapıyormuş gibi yapmak, bu türden bir sinizm hali üniversitelerimizde hayli yaygın. Muhalif bilinen hocalarımızın kapitalizm, neo-liberalizm eleştirisinde olduğu gibi mala davara zarar vermeden ürettiği çalışmalar bir başka kulvara denk düşüyor, ki bundan bir şey çıkmaz. Üniversitelerde derebeylikler ve alt derebeylikler var. Bu iktidar ağları üzerinden üretilen yerel iktidar ve güç ilişkileri, yasa yönetmelik ötesinde bu sinizmin doğmasında ve yaşamasında etkili.”
Daha sonra kürsüye gelen Pınar sağ bu panelin tanığı olarak sözlerine Hazreti Ali’nin “bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum” bir sözüyle başladı: “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum yaklaşımının izinde, ben de İsmail Beşikçi’den öğrendiklerimden dolayı onun 400 yıl kölesi olurum. Ben düşüncelerimi savunduğum için, Dersimde bir etkinlikte faşizme karşı dik duran İbrahim Kaypakkaya’yı andığım için mahkûm oldum. Ben Aleviliğimle onur duyarım. Kürt kardeşimin hak mücadelesi de benim mücadelemdir. Ermeni halkının mücadelesi de benim mücadelemdir. Bu ülkede sanatçı açılımları yapılırken bizler TEKEL direnişçilerinin yanındaydık. Sanatçı tıpkı Yılmaz Güney örneğinde olduğu gibi, halkımın problemleri benim de problemlerimdir diyebilmelidir. Bunca zulüm ortasında, çocuklar hapse atılırken tabii ki halkımın yanında yer alacağım. Yargıtay’da süren davamın yanı sıra, yine İbrahim için söylenen bir türkü için yeni bir dava açılmış durumda. Ben de dünyayı tersine döndürmek için mücadele ediyorum ve buna sonsuz inancım var. Bana göre suçlu halklar değil, asıl bölücü olan devlettir. Arkadaşım Ferhat Tunç’la birlikte Malatya Ağır Ceza Mahkemesi’nden ceza aldık. Ey AKP nerede senin gücün o çocuklar tecavüze uğrarken, kadınlar öldürülürken nerede gücün? Benim derdim iktidara yaranmak değil. Anadolu coğrafyasının her yanında toplu mezarlar dolu. Benim sanatçı olarak rolüm türkümü söyledikten sonra bitmez. Benim görevim bu ülkede halkların kardeşliği için kim ayakta duruyorsa onu desteklemektir. Benim Kaypakkaya’yı övmek ne haddime, biz onu anmış, anısı önünde saygıyla eğilmiştik ve cezalandırıldık.”
Öğleden sonra yapılan ikinci oturumun konusu “İfade Özgürlüğü, Medya, Sosyal Medya,” yöneticisi Kerem Altıparmak’tı. Altıparmak özellikle filtreleme konusunda gündemde olan ve yasakçı özellikler gösteren gelişmelere değindikten sonra sözü Freedom House’da Türkiye basını raportörlüğü yapan Elisa B. Young’a verdi. Young ilk konuşmacı olarak yaptığı sunumda, basın özgürlüğünün Türkiye’de gerilemesi konusunda karşılaştırmalı rakamlar verdi. Kuruluşun medya özgürlüğünü nasıl onu çevreleyen ortam ve siyasal özgürlük üzerinden ölçtüğünü anlattı. Detaylı rakamlarla 2010 yılında dünya düzleminde basın özgürlüğünde alanında gözlenen gerilemeden bahsetti. 2010’da Türkiye için özellikle yasal alandaki uygunsuzluk ve uyumsuzluğa değindi. 215.216., 301., 318. ve TMY’ndan kaynaklanan ifade özgürlüğü engellerinden bahsetti. Ayrıca Türkiye’de gazetecilerin tehdit edilmesi, dövülmesi, ve buna rağmen bu saldırıların araştırılmaması ve bundan doğan oto-sansürün özellikle altını çizdi. Türkiye’yi Lübnan ve Gürcistan’la yasal, siyasal ekonomik alanlarda karşılaştırarak sürdürdüğü konuşmasında, Türkiye’de gelişkin bir medya olsa da, azınlık dillerinde yapılan yayınlar önündeki engeller ve daha özgür bir ortamın gerekliliğini temel problemler olarak ifade etti. Özellikle Erdoğan döneminde medya üzerindeki baskı, yazılan haberin doğruluk kaynaklarının eksikliği, soruşturmacı gazetecilik yapma alışkanlığında gerileme ve yargı yerine bağımsız bir medya denetleme konseyinin görev yapması gerekliliği, özellikle işaret ettiği konular oldu. Gazeteci profesyonelizmindeki, haberi propagandadan ayıracak deney ve öncelik eksikliğine ve internet filtreleme çabasının özgür haber akışı önünde engel olduğu konusundaki görüşlerini belirterek konuşmasını sonlandırdı.
Leyla Zana başta olmak üzere yaptığı röportajlardan dolayı NTV’deki işini kaybeden Banu Güven sempozyumda konuşulan konuların önemine değinerek başladığı konuşmasını şu sözlerle sürdürdü: “Sanki kapalı devre bir yayın yapıyoruz. Şu anda baktığımda yalnızca İMC kameralarını salonda görüyorum. Gazetelerden muhabir arkadaşlar burada olabilir ama basının ilgisi ne kadar tatmin edici, bilemiyorum. İsmail Beşikçi’nin adını ilk kez bir gazete haberinden hatırlıyorum. Hayatı kitap yazmakla ve hapiste geçti. Onun bir toplum bilimci olarak yazdıklarının bizimle buluşması istenmedi. Ben neden bir Siyaset Bilimi öğrencisi olarak onun çalışmalarını okuyamadım. Türkiye’de ifade meselesi İsmail Beşikçi örneği dikkate alınmadan konuşulamaz. Onu eskiden çalıştığım kanalda konuk edip, yeni kuşaklara tanıttığım için ayrı bir mutluluk duyuyorum. İsmail Beşikçi’yi terör esintisi ile savrulan ülkemizde programıma konuk etmek bir yandan iyi ve bunun olabildiğini gösteriyor, diğer yandan ana akım medyanın sınırlarına dokunmayı ve bunun üzerinde düşünmeyi gerektiriyor. Örneğin dağda birtakım söyleşiler yapılıyor. İyi bilinen birtakım isimler bu görüşmeler takibat gerektirmezken, aynı şeyi yapan daha az duyulmuş isimler, “tıfıllar” yargılanıyor. İstisnalar var ama haber merkezleri biat etmeye hazır kadrolarla doluyor. Medya sahipleri korkutuluyor. RTÜK cezaları ve ima edilen bedeller sınırları çiziyor. 14 yıl çalışıp ayrıldığım kanal buna bir örnek. Bunu teknik bir gerekçeyle ve kişisel olmayan bir mağduriyet hikâyesi olarak anlatmıyorum. Çeşitli fren mekanizmaları var. Vedat Türkali’nin programımda Öcalan’a selam söylemesi basında nesnel bir biçimde yansıtılsa da ipleri gerdi. Sonra çok önceden hazırladığım Zana söyleşini yapamadım ve bu ipleri kopardı.
Çok satışlı gazeteciler akıllı uslu olmamı, olamadığım için bunların başıma geldiğini ifade ettiler. 5 Mayıs 2011’de Recep Tayyib Erdoğan’ın Osmaniye’de yaptığı konuşmada medyaya sağduyulu olma çağrısında bulundu ve bunları programa çağırarak birçok şeyin propagandasını yaptığınızın farkında mısınız dedi. Bu uyarı bazı gazetelerde ‘başbakan basın özgürlüğünü savundu’ başlığı altında çıkmıştı. Recep Tayyib Erdoğan’a göre sağduyulu değilseniz, medyada yer bulamıyorsunuz. 70 gazetecinin hapiste olduğu bir ülkede, nasıl bir özgürlükten bahsedebiliriz.
Resmi ideolojinin varlığı evimizde, dolmuşlarda olduğu gibi, haber bültenlerinde, onun hazırlanış biçiminde de hissedilir. Bir 23 Nisan günü haber bültenini, bu haberle başlatmamak zordur, mesela. Medya iktidarın dilini üretiyor, servis edileni sorgulamadan sunuyor. Can alıcı konular eğer hükümet tarafından gündeme getirilmemişse medyada yer bulamıyor. Tıpkı İsmail Beşikçi’ye zamanında söylendiği gibi ‘bu işler sana mı kaldı, Kürtler sana müteşekkir’ gibi yorumlar aldım. Annem bile durumumdan endişelendiğini belirtti.
Ahmet Şık ve Nedim Şener cezaevinde 200. günlerini tamamladılar. Onlar için yarın bir destek yürüyüşü İstanbul’da yapılacak. Geçtiğimiz ay NTV’de yayınlanan İsmail Beşikçi mülakatımda Beşikçi Hoca basının içerdeki meslektaşlarına gösterdiği desteği şüphe ile ve biraz da geç kalınmış olarak algıladığını belirtmişti.
Sözlerimi bitirirken, özellikle İsmail Beşikçi’nin iyimserliğinin ve ısrarlı gülümsemesinin öneminin altını çizmek isterim.”
Kemal Göktaş “hala içerdeyim, basının içindeyim ve işim zor” diyerek başladığı konuşmasına şu sözlerle devam etti: “Basında bir vitrin süsü müyüz?” sorusunu kendimize soruyoruz. İsmail Beşikçi’nin benim kişisel yaşamımda önemli bir yeri var. Ortaokulda bir arkadaşım bir spor gazetesine sarılı bir kitap getirmişti, Türk ve Kürt etkisinin yoğun olarak hissedildiği Malatya’da yaşamaktayken. Bu kitap bana çok şey öğretti, Türkiye’de Kürt gerçekliğinden haberim oldu. Bir kez daha önünde saygıyla eğilmekten gurur duyduğumu belirtmek isterim.
Türkiye’de basın hiçbir zaman özgür bir gelişme göstermedi, bunu görmedik. Daha çok kapitalizmin gelişimine paralel olarak devlete bağlı yarı-resmi bir görüntü çizdi. Türkiye’nin temel meseleleri hemen hemen hiç ana akım medyada tartışılmadı. AKP ile basında köklü bir değişim başladı. Kapitalizm anlayışı ile doğru orantılı olarak, kendi medya algısını oturttu. Medya bu kez medyanın kriminalize edilmesi ile karşı karşıya kalıyor. Ahmet ve Nedim’in başına gelenler sahiden vahim. Özellikle Nedim, bir cinayetin peşinden giderken, mahkeme belgelerinde, devlet arşivlerinde olan belgelerle uğraştı, daha derin metinler değildi üzerinde çalıştıkları. Buna rağmen bu meslektaş gazeteciler derin devletin üyesi olmak suçlamasıyla hapisteler. Bu hukukun tamamen bittiğini gösteriyor. Devlet terörünün ne kadar dehşetengiz olabileceğini gösteriyor. Ahmet ve Nedim’in hapse girmesinden sonra, ciddi bir oto sansür başladığını gözlüyorum. Başını belaya sokmamak adına gazeteciler bazı konuları görmemeye başladı.
Anadolu Ajansı (AA) bir haber geçti geçenlerde. AKP için yapılmış 200 bin TL üzerinde bir usulsüzlük iddiasına ilişkindi. Ben bu haberi Resmi Gazete’yi kaynak alarak yaptım. Aynı haberi yapan AA haberi, Anayasa Mahkemesi AKP’nin harcamalarını uygun buldu şeklinde bir başlıkla haberi yayınlamıştı. Gerçekleri çok doğrudan tahrif eden bir gazetecilik gündemde bu gün. Buna karşı dik durabilen bir gazete de yok. Önceki dönemde hiç değilse bir çeşitlilik vardı. Tekelci yapı olsa da bazı muhalif gazeteciler çalışabiliyordu. Muhalif yazar kalmadı, bırakın onu muhalif gazeteci kalmıyor. Bu bir hegemonya meselesi ve yanıt verilmesi gerekiyor. Kürt hareketinin muhalefeti bir Türkiye’den karşı bir el bulamayınca şiddet yükseliyor ve medyada karşı hegemonya artıyor. Gazetecilerin örgütlenmesi çok önemli. Karamsar bir tablo çizdim ama durum bu.”
Panel tanığı sıfatıyla İrfan Aktan kürsüye İsmail Beşikçi’ye sunduğu şükranla başladı: “Yüksekova’da geçirdiğim çocukluk yıllarımda, ilçeye indiğimiz nadir zamanlardan birinde askeri araçların uzaktan geldiğini gördük. Askeri araçlardan birinin üzerinde üç cenaze vardı ve izleyen araçlardaki askerler naralar atıyor, küfürler ediyordu. Ben o an gazeteci olmaya karar verdim. Yıllar sonra Ankara’ya öğrenci olarak gelmek üzere yola çıkarken babam İsmail Beşikçi’nin elini öpmemi tembihleyerek beni yolcu etti. Arayıp tarayıp onu buldum, zorla elini öptüm. Burada bulunma nedenim, başıma gelenler, hepsi ondandır.
Hakkari’de Express için yaptığım bir haberin parçası olarak iki PKK militanı ile görüştüğümde, bunlar mealen devlete güvenmediklerini, çözümün silahtan geçtiğini söylemişlerdi. Ben aslında haberin çok küçük bir parçası olan bu görüşmeyi yazdığım için yargılandım. Eğer aynı haberi bugünlerin çatışmalı ortamında yazsaydım, hoşlarına bile giderdi, yargılanmazdım. Benimkisi bir gazetecilik sorunu olmaktan çok bir ifade ve aktarma sorunu ve bu durum hepimiz için geçerli.
Türkiye küçükken de baskıcı büyünce de. Türkiye vatandaşlarına bir düdüklü tencere muamelesi yapıyor. Bazen hava dışarıya bırakılıyor, bazen birikiyor, sıkışıyor. Herkes makul çizgiyi aramalı. Herhangi bir sosyal patlama anında ne olacağı belli olmaz. Geçtiğimiz dönemde Ahmet Şık gibi bazı arkadaşlarımız hapse giderken, biz basından bazı arkadaşlarımızla selamı sabahı kaybettik.
Sokakta karşılaştığınız kişiye ne haber dersiniz, haber alıp verirsiniz. Bunu diyemezseniz, bunu diyemeyeceğiniz bir ortamda yaşamak durumunda kalırsanız bu çekilmez bir durum olur. İfade özgürlüğü meselesi sadece gazetecilerin değil hepimizin meselesidir.”
Bu oturumlardan sonra yapılan toplu değerlendirmeyi Sait Çetinoğlu yönlendirdi. Çetinoğlu açış konuşmasında İsmail Beşikçi’nin entelektüel iklimimize getirdiği taze havayı ve İsmail Beşikçi’nin nasıl ilklerin insanı olduğundan örnekler verip onun kimsenin dokunmaya cesaret edemediği tabuların üzerine giderek, resmi ideolojinin paradigmasını parçalayarak entelektüel vicdanımızı temsil ettiğini ve biz bugün burada konuşabiliyorsak bunun bedelinin İsmail Beşikçi tarafından ödendiğini, hepimizin bu bakımdan Beşikçi’ye borçlu olduğumuzun altını çizdi. Rejimin niteliğine ve bu rejimin Soykırım failleri tarafından tesis edildiğine dikkat çekerek, 1915 Soykırımı ile Kürt meselesi arasındaki bağlantılara ve baskı rejiminin öncüllerini örnekledi. Sorunlarımızın çözümünün 1915’te düğümlendiğini –yani, Hırant’ın söylediği gibi: Biz bu ‘gavuru’ dövdürmeyecektik!-, bugün demokratikleşme sorunu, düşünce ve düşünceyi ifade sorunu ve Kürt Sorunu gibi can alıcı sorunlarımızın 1915 Soykırımına düğümlendiğini bunun da ilk kez İsmail Beşikçi tarafından dile getirilerek aralarındaki bağın gözler önüne serildiğini ifade etti. İlk sözü verdiği Akın Birdal değerlerimizi yaşarken, değerleri paylaşmanın önemine değindi. Yaşamımıza fedakarlıklar yaparak anlam katan İsmail Beşikçi gibi değerleri onlar hayattayken anmanın, onurlandırmanın önemini vurguladı. Bir ülkede bir şey gizlenmek isteniyorsa ifade özgürlüğü gizlendiğini ifade ederek, ödül almayı sevmeyen İsmail Beşikçi’ye verilen en güzel ödül ona yöneltilen alkışlar olduğunu belirtti.
Cezaevlerinde geçirdiği 21 yıl ile Türkiyenin en uzun hapiste yatan siyasi hükümlüsü olan Nevin Berktaş, toplantının önemine vurgu yaptı. İsmail Beşikçi’yi duvarların ardına göndermemenin, içerdekileri özgürlüklerine kavuşturmanın, bu türden kalabalıkları bir araya toplamakla, dayanışma ve direnişle olacağını vurguladı.
İsmail Beşikçi vakfı Yönetim Kurulu üyesi ve Pêrî Yayınları sahibi Ahmet Önal, ülkede yayıncılığın önündeki tarihsel engellere değindi ve yayıncılığa yönelik resmi alerjinin tarihsel köklerini tartıştı. Çıkardığı 340 – ki bunların 125 çeşidi Kürtçedir - kitaptan, 24’ünün soruşturmaya uğradığını ve dava konusu edildiğini belirterek yayınevinin uğradığı baskıların dökümünü sunarak başladığı konuşmasını şöyle sürdürdü: “Benim 24 kitapta yayınevi sahibi olarak hakkımda açılan 29 dava ve bu davaları takip ederken 423 duruşmaya bizzat iştirak ettim, 150 kadar duruşmaya ise zaman yetersizliği vesilesi ile yetişemedim. Onlara da girebilseydim, yaklaşık olarak 600 günüm mahkemelerde geçmiş olacaktı. Tüm bu ceza ve baskıların nedeni, düşünce ve ifade özgürlüğünü engelleyen temel tarihi olgunun, Türk devleti ve Türk ulus oluşumunun jenosit politikalar üzerinden şekillendirilmesi olduğunu vurgulamaktı.
Biz Kürt devrimcileri Kürt halkının çığlıklarını müzik diye dinlemişiz (ki Türkiye solu onu da yapamadı-), ama esas tarihsel haykırışını, çığlığını algılayamamışız, anlayamamışız.
İşte Mamosta İsmail Beşikçi’nin farklılığı tam da burada ortaya çıkıyor. O halkın çığlığına kulak vermekle yetinmemiş, analiz etmiş, tarihi olarak algılamaya ve yorumlamaya çalışmıştır. Ayrıca biz, Mamosta İsmail Beşikçi’nin bu analizleri bilimin ettiğine uygun olarak yazıp yayınlarken çok ağır baskılara maruz bırakıldığını biliyoruz. Ama o savunmalarını düşünce ve ifade özgürlüğü meşruiyetine dayandırıyor ve mahkemelerde de düşüncelerini alenice savunuyorken, biz kendisini 1970-1980-1990’larda yalnız bıraktık. İsmail Beşikçi benim/bizim için bir mumdur. O hiç karanlığa Küfür etmedi, ancak karanlıkta bir mum misali etrafını aydınlattı.
Düşünce özgürlüğü tüm baskılara rağmen kullanılarak kazanılacak bir şeydir. Bu topraklarda başta biz Kürtler için ve tüm bilim ve halkların varlığını ve özgürlüğünü ortaya koymak iddiasında olmak üzere ortada beliren herkesin bilim ettiğine bağlı kalmak isteyen her insan için, düşünce ve ifade özgürlük abidesi İsmail Beşikçi’yi iyi algılaması gerekir.” Konuşmasını “biraz da tarihe değil, önümüze bakmalıyız” diyerek; geçmişe değil geleceğe bakmayı öneren Önal, özellikle İsmail Beşikçi Vakfı’nın yaşatılması ve üniversiteye dönüştürülmesi konusunda duyarlılık ve destek istedi.
BDP Eşbaşkanı Gültan Kışanak öncülüğünü saygıyla andığı İsmail Beşikçi ile dayanışmak için geldiğini belirtti: “Gerçekle bağı olmayan bir ulus yaratma projesinin devamı olan bir durumla karşı karşıyayız. Devletlerden etik olması beklenmesi zor olsa da, TC’de akıl ve mantıkla çelişik bir durum var. Realist bir akıl ile de davranılmıyor. 20 milyonluk bir halkı asimile edeceğini düşünmek bir akılsızlık örneğidir. Bununla mücadele ediyoruz ve etmeye devam edeceğiz. Sonunda gerçek kazanacak. Bu arada yaşadığımız acı ve ödediğimiz bedeller bizi eksiltse de bunlar başımızı dik tutmamızın nedeni. İsmail Beşikçi çok ağır bedeller ödedi. O kadar hak hukukta bahsedilirken bunun biz Kürtlere dokunmaması hem acı hem de komik. Bu fasit daireyi, haksız yasalara karşı mücadele ederek kırabiliriz. Gecen 6 ay içinde gözaltına alınan BDP’li sayısı 3334. Artık çeteleyi tutamıyoruz.”
Toplantının kapanışında kapanış oturumu moderatörü Yücel Demirer, ifade özgürlüğü alanında mücadele yürütürken sürdürülen iyimser ve dayanışmacı tavrın öneminin altını çizdikten ve İsmail Beşikçi’nin fedakârlıklarına duyulan saygının en iyi biçimde onun mirası üzerinden yükseltilecek toplumsal ve akademik çalışmalarla mümkün olabileceğini belirttikten sonra sözü kapanış konuşması için İsmail Beşikçi’ye bıraktı.
Sansür ve oto sansürün birbirini nasıl beslediğini açıkladıktan sonra sözü batı üniversitelerinin eleştirilmesi zorunluluğuna getiren İsmail Beşikçi sempozyumun kapanışını şu sözlerle yaptı.
“Bugün bilinçlere yerleştirildiği gibi sınırlı bir Kürdistan algısı ve bu algıyı doğuran uluslararası siyasal dengeler eleştirilmelidir. Bugün Irak Kürdistan’ı, İran Kürdistan’ı, Suriye Kürdistan’ı varken neden Kürtlerin bir Kürdistan’ının olmadığı sorulmalıdır.
PKK üsleri bugün Türkiye, yarın İran, ertesi gün ikisi tarafından bombalanıyor. Bu statüko nasıl doğmuş, Kürdistan nasıl bölünmüş, eleştirel bir gözle tartışılmalıdır. En kalıcı, en kapsamlı emperyalist politika bölmektir. Bölününce kurtulamıyorsunuz.
9 Kasım 2005’te Şemdinli’de, JİTEM eliyle operasyon yapan devlet suçüstü yakalandı. Avrupa Birliği (AB) buna tepkisiz kaldı. Bu sessizlik devlet terörüne verilen en büyük ödündür. Gerilla konusunda, BDP konusunda AB ciddi eleştiriler yaparken, devlet terörü konusunda aynı kurum sessizdir. Yalnızca AB düzeyinde değil, Avrupa basınının, üniversitesinin ve diğer kurumların devlet terörüne verdiği sınırsız destek eleştirilmelidir.
Bugün Almanya’da dört milyona yakın Kürt yaşıyor. Ancak bunların statüsü hayli karışıktır. Bunlar Türkiye’den gitmişlerse Türk, Irak’tan gitmişlerse Arap kabul ediliyorlar. Bu çelişkiyi doğuran, buna hayır demeyen mantığın üzerine gidilmelidir. 1920’lerden günümüze gelen süreç yeniden, eleştirel bir tutumla değerlendirilmelidir.
1995’te dönemin başbakanı Tansu Çiller ‘biz gereken tazminatı öder, yapacağımızı yaparız’ gibi bir mantıkla davranıyordu. 1990’lardan bugüne küçük değişiklikler olsa da, ifade özgürlüğü engellidir, düşünce hala suçtur. Buna rağmen Avrupa Türkiye’nin demokrasi yolunda hızlı adımlarla ilerlediği yanılsamasını sürdürüyor.
İfade özgürlüğü ve akademik özgürlük birbirine bitişik kavramlardır. İfade özgürlüğünün olmadığı yerde akademik özgürlükten söz edilemez. Bilim sınırsız bir düşünce özgürlüğü içinde gerçekleşir. Bir profesör bir başka profesörün kitabını içinde suç olup olmadığını araştırmak için inceleyemez.”

“İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü Sempozyumu” 17 Eylül 2011 - Ankara

2011-10-20T19:15:00.000+02:00

“İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü Sempozyumu”
17 Eylül 2011 - Ankara

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi’nce organize edilen “İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü Sempozyumu,” 17 Eylül 2011 günü Ankara’da toplandı. Toplantı, düzenleyicilerden Mahmut Konuk’un İsmail Beşikçi’nin kişisel ve akademik geçmişi, program akışı ve yönteme ilişkin verdiği bilgiden sonra, Fikret Başkaya’nın yaptığı açılış konuşması ile başladı.
Mahmut Konuk, İsmail Beşikçi’nin Türkiye devlet geleneğinde nasıl diri bir aykırı sesi ayakta tuttuğuna ve bunun önemine değindi. Beşikçi’nin bir gazetede yayınlanan demecinden dolayı yeniden cezaevine konma olasılığından bahsederek, bu bağlamda hem kendisine destek ve hem de benzeri ifade özgürlüğü ihlallerinin altını çizmek ve önüne geçmek için bu toplantıyı düzenlediklerini belirtti.
Fikret Başkaya, Toplantı düzenleyicilerine ve özellikle okyanus ötesinden dayanışmak için gelen yabancı konuklara, ilişkileri kuran ve yürüten Şanar Yurdatapan ve Sibel Özbudun’a teşekkür ederek konuşmasına başladı. İlk cümlesinde hepimizin İsmail Beşikçi’ye borçlu ve bu yüzden burada olduğumuzu ifade ederek başlayan Başkaya, Beşikçi’ye destek yanında rejimi teşhir için de burada olduğunu ifade etti. Halil Cibran’dan alıntıyla, kelimelerimizin kifayetsiz olmadığını ve fakat zaman yetersizliğinden doğan sınırlar olduğundan bahsetti. Düşüncenin yalnızca akıldan geçmesinin tek başına önemli olmadığını, ancak ifade edilip, eyleme dönüşürse düşünceden bahsetmenin olanaklı olacağını belirten Başkaya sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Düşünce özgürlüğü sınıf mücadelesine angaje eden bir şeydir, doğrudan sınıf mücadelisiyle ilgilidir. Ancak düşüncenin gerçekleştiği koşullarda düşünceden bahsedebiliriz. Tam da bu yüzden yasak ve sansür devreye giriyor ve aykırı olan düşünceler engellenmek isteniyor. Olup bitenin neden ve nasılını sorun eden, düşünce alanına çıkaran, bir dil üreten, bunun için emek veren kişi entelektüeldir. Ancak düşüncelerinin uygulamaya konması yolunda emek veren entelektüeldir. Bunu söylerken entelektüeli yüceltmiyorum. Entelektüel söylediklerinin sonuna kadar arkasında durduğunda bu sıfatı hakeder. Baskı ve yasaklar onun bilincini hapsetmeyi hedefliyorsa ki genellikle durum böyledir, entelektüel “bilincinin hapsedilmesini” önlemek için bedeninin hapsedilmesini göze almalıdır. Her halde bu kısa değinmelerin İsmail Beşikçi’yi tarif ettiğini anlamışsınızdır. Türkiye’de resmi söylem, farklı olanı, farklı yerde duranı, farklı sesi hain saydı ve tabularla, bağnazlıkla varlığını sürdürdü. Neden bu türden bir mantığı ayakta tutmak için, sürdürmek için işlevli olan bir kanun stoku var ve neden bunlar bu kadar dayanıklı? İsmail Beşikçi 1971’de üniversiteden kovuldu. Ben yazdığım bir kitaptan dolayı 1994’te üniversiteden kovuldum. Sürecin başlangıcından bu yana İsmail Beşikçi 41 yıldır yargılanıyor. Benim ilk yargılanmam genç bir TİP üyesi olduğum 1965 yılına kadar gerilere gidiyor. Son olarak 2005 yılında yargılandım. 40 yıldır da yargılanıyorum. Terörle Mücadele Kanunu çok sonradan çıktı ama değişen bir şey yok. Mantık değişmiyor ve en önemlisi de, tutucu kanunların yedekleri var ve bunlar gerektiğinde işletiliyor. Yeter ki istesinler, bu salonda bulunan herkesi, hepimizi yargılayabilirler. Örneğin hepimizi suçu ve suçluyu övmekten yargılayabilirler. Terörle Mücadele Kanunu çıktığında Mehmet Elkatmış’la TBMM’de yaptığım görüşmede kendisinin de tehlikede olduğunu, bir gün kendisinin de bu ateşle yanabileceğini söylemiştim. Şu anda terörle mücadele kanunun vurmadığı kesim pek yok gibi... Yargılanma furyası tüm kategorileri genişleyerek kapsamaya devam ediyor. Basın sessiz. Sokaklara çıkanların neden çıktığını soran, araştıran tek program yok. 2011’de İsmail Beşikçi hala yargılanıyor. Neden böyle bir manzara var? Türkiye’de bu durum kabul edilmese de, asıl sorun devletin kutsal sayılmasından kaynaklanıyor. Osmanlı imparatorluğunda devlet kutsaldı. Ama Cumhuriyet Türkiye’sinde daha da kutsaldı... Bu yüzden rejimin niteliğini anlamak, tüm bu olup biteni anlamak açısından kritik bir öneme sahiptir. Yaşadığım beş olayı burada nakletmek istiyorum. 1973’te Tuzla’da Yedek Subay Okulunda eğitim görürken, ani bir arama emri geldi. Ben orada, karnımda kitap saklardım. Yapılan aramada üzerimde Freud’un “Beş Psikanalizi”ni buldular. Birliğin komutanı kitabın bulunmasıyla Fransızca okuduğumdan ve aldığım eğitimimden haberdar oldu ve hemen Fransa’da geçirdiğim yıllarda Ermeni meselesine ilişkin yürütülen kampanyalarda rol almadığım için beni haşladı. Oradan er çıkarılıp, sakıncalı er olarak Erzurum’a sürgün edildim. Bir gün tümen komutanı denetime geldi, koca Alayda gelip beni buldu ve neden orada bulunduğumu sordu. Ben hiç sözü uzatmadan “kötü düşünceli olduğum için” cevabını verince, tümen komutanı “Türkün kötü düşüncelisi olmaz” diyerek bağırmaya başlamıştı. 1994 yılında Paradigmanın İflası adlı kitabım soruşturulduğunda avukatım ilgili savcıya kitabın akademik bir çalışma, yazarının bir üniversite üyesi olduğunu, bilimsel bir çalışmanın dava konusu yapılmasının uygun olmadığını söylemesi karşısında: Yağma yok! Hem devletin ekmeği ye, hem devleti yıkmaya çalış, yok öyle şey” diyor. Ben mahkeme salonunda bu davayla ilgili savunma yaparken, heyet üyeleri o gün kendilerine dağıtılan zarflardaki maaşlarını sayıyorlardı. Ben ceza aldıktan sonra asistanlar kısa bir metin yazıp destek imzası için bir doçente götürüyorlar, o doçent ‘“devlet ceza verdiyse bir bildiği vardır her halde“ diyor ve metni imzalamıyor... Bu tavır bir istisna değildir. Akademik tayfanın ortalama tavrını yansıtıyor” dedi...
Başkaya konuşmasını düşünce özgürlüğü mücadelesinin insanlık onurunu besleyen bir durum olduğunu, özgürlük mücadelesinde kaybetmek diye bir şeyin olmadığını, ifade ettikten sonra, halen hapislerde olan, yargılanan, haklarında soruşturma açılan “düşünce suçlularını” selamlayarak sözlerini tamamladı...
Mahmut Konuk’un İnsan Hakları İzleme Örgütü (HRW) hakkında verdiği kısa bilgiden sonra kürsüye gelen Emma Sinclair Webb, ‘Doğu Anadolu’nun Düzeni’ kitabıyla Kürt meselesini daha hiç kimsenin yapmadığı bir biçimde akademik düzeye taşıyan İsmail Beşikçi için yapılan bir sempozyuma katılmaktan memnuniyetini dile getirerek söze başladı. Terörle Mücadele Kanunu’nun 7/2 maddesine göre verilen cezaların dökümünün yapılması ve istatistiksel sonuçlarının yayınlanmasının önemine vurgu yaptı. İsmail Beşikçi’nin Çağdaş Hukukçular Dergisi’ne verdiği demeçte “q” harfinin ve gerilla kelimesinin kullanılmasının bir cezaya gerekçe olmasının ve ilgili gerekçeli kararda cezanın bu noktalara dayandırılmasını çelişkili bulduğunu çünkü bazı yargıçların bu konuları cezalandırmayı gereksiz bulduğunu belirtti. Gerilla kelimensin olağan bir biçimde kullanımda olduğunu ve cezalandırılmasını gülünç bulduğunu belirtti. Terörle Mücadele Kanunu (TMK) revize edilip, 7. madde dahil olmak üzere önemli değişiklikler yapıldığını belirten Webb, bu yasaya göre 2008’de 273 ceza verilirken, 2009’da hüküm sayısının 6000’i geçtiğini, 2010 yılında 2263 olduğunu ve bunun müthiş bir artış olduğunu ifade etti ve sözlerine şu şekilde devam etti: “2099 yılında Adalet Bakanlığı verilen cezaları ayrıştırmaya başladı. Propagandadan verilen ceza yalnızca 2009 yılında 6196 oldu. Bu yasa düşünce özgürlüğünü tehdit eden tek düzenleme değil: Ceza Yasası’nda da ifade özgürlüğünü içeren maddeler var. Özellikle örgüt adına suç işlemek sıkça işletildi. Sıradan protesto olaylarında dahi “örgüt üyeliği” ölçütü sıkça işletildi. Şiddet içermeyen protestolarda bile yedi yıl ceza verildiğini gördük. Bu davalarda yargılanan sıradan insanların durumu çok duyulmadı, kamuoyuna mal olmadı. Bunun yanında, yeni internet filtreleme sistemi ciddi bir tehlike olarak ortada duruyor. Bir potansiyel tehlike olarak ifade özgürlüğü konusunda bizi endişelendiriyor. Bu çok güzel geçeceğine inandığım günde tüm katılımcılara başarılar dilerim.”
Mahmut Konuk tarafından okunan mesajında Noam Chomsky, devletin sistemli baskı ve suistimallerini açığa çıkarma ve son verme mücadelesini yakından izlediği İsmail Beşikçi’nin vermekte olduğu onuru mücadeleden dolayı bir kez daha hapse mahkûm olması haberini bir şok etkisiyle aldığını ifade etti: “Son yıllarda yaptıkları insan ruhunun gerçek bir zaferi, insan hakları ve saygınlığına önem veren herkes için bir esin kaynağıdır. Olağanüstü çalışmaları ve dikkate değer saygınlığının, onun büyük bir cesaretle karşıladığı acımasız ve utanç verici cezayı biraz olsun hafifleteceğini umuyorum. Bugün onun onuruna bir araya gelenler arasında olmak, çok ender yaşanabilecek bir ayrıcalıktır.”
Daha sonra video mesajlarla iletilen destek mesajlarına geçildi. Uluslararası PEN Genel Sekreteri Eugene Shoulgin İsmail Beşikçi’yi 15 yıldır tanıdığını, Kürt gerçekliğini yazdığı için 100 yılı aşan bir cezaya çarptırılmış olan yazarın yeniden hapis tehlikesi ile karşı karşıya kalmasının kabul edilemez bir durum olduğunu belirterek kendisini saygıyla desteklediğini ifade etti.
Bir sonraki video mesajda Hans Lukas Kieser bu özel günde yüreğinin salondakilerle olduğunu belirterek Cezayir Savaşı konusunda Jean Paul Sartre’ın tutumu ile İsmail Beşikçi’nin Kürt meselesi konusundaki tavrı arasındaki paralelliklere işaret etti. Dönemin Fransız İçişleri Bakanı’nın Sartre’in cezaevine konulmasını istediğinde De Gaulle’ün bu talebi reddetmesi örneğinin, yıllar yılı cesaretle düşüncelerini savunan İsmail Beşikçi örneğinde de anımsanması, onun Türkiye’nin vicdanı olduğunun unutulmaması gerektiğini ifade etti.
Moderatörlüğü Sibel Özbudun tarafından yapılan “İsmail Beşikçi Olayı: İfade Özgürlüğünde Geri mi Dönüyoruz?” konulu ilk panelin konuşmacıları Censorship Index isimli sansür konusunda uzman bir bilgi merkezinin editörü olan Emily Butselaar, Avukat Levent Kanat ve Ankara SBF’den Barış Ünlü oldu. Sibel Özbudun hazırladığı açış konuşması yerine bir önceki gün Mehmet Boğatekin’den gelen ve inandığı gerçekliği savunan İsmail Beşikçi’nin nasıl kendisinin ve mahkum arkadaşlarının günlerini ışıttığını ve destek duygularını ifade eden mektubunu okudu. Özbudun daha sonra Boğatekin’in çizdiği karakalem portre karikatürünü Beşikçi’ye verdi.
Sibel Özbudun, Türkiye’de düşünce özgürlüğü sorununun bir çocuk oyununu andıran bir nitelik aldığını, tıpkı “sana bir sivrisinek masalı anlatayım mı” fıkrasında olduğu gibi, sivrisinek fıkrasının habire tekrar edilip durduğunu, baskıcı yasaların birbiri ardına yenilenip durduğunu ama sistemin mantığının değişmediğini ve bütün yurttaşları suçlu olarak gören mantığın en somut kanıtının İsmail Beşikçi’nin yeniden hapse gitme olasılığı ile yine karşımızda olduğunu ifade etti. Gerekirse İsmail Beşikçi’nin onurluca bu cezayı da çekebileceğini ancak bu kez onu vermemek için burada olunduğunu vurguladı.
İlk sözü alan Avukat Levent Kanat şu saptamaları yaptı: “Bu oturumun başlığını sıkıntılı olduğunu düşünüyorum. İfade özgürlüğünde Türkiye her zaman sorunluydu. 141., 142. ve 163. maddeler gibi ifade özgürlüğü engelleyen düzenlemelere dayalı mahkeme kararı ve uygulamalar hep etkili oldu. 1991 yılında bu maddeler yürürlükten kaldırıldığında, bu durum önemli bir değişim gibi sunulmuştu. Ancak hemen sonra yapılan uygulamalarla umutlar boşa çıktı. Bölücülük meselesi Terörle Mücadele Yasası’nın (TMY) 8. maddesine taşınarak, bu bağlamdaki baskıcı uygulamalar sürdürüldü. Değişiklik adına sonradan yapılan yasalar uygulanmaya başlandığında, çok daha ağır bir durumla karşı karşıya kaldığımızı gördük. Bu maddelere tepkiler geldi. Avrupa mahkemeleri sıkça düşünce özgürlüğü ihlali yapıldığı kararı verdiler. Daha sonra TMY kaldırıldı ama hemen arkasından 7/2. madde devreye girdi. Halen en çok uygulanan madde bu. Bu sürecin detaylarına baktığımızda, ifade özgürlüğü konusunda hiçbir ilerleme sağlanmadığının altını çizmek isterim. İsmail Beşikçi’nin tüm davaları yazdıklarına, yaptığı konuşmalara ilişkindir. İlk kez 1971’de tutuklandığı 72 yıllık yaşamının 17 yıl 18 günü hapishanelerde geçmiştir. Tanınmış Fransız hukukçu Jack Verges siyasal davaları kopuş ya da uyum davaları olarak iki grupta değerlendirmektedir. Eğer verili sistem ve yapıya yönelik bir red söz konusuysa bunları kopuş davaları olarak tanımlamaktadır. Bu bağlamda Sokrates’in savunmasını tarihin en önemli kopuş davası olarak nitelendirmektedir Verges. İsmail Beşikçi’nin davaları da bu bağlamda kopuş davaları olarak nitelenebilir. 1970-1980lerde düşüncelerinden dolayı ceza alanların bir bölümü yurtdışına çıkıyordu. İsmail Beşikçi bunu tercih etmedi. Beşikçi bunun yanısıra verilen para cezalarını da ödemeyi reddetti. Düşünce özgürlüğü mücadelesinde önemli bir tavır olarak, bunları ödemedi. Ayrıca yaptığı savunmalarda hiçbir zaman otosansür de uygulamadı. İsmail Beşikçi, kimilerinin yaptığı gibi yanlış anlaşıldığını ifade ederek cezadan kaçınmak gibi tutumların aksine, savunmasını, fikirlerini berraklaştıracak detayları çekinmeden mahkemelerde tekrarladı. Bunlara ek olarak kendisine verilmek istenen düşünce özgürlüğü bağlamlı ödülleri kabul etmedi. Bu konularda ödül almak yerine, dünyanın her yanında ifade özgürlüğü için gösterilecek çaba ve mücadele talep etti. Türk hukuk sisteminde son derece sık kullanılan bir bilirkişilik sistemi vardı. Soruşturulan kitaplar hakkında genellikle hukuk alanında faaliyet gösteren profesör ve doçentlerden, metnin içeriğinde suç olup olmadığına ilişkin bir rapor isteniyordu. İsmail Beşikçi ısrarlı bir biçimde bu türden raporlar yazmanın bilim insanı tavrıyla çeliştiğine vurgu yaptı. Bunlara yakışanın bu talepleri geri çevirmek olduğunu belirtti. Bilirkişilik uygulaması Beşikçi’nin bu kararlı tutumu ve çabalarıyla sonlandırıldı ve bugün artık uygulanmıyor. Öte yandan İsmail Beşikçi’nin kitapları hala yasak. TMY 8. madde kalktığında kendisinin kitapları için önceden konulmuş yasakları kaldırtmak için başvurduk, ama ilgili mahkemeler kendi hukuk usullerini çiğneyerek toplatma kararlarını kaldırmadılar. Sonuç olarak, İsmail Beşikçi Türkiye’de ifade özgürlüğü mücadelesinin en önemli figürlerinden biridir. Verges’nin kavramsallaştırmasına başvurursak, İsmail Beşikçi’de resmi ideolojiyi yenme isteği sürekli ve berraktır.”
İletişim Yayınları’nca yayınlanan İsmal Beşikçi’ye saygı kitabı editörü Barış Ünlü “İsmail Beşikçi ve Akademik Özgürlükler” başlığı altında topladığı konuşmasına Türkiye de hiçbir zaman akademik özgürlük olmadığını ifade ederek başladı ve sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Göreceli gelişmeler olsa da, akademik özgürlüğü sınırlandıran uygulamalar daha sofistike yollardan devam ediyor. Cumhuriyet elitleri, Mesut Yeğen örneğinde olduğu gibi, üstü kapalı bir baskıyı yeniden üretmekten çekinmemektedirler. Mesut Yeğen’in karşı karşıya kaldığı duruma ilişkin yazdığı yazılar Radikalde yayınlanmadı. Cumhuriyet elitlerinin çizgisini sürdüren bir baskı yanında, çevre üniversitelerde daha eski usül baskılar da uygulanıyor. İsmail Beşikçi’nin ilk yargılanma sürecinde Erzurum Atatürk Üniversitesi’nden öğretim üyeleri çeşitli şekillerde ihbarcılık yaptılar. Türk-İslamcı akademisyenlerin onun yargılanma sürecinde yaptıkları ortada ve biliniyor. Ancak bir başka tür saldırıdan yeterince bahsedilmedi. İsmail Beşikçi’ye akademide yapılan informel bir sükut saldırısı üzerinde yeterince durulmadı. Resmin bu yanı kol kırılıp yen içinde kalır mantığıyla konuşulmuyor. Oysa kendisini solcu gören akademisyenlerin İsmail Beşikçi konusundaki tavrı en az diğerleri kadar zararlı oldu. Örneğin 1970’li yıllarda yapılan bir TSBD konferansında İsmail Beşikçi’nin bildirisi sakıncalı bulundu. Kendisine ‘daha çok gençsin, darbe yememe bak, bu konulardan uzak dur bunu bir müdahale değil de bir uyarı gibi al’ denilerek engellenmek istendi. 1974 affından sonra SBF’ye doğrudan alınması gerekirken sınava alındı ve yetersiz bulunarak üniversiteden uzaklaştırıldı. Bu dönemde İsmail Beşikçi’ye neden sürekli olarak Kürtlerden ve Kürdistan’dan bahsettiği, bu konuları çalıştığı, kendisi ile emperyalistlerin faaliyetleri arasında paralellikler kurularak soruldu durdu. Bundan temel olarak sorumlu olan Kemalist ilk halkaydı. Ancak, bunun hemen dışında yer alan ve bu süreçte sessiz kalan ikinci halka da çok önemli. Bunlar İsmail Beşikçi’nin emperyalizmin etkisinde kaldığını söyleseler, bu gibi bir söylemle onu dışlasalar da, asıl kaygıları İsmail Beşikçi’nin görev yaptığı bir üniversitede konforlu bir sosyalistlik yapılamayacağını bilmekteydiler. Çünkü ortada ciddi bir mukayese unsuru olacaktı. Güney Afrika’da Steve Biko sınıf analizinin ırk meselesini örten bir biçimde öne çıkarılmasını püriten ve dogmatik bulur. Bahsi geçen dogmatizm ile ikinci halkanın söylemi arasında pek çok benzerlikler mevcut. Sartre Fransızlara Fanon okumalarını, onun satırlarından doğacak utanmanın onlara iyi geleceğini ifade etmiştir. Bu tip analizler artık Türkiye’de de yapılmalıdır. Bugün İsmail Beşikçi konusunda üçüncü halka olarak niteleyebileceğimiz ve sükût suikastını yeniden üreten asistanlar var. Bunlar hem sükut suikasti geleneğini aktaran ustalarından, hem de cahilliklerinden dolayı İsmail Beşikçi’yi yok saymaya devam ediyorlar. İsmail Beşikçi’nin karşı karşıya kaldığı durumdan “ilerici-solcu” akademisyenler de pay sahibidir ve bu durum konuşulmalı, gün ışığına çıkarılmalıdır. İsmail Beşikçi iki okulun; hem SBF’nin, hem de cezaevinin eğitiminden geçti. Uzun yıllar boyunca sıradan Kürt mahkumlarla ve gerillalarla hapiste yattı, bu okul onun gelişmesinde son derece etkili oldu.”
İndex on Cencorship editörü Emily Butselaar, dayanışma duygularını ifade ederek başladığı konuşmasını, Avrupa Birliği adaylığı sürecinde olan bir ülkenin bir aydını gerilla kelimesi kullandığı için mahkum etmesinin inanılmaz ve utanç verici bulduğunu ifade ederek sürdürdü. Demokrasinin buna uygun bir yasal çerçeve, özgür kamusal alan ve akademik özgürlüğü gerektirdiğini ifade ederek Türkiye’nin sürekli olarak ifade özgürlüğü konusunda eleştirilir pozisyonda olmasının onun AB üyeliği için engel oluşturduğunu belirtti. Index on Cencorship olarak tanınmış kişi ve kanaat önderlerinden Beşikçi örneğindeki gibi ifade özgürlüğü ihlallerinin önüne geçmek için destek topladıklarını ve bu bağlamda geçen yıl 50000 imza bir araya getirdiklerini belirtti ve konuşmasını Türkiye’de yürütülen kampanyanın özellikle etkili olmasını dileyerek bitirdi.
Yapılan bu konuşmalardan sonra uzun alkışlar eşliğinde kürsüye gelen İsmail Beşikçi, panel formatının bir parçası olarak düşünülen “tanık” pozisyonunda konu üzerine görüşlerini ifade etti. Yurtiçinden ve dışından gelenleri selamlayarak başladığı konuşmasını şu sözlerle sürdürdü:
“İfade özgürlüğü kavramı sansür ve oto sansür uygulamalarıyla yakından ilintilidir. İfade özgürlüğü-sansür-oto sansür içiçedir. Bu konuşmamda üzerinde duracağım iki konudan ilki olarak kişilerin kendi geleceğini belirleme hakkı ve ulusların kendi kaderini tayin hakkının ayrı şeyler olduğu konusu üzerinde duracağım. İlk olarak 1920lerde, daha sonra 2. Dünya Savaşı sonrasında emperyal tekeller Kürt halkının kaderini tayin eden tanrılar olmuştur. Kürt dili ve tarihi konusunda araştırmaların yoğunlaştığı bir dönemden geçiyoruz. Bu dönemde ‘biz özerklik istemiyoruz, bölücü değiliz’ demek, ‘enternasyonalistiz’ demek tarih bilinci taşımayan ifadelerdir. Çünkü bölmemeyim derken bölünen sensin. Bugün senin adın ulusal ve uluslar arası alanda sadece terör denilince geçiyor. Terörü yok edeceğiz derken senin adını ağızlarına alıyorlar, özgürlükle, hakla değil. Uluslararası güç odaklarının 1920lerde nasıl anti Kürt bir statüko ördükleri detaylı bir biçimde incelenmek durumunda. Örneği o dönemde SSCB’nin tutumunu incelemek bize çok önemli bilgiler sağlayacaktır.
Bugün nüfusu yarım milyonun altında AB ülkeleri mevcutken 40 milyon Kürdün adı, hakkı yok. Avrupa Konseyi 47 üyeli. Bunlar atasında nüfusu 30-40 bin civarında olan devletler var. Avrupa’ya bakıldığında, batı üniversitelerinin, bir bütün olarak yargı kurumunun, AİHM dahil, basının yoğun olarak eleştirilmesi gerekir.
1962-63 yıllarında Bitlis, Hakkari ve Van’da askerlik yaptım. Buralarda pek çok yıkıntı halinde kilise vardı. Ama bu kiliselerin cemaatinin nerede olduğu, neden bunların yıkıntı halinde olduğu sorulmuyordu ve bu tercih tarih bilinciyle ilgili bir meseledir. Bu yıkıntılarda değer arayan define avcılığı vardı ama çok önemli sorular sorulmuyordu. 1960’larda SBF’de pek çok konuda eğitim görürken bana bu türden bir bilinç verecek eğitim almamıştım. Bu türden bir bilincim yoktu. Bu konularda bilinçlenme ancak 1980-90’larda başladı, örneğin Ermeni sorununun bilincine vardık. 1960’larda Kürtler, Ermeniler hakkında eğitim programlarında hiçbir şey yer almıyordu, öğretilmiyordu.
1920lerde konulan anti-Kürt statükoyu sorgulamayan Kürtleri eleştiriyorum. 2. Dünya savaşı öncesi ve sonrasında pek çok yeni devlet doğdu. Kürdistan’da bu dönemde de hiçbir şey değişmedi. Uluslararası camia Kürtlerin çığlığın duymadı. AB ülkelerinin çoğu hiçbir bedel ödemeden devlet oldular. Haritaya baktığımızda bulmakta zorlanacağımız coğrafyalar devlet olurken, Kürtler nasıl batıda yalnızca terör bağlamında değerlendirilebilir. Bu çifte standardın eleştirilmesi gerekir.
1990lardan bu yana emperyalizmin kapsamlı olarak müdahale ettiği, devlet yıkıp, devlet kurduğu onca durum ve deneyim varken Kürtler yok sayıldı, yok sayılıyor. Sadece 1988’de Kürtler 200.000’in üzerinde kayıp vermiştir. Örneğin Saddam’ın zehirli gazları. Bugün Kürtlerin ciddi bir statüleri mevcut değildir.
Bugün Başbakan Erdoğan KKTC için ne istiyor, kanımca bağımsızlık istiyor. Filistin için ne istiyor, bağımsızlık istiyor. Neden Kürtler için de bu istenmiyor? Bunu da konuşmak gerekir.”
İkinci panelin konusu “İfade Özgürlüğü, Yargı ve Hukuk,” yöneticisi İHD Genel Başkanı Öztürk Türkdoğan’dı. Öztürk Türkdoğan Türkiye’de ifade özgürlüğünün sürekli olarak siyasal sistem ve yönetim modelinin sınırlarına çarptığını, baskı ve sınırların aslında sistemle bağlantılı olduğunu ifade etti ve sözlerine şu sözlerle devam etti: “Devletin Türk etnisitesine dayanan bir modeli var, teşkilat yapısı buna uygun olarak inşa edilmiş. Örneğin Anayasa’nın 90. maddesinde, uluslararası sözleşmelerin çelişki olması durumunda yasa üzerinde olduğu hükmü olmasına rağmen bu hüküm uygulanmıyor. Çünkü karar verici resmi ideolojiyi uygulamakla kendini yükümlü sayıyor. Temel bir zihniyet problemi var ve bu durum eldeki Anayasa ile aşılamaz. Yeni ve demokratik bir anayasa gereklidir. 2004 öncesinde DGM’ler vardı, şimdi özel görevli mahkemeler var. Bunlar engisizyonun kılıcı gibi. Halen TMY’ndan ceza alan 14 bin kişi var ve bu oran dünyanın en yükseği. Kürt meselesi yanında dinsel azınlıklar da bu bağlamda bir sıkıntı konusu.”
Türkdoğan “Article 19” örgütü hakkında kısa bilgi verdikten sonra, kuruluşun Hukuk ve Uygulamalar Direktörü olan Barbara Bukovska’ya söz verdi: “Toplantıya katıldığımdan dolayı son derece mutluyum. İfade özgürlüğünün yılmaz savunucusu İsmail Beşikçi adına düzenlenen bu toplantıya katılmaktan onur duyuyorum. Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi’ne de işbirliği olanağımızı artırmak umuduyla teşekkür ediyorum. Farklı bölgelerdeki ofislerimizle faaliyetlerimizi sürdürmekteyiz. Ne yazık ki Türkiye’de ofisimiz yok ama gerekli olduğunda dava-dosya üzerinden çalışmalarımızı yürütüyoruz. Avukat ve aktivistlerle çalışarak destek veriyoruz. Köken olarak Çek Cumhuriyetindenim. Bugün ifade özgürlüğü konusunda temel ilkelerin altını çizmek istiyorum. Ayrıca TMY 8. maddesinin uygulanışı üzerine bir şeyler söyleyeceğim. İfade özgürlüğü basit talepler ya da siyasi mücadele bağlamına indirgenemez. Bunlar, temel, tartışılamaz ve uluslararası mücadele ile desteklenmesi gereken uygarlık yapı taşlarıdır. Bu ilkeler ancak çok sınırlı ve kısa dönemlerde askıya alınabilir. Bu koşullar da net olarak tarif edilmiştir. Çeşitli insan hakları bildirgeleri, bu hakkın en önemli ve kesinlikle en etkin biçimde savunulması gereken hak olduğunu belirtir. Elimdeki bilgilere göre geçen yıl Türkiye’den 2000’in üzerinde dava Avrupa mahkemeleri önüne gelmiştir. Bunlardan önemli bölümü, ayrılıkçılık, terörü destekleme ve benzeri konulardadır. Bunların Kopenhag Kriterleri dikkate alınarak azınlıkların haklarının korunması yolunda işletilmesi gerekmektedir. Ceza Yasası ve TMY’nın evrensel hak ve özgürlüklere aykırı yanları mevcuttur. Article 19 uluslararası evrensel kriterlerin uygulanmasını kişisel ve kurumsal düzeylerde kollamaktadır. Yasa metinlerindeki belirsiz ve temel hakların yönetimce kötüye kullanılmaya uygun madde maddelerini dikkatle izlemekteyiz. Bu yasaların uygulanmasını da ayrıca izlemekteyiz. İnternet üzerindeki engelleme ve kontrol ile basın ve entelektüeller üzerindeki baskıyı yakından izliyoruz. Durum 1990’lardan daha iyi bir görünüm sunsa da, ciddi bir gerileme görülmektedir. Niyet ve tavır değişikliği içermeyen yasa değişiklikleri yerine gerçek yasal ilerlemeler gerekmektedir. Uluslararası bir kurum olarak ve uluslararası sivil toplumun parçası olarak, ilerici yasal değişikliklerin gerekliğinin altını çizerek sözlerimi bitirmek isterim.”
Daha sonra söz alan Avukat Şiar Rişvanoğlu Ankara Düşünceye Özgürlük “Gerillaları”na teşekkür ederek sözlerine başladı ve şöyle devam etti: “Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimine ‘gerilla’ kelimesini kullanarak teşekkür etme fikrini bana aslında İsmail Beşikçi için bir duruşmada ‘fikir gerillası’ diyen bir savcı verdi. Fikir gerillası hocamız bir buzkıran gibi yol açmaya devam ediyor. Bokovska’nın az önce yerinde söylediği gibi normal-sıradan mahkeme uygulama örneklerinde sayısız ifade özgürlüğü ihlali örneği var. Barış Ünlü sol sosyalist kesimin sessizliğinden örnekler verdi. Birkaç gün önce Hrant Dink ifade ödülü Ahmet Altan gibi anti-komünist, anti-Kürt birine veriliyorsa bu sefalet demektir. Bu meseleyi kavramsallaştırmak gerekirse, bir üstyapı kurumu olarak hukuk Türkiye’de bir tetikçilik mekanizması olmuştur. İfade özgürlüğü ile ilgili binlerce on binlerce örnek olay var. KCK Davası, 19 Aralık Davası, Uğur Kaymaz Davası, Hrant Dink Davası burjuvazinin sefaletini gösteriyor. Durum bunla da sınırlı değil, kadın cinayetleri, HES’lerle ilgili davalar çok vahim. HSYK’nın yeni aldığı tecavüzcü ile kadını evlenmeye özendiren karara ne demeli. Marx’ın bir dizi polemiğinde doruğuna çıkardığı burjuva hukuku polemiğini geliştirip artık uygulamaya sokmalıyız.
Daha dün katıldığım bir duruşmada Kürt gençler, 1 Mayıs törenine katılmak, tutuklamalar durdurulsun kampanyası gibi konular üzerinden telefon konuşması yaptıkları için, örgüt üyeliği suçlaması ile yargılanıyorlar. İki kişinin fotoğrafı üzerinden siyasi senaryo yazılıp açılan davalar var. İsmail Beşikçi’nin yerinde vurgusunda söylediği gibi, Kürtler konusunda defansif duruş değiştirilmeli. Burjuvazinin bütün oyunlarını olabildiğince teşhir etmek gerekiyor. Bugünlerde Kürt meselesi eksenli cezaların daha yoğun olduğu görülüyor. Başta Kürtler olmak üzere ülkemizde kalan tüm azınlıkların haklarını samimi olarak savunmazsak, bu sorunlar bir kangren gibi etki göstermeye devam eder. Hukuk ve yargı bu konuda çok önemli. Bob Marley’in arkadaşı şair Peter Tosh, bir şiirinde herkes cennete gitmek istiyor ama kimse ölmek istemiyor der, hoca ölmeyi de göze almıştır.”
301. madde ile mücadele eden Temel Demirer, John Osborne’un dizeleriyle, yanlış insanların öldüğü, yargıladığı bir ülkede yaşadığımızı ifade ederek sözlerini şu şekilde sürdürdü: “Türkiye’de bir burjuva hukuku en basit yanıyla bile yok. Bir Kürt yurtseveri, bir HES eylemcisi, bir entelektüel olarak bu mahkemelerin karşısına çıkmayı kim ister. İsmail Beşikçi bize ifade özgürlüğü olmayan bir ülkede ifade özgürlüğünün ne olduğunu anlatır. Bu ülkede ifade özgürlüğünden kim nasıl bahsedebilir ki, anlaşılır değil. 141-142’den, TMY’ndan, 301. maddeden yargılandım. Tırnak içinde değişikliklere rağmen aslında değişen bir şey olmadığını gösterdi bu durum. Pınar Sağ yüreğinden gelen sesi türkü ile haykırdığı için 10 ay cezaya mahkûm oldu. Daha piyasaya çıkmadan kitaplar toplatılır bu ülkede. Bir ülkede özel görevli mahkemeler varsa, bu aynı yerde engizisyonun varlığının da işaretidir. Şimdilerde özel mahkemelerde kimliği bilinmeyen tanıklar var. Engizisyonda da bir rahibin kişinin karnında cin olduğunu söylemesinde olduğu gibi, bu X tanıkların ifadesi mahkûmiyete yetiyor. Biz İstiklal Mahkemelerinden bu yana özel mahkemelerle karşı karşıyayız. Bu ülkede Carl Schmit’in kavramsallaştırmasıyla söylersek, olağanüstü durum olağanlaşmıştır. Duvara uyuşturucuya hayır yazan iki gençten biri hapis cezası aldı, diğeri beraat etti. Daha geçen hafta anadili olan Kürtçe ile savunma yapanlar dövüldü. Bu ülkede bir diktatörlük vardır, bir sınıfın diktatörlüğü vardır. Açlık grevinde ölen oğlunuzun fotoğrafını taşıdığında beş yıl ceza alan anneler var bu ülkede. Dönemin adalet bakanı benim hakkımda, ‘devletime katil dedirtmem’ demişti. Bu adalet bakanı bana borçludur. Kürt köylerini yakan, Ermeni vatandaşını öldüren, devrimcilerini hapiste yakan devlet katildir. Hrant’ın katili belli. Üç maymunu oynuyorlar. Devrimci Karargâh davası en büyük şarlatanlıklardan biridir. Bu dava iddianamesinde beni de örgütün liderlerinden biri olarak gösterdiler. Burada en acı olan Hanefi Avcı gibi biriyle adımızın aynı yerde yer almasıdır. Ben İsmail Beşikçi’den mahkemede dik durmayı öğrendim. Ben burjuvaziye adaletsizliğinden dolayı teşekkür ederim. Alacak biriktiriyoruz. Gelecek günleri bu güzel miras üzerinden kuracağız.”
Diyarbakır’dan geldiği için programa geç katılan Abdullah Demirbaş öğleden sonraki konuşmalardan ilkini yaptı: “Diyarbakır sıcak, ama politik olarak daha da sıcak Diyarbakır’da Türkiye’de Kürdistan Konferansı yapılıyor. Politik sürece katkısı olmasını istediğimiz bir aşamadayız. Ben bütün Kürtler gibi varlığımla dilim üzerinden tanıştım. 1972’de ilkokula başladığımda Türkçe bilmiyordum. İlk gün sınıfta Fatma öğretmen Türkçe bilmediğim için beni kulaklarımdan havaya kaldırdı, bunu hiç unutmadım. 2002’de Eğitim-Sen’de dil haklarımı talep ettim atıldım. Bu kez Fatma öğretmenin yerini Anayol hükümeti almıştı. 2007’de Erdoğan isimli bir Fatma öğretmen beni anadil hakkını savunduğum için görevimden etti. 2007 yılında İçişleri Bakanlığı müfettişlerine ‘ben resmi ideolojinin berhava edilmesine karar verdim, yine karşınıza geleceğim’ dedim ve bir belediye başkanı olarak yine karşılarına çıktım. Yüzde 56 oyla seçilmiştim ama görevden alınmamda bir sakınca görmediler. Üstelik 2,5 yıl gibi uzun bir süre seçim yapmak yerine vali yardımcısı ile belediyemi yönettiler. 2009 yılında yine seçildim daha yüksek bir oranda oyla, bu kez KCK davası altında silahlı örgüt kurma ve yönetme iddiasıyla tutuklandım. O meşhur fotoğrafın çekildiği gün hepimizin yanında birer polis vardı ve benim yanımda duran, kelepçe ile bağlı olduğum polis memuru öğrencimdi. Bir başka öğrencim beni savunan avukatlar arasındaydı. Hapisteyken hastaneye kaldırıldım, hastanede yatarken gazetede bir haber okudum. Diyarbakır’da bir işadamı bir genç kızı altı ay alıkoyup tecavüz etmişti. Bu kişiye 10 yıl verilmişken ve 10 bin TL kefaletle serbest bırakılması söz konusuyken, ben uzun aylardan sonra serbest bırakılacaktım. Tutuklanma nedenim siyaset yapmamın engellenmesiydi. Annelerin ölüm acısı tatmaması için verdiğim bir demeçten dolayı yargılandım. 16 yaşındaki oğlum Baran işte senin demokrasin bu diyerek başka bir yöntemi seçti. Başbakan bize aranıza mesafe koyun diyor, ben evladımla arama mesafe nasıl koyayım. Başbakan başörtüsü için yurtdışına giden kızıyla arasına mesafe koydu mu?
Asker korucu, polis ölen bütün insanların acısını içimde hissediyorum. Bir oğlum yakında askere gitmek durumunda olacak. Bu acıları düşünmek gerekli. İnanıyorum ki, bir gün bu gibi konuları bu salonlarda konuşmayacağız. Yarın daha geç olmadan, bedeller ödenmeden insanlar özgür olmalıdır. Altı üniversiteden benim için verilen sağlık raporuna rağmen tedavim için yurtdışına gönderilmiyorum. Kaçma olasılığı neden olarak gösteriliyor. Ben neden kaçayım. Yarın bir emboli ile ölürsem bu kararı verenler sevinecek mi? Bilmiyorlar ki kendilerini yok ediyorlar. Bugün 3000 KCK tutuklusu haksız yere yargılanıyor. Yüreğimizin acısını güzel günlere ulaşmak için birleştirmemiz gerekiyor.”
Öğle arasından sonra devam edilen toplantıda, yöneticiliğini Şanar Yurdatapan’ın yürüttüğü “İfade Özgürlüğü, Akademi, Kültür, Sanat ve Edebiyat” başlıklı oturumun ilk konuşmacısı IFEX yöneticisi Annie Game oldu. Şanar Yurdatapan başlangıç konuşmasında panel başlığında bahsi geçen etkinliklerin yapılabilmesi için gerekli enstrümanın dil olduğunu ifade ederek sözlerine başladı. Nazım Hikmet’in, Sabahattin Ali’nin çektiklerine, Yaşar Kemal’in, Orhan Pamuk’un söz ve demeçleri nedeniyle başlarına gelenlere değindi. İsmail Beşikçi’nin gerilla kelimesi kullanmasında yargılanmasında asıl sorunun gerilla demek değil, terörist dememek olduğunu belirtti ve sözlerine şu şekilde devam etti: “Buraya gelirken Düşünceye Özgürlük 2010 kitabına baktığımda vahim bir döküm ile karşılaştım; bir tiyatro sanatçısının sahnede söyledikleri, gösterimi engellenen Miğfer ödüllü çocuk oyunu, Laz Marks isimli oyun ve bir takım başka etkinliklerin engellenmesi gibi. Bu son derece tedirgin edici bir durumdur. Başka bir sorun yazı yazanın, görüş bildirenin, propaganda yoluyla yardım ve yataklıktan yargılanmasının uygun bulunması. Ceza Yasasının tek olması ve sadeleşmesi şeklinde açıklanan bu türden bir söylem içinde yürütülen değişikliklerin sonucu yeni baskıcı yasaların çıkması oldu. Ben her şeye rağmen umutluyum. Patrice Lumumba, eski Belçika sömürgesi Kongo’nun ilk başkanıydı. Başkan olduğunda ülkesinde 3-4 üniversite, 300-400 lise mezunu vardı. Memurların çoğu Belçikalıydı. Biz ne iyi ki Kongo’nun durumunda değiliz. Aydın sıfatını hak edenlerimiz var. Ve biz bunu, bu mücadeleyi başaracağız.”
Yurdatapan, IFEX hakkında bilgi verdikten sonra sözü Annie Game’e bıraktı. Annie Game (IFEX Genel Müdürü) sözlerine IFEX adına davet için teşekkür ederek başladı: “Yurdatapan beni çağırdığında onca uzman oradayken bana ne ihtiyaç var demiştim. Tabii ki bu önemli ve sesimizi birleştiren toplantıya gelmeden edemezdik. Bana 20 dakikalık konuşma yapmam gerektiği bildirildiğinde oğlumun beni 5 dakikadan fazla dinlemediğini düşündüm ve bunu akılda tutarak sözlerimi çok uzatmayacağım. İfade özgürlüğü bağlamında İsmail Beşikçi en önemli yaşayan örneklerden biri. Yaşamı boyunca yaptıkları hepimiz için yapılmış sayılır ve onun selameti/iyiliği için elimizden geleni yapmamız gerekir. Halen 95 üyemizden ikisi Türkiye’de aktif olarak görev yapmaktadır. IFEX dayanışma içinde görev yaparak ve küçük organizasyonlarını da işin içine katarak hedefine ulaşmak için elinden geleni yapıyor. Ayrıca Türkiye’deki ortaklarımızla işbirliği halinde bu ülkede tehlikeyle yüz yüze olanlara destek veriyoruz. Bir yargıcın dahi fikrini –onlar bu durumu kabul etmese de- değiştirmenin önemine inanıyoruz.
Değişik türlerde – sözle ve bedenen saldırı, sansür, oto sansür ve her türden sınırlama – tehditlere karşı hazır olmalıyız. Bu değişik düzeylerde tehditler etkin ve geleceğine sahip çıkan yurttaş oluşumunun önündeki en önemli engellerdir. Medya üzerindeki baskı, internet filtrelemesi gibi pek çok tehlike içinde en kötüsü, suç işleyenin yargı önüne çıkarılamaması, yaptığının yanına kalmasıdır. Pek çok gazeteci ölümüne, yalnızca Dink konusu yargı konusu olduktan sonra, verilen önem artmaya başlamıştır. Bu çok tehlikeli.
Paris UNESCO da gazetecinin korunması savunulması konulu bir toplantıdan geliyorum. Bu yıl Beyrut’tayken, gazetecilerin öldürülmesi konusunda durduk. İşlerini yaparken öldürülen gazetecilerin hatırlanması, suçluların adaletin önüne getirilmesi bizim için çok önemli. Son 10 yılda çeşitli ülkelerde 500’den fazla gazeteci öldürüldü, bunlardan 10’u dışında katiller bulunamadı. Bütün dünyanın ilgisini bu konuya çekmek için yardımcı olunuz. 23 Kasım’da kişisel dokunulmazlık hakkını öne çıkardığımız uluslararası dayanışma gününde bize destek verin. İsmail Beşikçi “q” harfi kullandığı için yargılanıyor. “Q” bizim alfabemizdeki harflerden biridir ve bu harfi yazarken daima onu anımsayacağım.”
Daha sonra söz alan Prof. Dr. Onur Hamzaoğlu akademik özgürlüklerin hiçbir korku hissetmeden araştırma yapmak, düşündüğünü söyleyebilmek ve öğretebilmek olduğunun altını çizerek sözlerine başladı ve şöyle devam etti: “Bu konuyu toplumsal sorumluluk çerçevesinde ele almamız gerekiyor. Konuya ilişkin birkaç saptama yapılması gerekli. İlki; ülkemizde akademisyenler toplumsal yaşantıdan kopuk, kendi iç dünyalarında küçücük hesaplarının kavgası içerisinde olduklarıdır. Bir başka konu konsolidasyon. Üniversitelerin hükümetlerle-iktidarla konsolidasyonu. Bu sürecin nihayetinde üniversite yönetimleri bir belde ve ilçe belediye başkanlıkları gibi oldu. İkinci bir konsolidasyon da üniversitenin unsurları ile üniversite yönetimleri arasında gerçekleşti. Söz konusu bağımlılık ortamında akademisyenler, kendi üniversitelerine ilişkin sorunlarını ele almakta zorlanırken, ancak başka üniversitelerdeki konulara müdahil olabiliyorlar.
Benim Kocaeli Üniversitesi’nde yaşadıklarımı örnek olarak vermek isterim. Hepimizin bildiği gibi İkinci Dünya Savaşı sonrasında hızla artan sanayileşme ve kentleşme beraberinde yeni halk sağlığı tehlike ve tehditlerini ortaya çıkardı. Bununla birlikte, sanayileşmenin hem doğa ve hem de insan için zararı en aza indirgenebilir. Ancak bu durum patronun maliyetini yükseltmek olur. Günümüzde çevre ile ilgili yaşanmakta olan sorunların büyük çoğunluğunun altında bu maliyet sorunu ve tercihler yatmaktadır. Kocaeli ve çevresi, ülkemiz sanayi üretiminin yaklaşık yüzde 15’inin yapıldığı, Çorlu’dan sonra en sanayileşmiş bölgedir. Ben de orada yaşıyorum ve bir halk sağlığı uzmanı olarak üniversitede görev yapıyorum.. Bölgenin sorunlarıyla ilgilenmekle memurum. Yapmazsam işimi yapmamış olurum. Önce 2004 yılında ardından da 2005 yılında ikinci bir araştırma daha yaptık, kanserden ölümlerin dünya ve Türkiye’nin 2,5-3 kat üzerinde olduğunu. 2006 yılında TBMM Dilovası Komisyonu kuruldu ve konuya ilişkin 29 sorun ve çözüm önerisi Kasım 2006’da kamuoyuyla paylaşıldı. 2007 yılında Kanserle Savaş Daire Başkanlığı ile birlikte 2000-2007 yıllarında Dilovası’nda gerçekleşen ölümlerin nedenlerini araştırdık. Her yüz ölümden 30’unun kanser nedenli olduğu ortaya çıktı. Bu bilgiler düzenli olarak yetkililerle paylaşılmasına rağmen yeterli önlemlerin alınmadığını gözlemlediğimiz için Kocaeli il genelinde hava kirliliğinin etkilerini araştırmak istedik. Sanayi üretiminin olmadığı Kandıra ile en yoğun olduğu Dilovası’nı karşılaştırmayı planladık. Gönüllülerin ana sütü ve bebek kaka örneklerine baktık. Bebekler daha doğmadan hava kirliliğinin onlar üzerinde bir etkisi olup olmadığını görmek istedik. Bu aşamada bölgede faaliyet gösteren üç demir çelik fabrikasına ek olarak İzmit-Alikahya’da dördüncü bir demir çelik fabrikası kurulmak istendiği bilgisi il genelinde paylaşılmaya başlandı. Bu aşamada benden bir gazete görüş istedi ve ana sütü ve bebek kakalarındaki bulgularımızı basınla paylaştık. Bundan sonra üniversitede benim şahsımda bilim insanının toplumsal sorumluluğu, akademik özgürlüğü üzerine yoğun baskı ve tehditler başladı.”
Prof. Dr. Mesut Yeğen sözlerine vaatkar bir sunuş yapamayacağını belirterek başladı: “Bir öğretim üyesi olarak ancak üniversite bağlamında konuşabilirim. Ama bu konuda da vaka sayısı hayli az. Vaka sayısının azlığı bir içe çekilme, çürüme ve sinikleşmenin sonucu. Hal böyleyse, bildiğim meseleler hakkında şunları söyleyebilirim. Kürt meselesi bağlamında elimizdeki örnekler, 1960’lara kadar bir negatif bir Kürt çalışmaları külliyatından bizi haberdar ediyor. ‘Kürtleri cahil, bölücü, din bağlamında cin soyundan gelenler olarak tanımlayan bu türden çalışmalara 1960’lara dek sıkça rastlanıyor. Bu kuşak negatif çalışmalarda üniversiteler etkili faktör olmadı. Etkili faktörler Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk Tarih Kurumu, Halkevleri oldu. Üniversiteler bu dönemde negatif Kürdolojiye aman aman bir katkıda bulunmadı. 1960’lardan sonra Kürdoloji çalışmaları çeşitlenmeye başladı. Başka bir hikaye, eğilim başladı. 1960’lardan sonra Musa Anter gibi Kürt aydınları ve Yön çevresinden gelenler, Kürt meselesini esas olarak geri kalmışlık ve kalkınma üzerinden bir okumaya başladılar. Negatif çalışmaların geriye çekilip Kürt meselesi eksenli çalışmaların öne çıktığı ikinci dalganın zirvesi İsmail Beşikçi oldu. Orada da sonuç şu oldu: Üniversite ilk kez Kürt meselesiyle ilgilenmiş oldu ve fakat ilgilenen üniversite mensubu üniversiteden ihraç edildi. Altmışlar sonrası bu dönemin bir başka karakteristiği Kürt meselesinde yazan birtakım araştırmacının yabancı dilde başka, Türkçe metinlerinde başka yazmaları şeklinde ortaya çıktı. Yani ortada övünülecek bir miras yok.
12 Eylül ile birlikte negatif Kürtçülük eksenli bir yeni dalga araştırmacılar - Abdulhaluk Çay gibi - gündeme geldi. 1990’larda bir çatlama ve kırılma oldu. Bu durum akademisyenlerin doğrudan bir ürünü değildi. Kürt çalışmalarının yeniden canlanması, Kürtlerin mücadelesinden etkilendi. Üniversite ucundan kıyısından Kürt çalışmalarının içinde yer aldı. 2000’lere doğru üniversite çatısı altında bu konuda bir canlanma gözlendi. İçinden geçtiğimiz dönemde Kürt çocukları vb. konuların çalışıldığı aşırı bir sosyolojizm örnekleri hayli sık olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan, bildiğim kadarıyla 100 civarında akademisyen dünyanın çeşitli ülkelerinde Kürt meselesi üzerine çalışmakta. Önümüzdeki yıllarda, üniversiteler dışında, muhtemelen sivil inisiyatifler çatısı altında bu bağlamda bir canlanma olacağını düşünüyorum.
Peki bu neden böyle? Üniversitelerde son yıllarda konunun esasına dokunan çalışmalar yapan Tamer Akar, Özgür Sevgi Göral ve Nesrin Uçarlar gibi akademisyenler üniversiteden uzaklaştırıldılar. Negatif Kürt çalışmaları devam ediyor. Ülkenin 80 yılına mal olan, yüzde 15 nüfusunu doğrudan ilgilendiren bir meseleyi yok saymak üçüncü bir yol olarak beliriyor. Dördüncü yol, tarihe saplanıp kalmak, konunun tarihi derinliklerine dalmak, saplanıp kalmak şeklinde ortaya çıkıyor. Aşırı sosyolojizm şeklinde konunun görece zarar vermeyecek kısımları ile araştırma alanını sınırlandırmak ve yapıyormuş gibi yapmak, bu türden bir sinizm hali üniversitelerimizde hayli yaygın. Muhalif bilinen hocalarımızın kapitalizm, neo-liberalizm eleştirisinde olduğu gibi mala davara zarar vermeden ürettiği çalışmalar bir başka kulvara denk düşüyor, ki bundan bir şey çıkmaz. Üniversitelerde derebeylikler ve alt derebeylikler var. Bu iktidar ağları üzerinden üretilen yerel iktidar ve güç ilişkileri, yasa yönetmelik ötesinde bu sinizmin doğmasında ve yaşamasında etkili.”
Daha sonra kürsüye gelen Pınar sağ bu panelin tanığı olarak sözlerine Hazreti Ali’nin “bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum” bir sözüyle başladı: “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum yaklaşımının izinde, ben de İsmail Beşikçi’den öğrendiklerimden dolayı onun 400 yıl kölesi olurum. Ben düşüncelerimi savunduğum için, Dersimde bir etkinlikte faşizme karşı dik duran İbrahim Kaypakkaya’yı andığım için mahkûm oldum. Ben Aleviliğimle onur duyarım. Kürt kardeşimin hak mücadelesi de benim mücadelemdir. Ermeni halkının mücadelesi de benim mücadelemdir. Bu ülkede sanatçı açılımları yapılırken bizler TEKEL direnişçilerinin yanındaydık. Sanatçı tıpkı Yılmaz Güney örneğinde olduğu gibi, halkımın problemleri benim de problemlerimdir diyebilmelidir. Bunca zulüm ortasında, çocuklar hapse atılırken tabii ki halkımın yanında yer alacağım. Yargıtay’da süren davamın yanı sıra, yine İbrahim için söylenen bir türkü için yeni bir dava açılmış durumda. Ben de dünyayı tersine döndürmek için mücadele ediyorum ve buna sonsuz inancım var. Bana göre suçlu halklar değil, asıl bölücü olan devlettir. Arkadaşım Ferhat Tunç’la birlikte Malatya Ağır Ceza Mahkemesi’nden ceza aldık. Ey AKP nerede senin gücün o çocuklar tecavüze uğrarken, kadınlar öldürülürken nerede gücün? Benim derdim iktidara yaranmak değil. Anadolu coğrafyasının her yanında toplu mezarlar dolu. Benim sanatçı olarak rolüm türkümü söyledikten sonra bitmez. Benim görevim bu ülkede halkların kardeşliği için kim ayakta duruyorsa onu desteklemektir. Benim Kaypakkaya’yı övmek ne haddime, biz onu anmış, anısı önünde saygıyla eğilmiştik ve cezalandırıldık.”
Öğleden sonra yapılan ikinci oturumun konusu “İfade Özgürlüğü, Medya, Sosyal Medya,” yöneticisi Kerem Altıparmak’tı. Altıparmak özellikle filtreleme konusunda gündemde olan ve yasakçı özellikler gösteren gelişmelere değindikten sonra sözü Freedom House’da Türkiye basını raportörlüğü yapan Elisa B. Young’a verdi. Young ilk konuşmacı olarak yaptığı sunumda, basın özgürlüğünün Türkiye’de gerilemesi konusunda karşılaştırmalı rakamlar verdi. Kuruluşun medya özgürlüğünü nasıl onu çevreleyen ortam ve siyasal özgürlük üzerinden ölçtüğünü anlattı. Detaylı rakamlarla 2010 yılında dünya düzleminde basın özgürlüğünde alanında gözlenen gerilemeden bahsetti. 2010’da Türkiye için özellikle yasal alandaki uygunsuzluk ve uyumsuzluğa değindi. 215.216., 301., 318. ve TMY’ndan kaynaklanan ifade özgürlüğü engellerinden bahsetti. Ayrıca Türkiye’de gazetecilerin tehdit edilmesi, dövülmesi, ve buna rağmen bu saldırıların araştırılmaması ve bundan doğan oto-sansürün özellikle altını çizdi. Türkiye’yi Lübnan ve Gürcistan’la yasal, siyasal ekonomik alanlarda karşılaştırarak sürdürdüğü konuşmasında, Türkiye’de gelişkin bir medya olsa da, azınlık dillerinde yapılan yayınlar önündeki engeller ve daha özgür bir ortamın gerekliliğini temel problemler olarak ifade etti. Özellikle Erdoğan döneminde medya üzerindeki baskı, yazılan haberin doğruluk kaynaklarının eksikliği, soruşturmacı gazetecilik yapma alışkanlığında gerileme ve yargı yerine bağımsız bir medya denetleme konseyinin görev yapması gerekliliği, özellikle işaret ettiği konular oldu. Gazeteci profesyonelizmindeki, haberi propagandadan ayıracak deney ve öncelik eksikliğine ve internet filtreleme çabasının özgür haber akışı önünde engel olduğu konusundaki görüşlerini belirterek konuşmasını sonlandırdı.
Leyla Zana başta olmak üzere yaptığı röportajlardan dolayı NTV’deki işini kaybeden Banu Güven sempozyumda konuşulan konuların önemine değinerek başladığı konuşmasını şu sözlerle sürdürdü: “Sanki kapalı devre bir yayın yapıyoruz. Şu anda baktığımda yalnızca İMC kameralarını salonda görüyorum. Gazetelerden muhabir arkadaşlar burada olabilir ama basının ilgisi ne kadar tatmin edici, bilemiyorum. İsmail Beşikçi’nin adını ilk kez bir gazete haberinden hatırlıyorum. Hayatı kitap yazmakla ve hapiste geçti. Onun bir toplum bilimci olarak yazdıklarının bizimle buluşması istenmedi. Ben neden bir Siyaset Bilimi öğrencisi olarak onun çalışmalarını okuyamadım. Türkiye’de ifade meselesi İsmail Beşikçi örneği dikkate alınmadan konuşulamaz. Onu eskiden çalıştığım kanalda konuk edip, yeni kuşaklara tanıttığım için ayrı bir mutluluk duyuyorum. İsmail Beşikçi’yi terör esintisi ile savrulan ülkemizde programıma konuk etmek bir yandan iyi ve bunun olabildiğini gösteriyor, diğer yandan ana akım medyanın sınırlarına dokunmayı ve bunun üzerinde düşünmeyi gerektiriyor. Örneğin dağda birtakım söyleşiler yapılıyor. İyi bilinen birtakım isimler bu görüşmeler takibat gerektirmezken, aynı şeyi yapan daha az duyulmuş isimler, “tıfıllar” yargılanıyor. İstisnalar var ama haber merkezleri biat etmeye hazır kadrolarla doluyor. Medya sahipleri korkutuluyor. RTÜK cezaları ve ima edilen bedeller sınırları çiziyor. 14 yıl çalışıp ayrıldığım kanal buna bir örnek. Bunu teknik bir gerekçeyle ve kişisel olmayan bir mağduriyet hikâyesi olarak anlatmıyorum. Çeşitli fren mekanizmaları var. Vedat Türkali’nin programımda Öcalan’a selam söylemesi basında nesnel bir biçimde yansıtılsa da ipleri gerdi. Sonra çok önceden hazırladığım Zana söyleşini yapamadım ve bu ipleri kopardı.
Çok satışlı gazeteciler akıllı uslu olmamı, olamadığım için bunların başıma geldiğini ifade ettiler. 5 Mayıs 2011’de Recep Tayyib Erdoğan’ın Osmaniye’de yaptığı konuşmada medyaya sağduyulu olma çağrısında bulundu ve bunları programa çağırarak birçok şeyin propagandasını yaptığınızın farkında mısınız dedi. Bu uyarı bazı gazetelerde ‘başbakan basın özgürlüğünü savundu’ başlığı altında çıkmıştı. Recep Tayyib Erdoğan’a göre sağduyulu değilseniz, medyada yer bulamıyorsunuz. 70 gazetecinin hapiste olduğu bir ülkede, nasıl bir özgürlükten bahsedebiliriz.
Resmi ideolojinin varlığı evimizde, dolmuşlarda olduğu gibi, haber bültenlerinde, onun hazırlanış biçiminde de hissedilir. Bir 23 Nisan günü haber bültenini, bu haberle başlatmamak zordur, mesela. Medya iktidarın dilini üretiyor, servis edileni sorgulamadan sunuyor. Can alıcı konular eğer hükümet tarafından gündeme getirilmemişse medyada yer bulamıyor. Tıpkı İsmail Beşikçi’ye zamanında söylendiği gibi ‘bu işler sana mı kaldı, Kürtler sana müteşekkir’ gibi yorumlar aldım. Annem bile durumumdan endişelendiğini belirtti.
Ahmet Şık ve Nedim Şener cezaevinde 200. günlerini tamamladılar. Onlar için yarın bir destek yürüyüşü İstanbul’da yapılacak. Geçtiğimiz ay NTV’de yayınlanan İsmail Beşikçi mülakatımda Beşikçi Hoca basının içerdeki meslektaşlarına gösterdiği desteği şüphe ile ve biraz da geç kalınmış olarak algıladığını belirtmişti.
Sözlerimi bitirirken, özellikle İsmail Beşikçi’nin iyimserliğinin ve ısrarlı gülümsemesinin öneminin altını çizmek isterim.”
Kemal Göktaş “hala içerdeyim, basının içindeyim ve işim zor” diyerek başladığı konuşmasına şu sözlerle devam etti: “Basında bir vitrin süsü müyüz?” sorusunu kendimize soruyoruz. İsmail Beşikçi’nin benim kişisel yaşamımda önemli bir yeri var. Ortaokulda bir arkadaşım bir spor gazetesine sarılı bir kitap getirmişti, Türk ve Kürt etkisinin yoğun olarak hissedildiği Malatya’da yaşamaktayken. Bu kitap bana çok şey öğretti, Türkiye’de Kürt gerçekliğinden haberim oldu. Bir kez daha önünde saygıyla eğilmekten gurur duyduğumu belirtmek isterim.
Türkiye’de basın hiçbir zaman özgür bir gelişme göstermedi, bunu görmedik. Daha çok kapitalizmin gelişimine paralel olarak devlete bağlı yarı-resmi bir görüntü çizdi. Türkiye’nin temel meseleleri hemen hemen hiç ana akım medyada tartışılmadı. AKP ile basında köklü bir değişim başladı. Kapitalizm anlayışı ile doğru orantılı olarak, kendi medya algısını oturttu. Medya bu kez medyanın kriminalize edilmesi ile karşı karşıya kalıyor. Ahmet ve Nedim’in başına gelenler sahiden vahim. Özellikle Nedim, bir cinayetin peşinden giderken, mahkeme belgelerinde, devlet arşivlerinde olan belgelerle uğraştı, daha derin metinler değildi üzerinde çalıştıkları. Buna rağmen bu meslektaş gazeteciler derin devletin üyesi olmak suçlamasıyla hapisteler. Bu hukukun tamamen bittiğini gösteriyor. Devlet terörünün ne kadar dehşetengiz olabileceğini gösteriyor. Ahmet ve Nedim’in hapse girmesinden sonra, ciddi bir oto sansür başladığını gözlüyorum. Başını belaya sokmamak adına gazeteciler bazı konuları görmemeye başladı.
Anadolu Ajansı (AA) bir haber geçti geçenlerde. AKP için yapılmış 200 bin TL üzerinde bir usulsüzlük iddiasına ilişkindi. Ben bu haberi Resmi Gazete’yi kaynak alarak yaptım. Aynı haberi yapan AA haberi, Anayasa Mahkemesi AKP’nin harcamalarını uygun buldu şeklinde bir başlıkla haberi yayınlamıştı. Gerçekleri çok doğrudan tahrif eden bir gazetecilik gündemde bu gün. Buna karşı dik durabilen bir gazete de yok. Önceki dönemde hiç değilse bir çeşitlilik vardı. Tekelci yapı olsa da bazı muhalif gazeteciler çalışabiliyordu. Muhalif yazar kalmadı, bırakın onu muhalif gazeteci kalmıyor. Bu bir hegemonya meselesi ve yanıt verilmesi gerekiyor. Kürt hareketinin muhalefeti bir Türkiye’den karşı bir el bulamayınca şiddet yükseliyor ve medyada karşı hegemonya artıyor. Gazetecilerin örgütlenmesi çok önemli. Karamsar bir tablo çizdim ama durum bu.”
Panel tanığı sıfatıyla İrfan Aktan kürsüye İsmail Beşikçi’ye sunduğu şükranla başladı: “Yüksekova’da geçirdiğim çocukluk yıllarımda, ilçeye indiğimiz nadir zamanlardan birinde askeri araçların uzaktan geldiğini gördük. Askeri araçlardan birinin üzerinde üç cenaze vardı ve izleyen araçlardaki askerler naralar atıyor, küfürler ediyordu. Ben o an gazeteci olmaya karar verdim. Yıllar sonra Ankara’ya öğrenci olarak gelmek üzere yola çıkarken babam İsmail Beşikçi’nin elini öpmemi tembihleyerek beni yolcu etti. Arayıp tarayıp onu buldum, zorla elini öptüm. Burada bulunma nedenim, başıma gelenler, hepsi ondandır.
Hakkari’de Express için yaptığım bir haberin parçası olarak iki PKK militanı ile görüştüğümde, bunlar mealen devlete güvenmediklerini, çözümün silahtan geçtiğini söylemişlerdi. Ben aslında haberin çok küçük bir parçası olan bu görüşmeyi yazdığım için yargılandım. Eğer aynı haberi bugünlerin çatışmalı ortamında yazsaydım, hoşlarına bile giderdi, yargılanmazdım. Benimkisi bir gazetecilik sorunu olmaktan çok bir ifade ve aktarma sorunu ve bu durum hepimiz için geçerli.
Türkiye küçükken de baskıcı büyünce de. Türkiye vatandaşlarına bir düdüklü tencere muamelesi yapıyor. Bazen hava dışarıya bırakılıyor, bazen birikiyor, sıkışıyor. Herkes makul çizgiyi aramalı. Herhangi bir sosyal patlama anında ne olacağı belli olmaz. Geçtiğimiz dönemde Ahmet Şık gibi bazı arkadaşlarımız hapse giderken, biz basından bazı arkadaşlarımızla selamı sabahı kaybettik.
Sokakta karşılaştığınız kişiye ne haber dersiniz, haber alıp verirsiniz. Bunu diyemezseniz, bunu diyemeyeceğiniz bir ortamda yaşamak durumunda kalırsanız bu çekilmez bir durum olur. İfade özgürlüğü meselesi sadece gazetecilerin değil hepimizin meselesidir.”
Bu oturumlardan sonra yapılan toplu değerlendirmeyi Sait Çetinoğlu yönlendirdi. Çetinoğlu açış konuşmasında İsmail Beşikçi’nin entelektüel iklimimize getirdiği taze havayı ve İsmail Beşikçi’nin nasıl ilklerin insanı olduğundan örnekler verip onun kimsenin dokunmaya cesaret edemediği tabuların üzerine giderek, resmi ideolojinin paradigmasını parçalayarak entelektüel vicdanımızı temsil ettiğini ve biz bugün burada konuşabiliyorsak bunun bedelinin İsmail Beşikçi tarafından ödendiğini, hepimizin bu bakımdan Beşikçi’ye borçlu olduğumuzun altını çizdi. Rejimin niteliğine ve bu rejimin Soykırım failleri tarafından tesis edildiğine dikkat çekerek, 1915 Soykırımı ile Kürt meselesi arasındaki bağlantılara ve baskı rejiminin öncüllerini örnekledi. Sorunlarımızın çözümünün 1915’te düğümlendiğini –yani, Hırant’ın söylediği gibi: Biz bu ‘gavuru’ dövdürmeyecektik!-, bugün demokratikleşme sorunu, düşünce ve düşünceyi ifade sorunu ve Kürt Sorunu gibi can alıcı sorunlarımızın 1915 Soykırımına düğümlendiğini bunun da ilk kez İsmail Beşikçi tarafından dile getirilerek aralarındaki bağın gözler önüne serildiğini ifade etti. İlk sözü verdiği Akın Birdal değerlerimizi yaşarken, değerleri paylaşmanın önemine değindi. Yaşamımıza fedakarlıklar yaparak anlam katan İsmail Beşikçi gibi değerleri onlar hayattayken anmanın, onurlandırmanın önemini vurguladı. Bir ülkede bir şey gizlenmek isteniyorsa ifade özgürlüğü gizlendiğini ifade ederek, ödül almayı sevmeyen İsmail Beşikçi’ye verilen en güzel ödül ona yöneltilen alkışlar olduğunu belirtti.
Cezaevlerinde geçirdiği 21 yıl ile Türkiyenin en uzun hapiste yatan siyasi hükümlüsü olan Nevin Berktaş, toplantının önemine vurgu yaptı. İsmail Beşikçi’yi duvarların ardına göndermemenin, içerdekileri özgürlüklerine kavuşturmanın, bu türden kalabalıkları bir araya toplamakla, dayanışma ve direnişle olacağını vurguladı.
İsmail Beşikçi vakfı Yönetim Kurulu üyesi ve Pêrî Yayınları sahibi Ahmet Önal, ülkede yayıncılığın önündeki tarihsel engellere değindi ve yayıncılığa yönelik resmi alerjinin tarihsel köklerini tartıştı. Çıkardığı 340 – ki bunların 125 çeşidi Kürtçedir - kitaptan, 24’ünün soruşturmaya uğradığını ve dava konusu edildiğini belirterek yayınevinin uğradığı baskıların dökümünü sunarak başladığı konuşmasını şöyle sürdürdü: “Benim 24 kitapta yayınevi sahibi olarak hakkımda açılan 29 dava ve bu davaları takip ederken 423 duruşmaya bizzat iştirak ettim, 150 kadar duruşmaya ise zaman yetersizliği vesilesi ile yetişemedim. Onlara da girebilseydim, yaklaşık olarak 600 günüm mahkemelerde geçmiş olacaktı. Tüm bu ceza ve baskıların nedeni, düşünce ve ifade özgürlüğünü engelleyen temel tarihi olgunun, Türk devleti ve Türk ulus oluşumunun jenosit politikalar üzerinden şekillendirilmesi olduğunu vurgulamaktı.
Biz Kürt devrimcileri Kürt halkının çığlıklarını müzik diye dinlemişiz (ki Türkiye solu onu da yapamadı-), ama esas tarihsel haykırışını, çığlığını algılayamamışız, anlayamamışız.
İşte Mamosta İsmail Beşikçi’nin farklılığı tam da burada ortaya çıkıyor. O halkın çığlığına kulak vermekle yetinmemiş, analiz etmiş, tarihi olarak algılamaya ve yorumlamaya çalışmıştır. Ayrıca biz, Mamosta İsmail Beşikçi’nin bu analizleri bilimin ettiğine uygun olarak yazıp yayınlarken çok ağır baskılara maruz bırakıldığını biliyoruz. Ama o savunmalarını düşünce ve ifade özgürlüğü meşruiyetine dayandırıyor ve mahkemelerde de düşüncelerini alenice savunuyorken, biz kendisini 1970-1980-1990’larda yalnız bıraktık. İsmail Beşikçi benim/bizim için bir mumdur. O hiç karanlığa Küfür etmedi, ancak karanlıkta bir mum misali etrafını aydınlattı.
Düşünce özgürlüğü tüm baskılara rağmen kullanılarak kazanılacak bir şeydir. Bu topraklarda başta biz Kürtler için ve tüm bilim ve halkların varlığını ve özgürlüğünü ortaya koymak iddiasında olmak üzere ortada beliren herkesin bilim ettiğine bağlı kalmak isteyen her insan için, düşünce ve ifade özgürlük abidesi İsmail Beşikçi’yi iyi algılaması gerekir.” Konuşmasını “biraz da tarihe değil, önümüze bakmalıyız” diyerek; geçmişe değil geleceğe bakmayı öneren Önal, özellikle İsmail Beşikçi Vakfı’nın yaşatılması ve üniversiteye dönüştürülmesi konusunda duyarlılık ve destek istedi.
BDP Eşbaşkanı Gültan Kışanak öncülüğünü saygıyla andığı İsmail Beşikçi ile dayanışmak için geldiğini belirtti: “Gerçekle bağı olmayan bir ulus yaratma projesinin devamı olan bir durumla karşı karşıyayız. Devletlerden etik olması beklenmesi zor olsa da, TC’de akıl ve mantıkla çelişik bir durum var. Realist bir akıl ile de davranılmıyor. 20 milyonluk bir halkı asimile edeceğini düşünmek bir akılsızlık örneğidir. Bununla mücadele ediyoruz ve etmeye devam edeceğiz. Sonunda gerçek kazanacak. Bu arada yaşadığımız acı ve ödediğimiz bedeller bizi eksiltse de bunlar başımızı dik tutmamızın nedeni. İsmail Beşikçi çok ağır bedeller ödedi. O kadar hak hukukta bahsedilirken bunun biz Kürtlere dokunmaması hem acı hem de komik. Bu fasit daireyi, haksız yasalara karşı mücadele ederek kırabiliriz. Gecen 6 ay içinde gözaltına alınan BDP’li sayısı 3334. Artık çeteleyi tutamıyoruz.”
Toplantının kapanışında kapanış oturumu moderatörü Yücel Demirer, ifade özgürlüğü alanında mücadele yürütürken sürdürülen iyimser ve dayanışmacı tavrın öneminin altını çizdikten ve İsmail Beşikçi’nin fedakârlıklarına duyulan saygının en iyi biçimde onun mirası üzerinden yükseltilecek toplumsal ve akademik çalışmalarla mümkün olabileceğini belirttikten sonra sözü kapanış konuşması için İsmail Beşikçi’ye bıraktı.
Sansür ve oto sansürün birbirini nasıl beslediğini açıkladıktan sonra sözü batı üniversitelerinin eleştirilmesi zorunluluğuna getiren İsmail Beşikçi sempozyumun kapanışını şu sözlerle yaptı.
“Bugün bilinçlere yerleştirildiği gibi sınırlı bir Kürdistan algısı ve bu algıyı doğuran uluslararası siyasal dengeler eleştirilmelidir. Bugün Irak Kürdistan’ı, İran Kürdistan’ı, Suriye Kürdistan’ı varken neden Kürtlerin bir Kürdistan’ının olmadığı sorulmalıdır.
PKK üsleri bugün Türkiye, yarın İran, ertesi gün ikisi tarafından bombalanıyor. Bu statüko nasıl doğmuş, Kürdistan nasıl bölünmüş, eleştirel bir gözle tartışılmalıdır. En kalıcı, en kapsamlı emperyalist politika bölmektir. Bölününce kurtulamıyorsunuz.
9 Kasım 2005’te Şemdinli’de, JİTEM eliyle operasyon yapan devlet suçüstü yakalandı. Avrupa Birliği (AB) buna tepkisiz kaldı. Bu sessizlik devlet terörüne verilen en büyük ödündür. Gerilla konusunda, BDP konusunda AB ciddi eleştiriler yaparken, devlet terörü konusunda aynı kurum sessizdir. Yalnızca AB düzeyinde değil, Avrupa basınının, üniversitesinin ve diğer kurumların devlet terörüne verdiği sınırsız destek eleştirilmelidir.
Bugün Almanya’da dört milyona yakın Kürt yaşıyor. Ancak bunların statüsü hayli karışıktır. Bunlar Türkiye’den gitmişlerse Türk, Irak’tan gitmişlerse Arap kabul ediliyorlar. Bu çelişkiyi doğuran, buna hayır demeyen mantığın üzerine gidilmelidir. 1920’lerden günümüze gelen süreç yeniden, eleştirel bir tutumla değerlendirilmelidir.
1995’te dönemin başbakanı Tansu Çiller ‘biz gereken tazminatı öder, yapacağımızı yaparız’ gibi bir mantıkla davranıyordu. 1990’lardan bugüne küçük değişiklikler olsa da, ifade özgürlüğü engellidir, düşünce hala suçtur. Buna rağmen Avrupa Türkiye’nin demokrasi yolunda hızlı adımlarla ilerlediği yanılsamasını sürdürüyor.
İfade özgürlüğü ve akademik özgürlük birbirine bitişik kavramlardır. İfade özgürlüğünün olmadığı yerde akademik özgürlükten söz edilemez. Bilim sınırsız bir düşünce özgürlüğü içinde gerçekleşir. Bir profesör bir başka profesörün kitabını içinde suç olup olmadığını araştırmak için inceleyemez.”

Cezaevi ve tecrit koşulları bir kez daha bir devrimci yoldaşımızı aramızdan ayırdı.

2011-10-13T22:13:00.002+02:00

Devlet Suzan Zengin’i aramızdan sağlıklı olarak almış gereksiz yere sağlıksız koşullarda 1,5 yıl tuttuktan sonra sağlığını bozarak tahliye etmiştir. Suzan yoldaş’ın tahliye edilmesi bozulan sağlığını düzeltilmesine yetmemiş,devlet tarafından aramızdan alınmıştır.
Ankara düşünceye Özgürlük Girişimi olarak cezaevi ve tecrit koşullarında sağlıkları bozulan devrimci tutsaklara dikkat çekiyor; Devleti, Devrimci tutsakları rehin almaya ve sağlıklarını bozarak yaşamları ile oynamaya son vermeye ve sağlıkları ile oynadığı hasta tutsakları derhal serbest bırakmaya çağırıyoruz.
Devrici mücadelenin yılmaz neferi gazeteci,yazar ve çevirmen Suzan Zengin’i sonsuzluğa uğurlarken Suzan Yoldaş’ın 52 yıllık kısa ömründe örneğini verdiği mücadele ateşinin ışığı devrimci yoldaşlarının yolunu aydınlatsın, anısı bayrağı olsun!
Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi adına
Sait Çetinoğlu
Mahmut Konuk

Suzan Zengin’i kaybettik!

2011-10-13T09:57:00.000+02:00

Umut Yayımlık Kartal Büro çalışanı Suzan Zengin, 12 Ekim günü aramızdan ayrıldı.

Hapishane koşullarının tetiklediği ağır sağlık sorunları nedeniyle açık kalp ameliyatı olan Suzan Zengin, 17 gündür yoğun bakımdaydı.

28 Ağustos 2009 sabahı Suzan Zengin’in evi polis tarafından basılmış ve bir komplo sonucu tutuklanmıştı. Bir buçuk yıl boyunca tamamen keyfi ve hukuksuz bir şekilde Bakırköy Kadın Kapalı Hapishanesinde tutuklu kalan Suzan Zengin’in birçok kronik rahatsızlığı bulunuyordu. Sağlık sorunlarının tedavisi için yürütülen tüm çabalar, devrimci-yurtsever tutsakları ölüme terk eden zihniyetin kalın duvarları ile karşı karşıya kaldı.

Suzan yoldaş, devrimci, sosyalist basın kimliği ile işçi ve emekçilerin direniş ve eylemlerinin yanı başında onlarla omuz omuzaydı. Fotoğraf makinesi ve kalemi ile işçi havzalarının ve emekçi semtlerin her daim ayrılmaz bir parçası, öfkelerinin, özlemlerinin ve umutlarının; emeğine ve geleceğine sahip çıkmak adına yürüttükleri işgallerin ve grevlerin sesiydi.

52 yıllık yaşamının büyük bir bölümünü, baskılara ve eşitsizliğe karşı mücadele ederek geçiren Suzan yoldaş, defalarca gözaltına alınmış, işkencelerden geçirilmiş ve tutuklanmıştır.

O emekçilerin kahrolası sömürü ve zulümden kurtulması ve özgür bir geleceğe yürüyebilmesi için mücadelenin zorunlu olduğuna inanmıştı.

Suzan yoldaş, emekçiliği, mücadeledeki ısrarı ile daima bizimle birlikte olacak, yaşayacak!

Suzan yoldaşı, tüm dostları, yoldaşları ile birlikte son yolculuğuna uğurlayalım.

Cenaze Töreni
Tarih: 14 Ekim 2011 Cuma

Yer: Tuzla Aydınlı Cemevi/(Deri-İş Sendikası Tuzla Şubesi arkası)

Toplanma Saati: 12.00

Süryanileri "hain" olarak gösteren tarih kitabı kaldırılsın!

2011-09-29T15:15:00.014+02:00

Destek için İmza Formu İmza Listesi

MİLLİ EĞİTİM BAKANLIĞINA
MEB’in ortaöğretim 10. sınıflar için hazırladığı tarih kitabında tarihi bilgiler çarpıtılarak Süryaniler “hain” olarak gösterilmiştir. Süryani halkı ile ilgili çarpık ve hakaret içeren bilgilerle körpecik beyinlerde çocuklardan katil yaratma çabalarının en bariz örneğini şimdide ders kitaplarında mı? Yapmak istiyorsunuz.

MEB tarafından 2009 yılında ders kitabı olarak okutulmasına izin verilen tarih kitabında Süryanilere yönelik aşağılayıcı ifadelerin yer almasının yanı sıra Kitapta Süryanilerin Ülkeye ihanet etmiş gibi gösterilip halklar arasında düşmanca duyguların oluşmasına neden olabilecek ifadelerin bir eğitim kitabında yer almasının kabul etmiyoruz. Kitapta yer alan Süryani tarihiyle ilgili bilgiler asılsız ve yalandır.

“Kitapta yer alan ifadeler Türkiye’nin imzalamış olduğu Birleşmiş Milletler Evrensel İnsan Hakları Bildirgesi’nin 26. maddesinin ihlali anlamına gelmektedir. 26. maddenin 2. fıkrasında ‘eğitim insan kişiliğini tam geliştirmeye ve insan haklarıyla temel özgürlüklere saygıyı güçlendirmeye yönelik olmalıdır. Eğitim, bütün uluslar, ırklar ve dinsel topluluklar arasında anlayış, hoşgörü ve dostluğu özendirmeli’ denilmektedir. M.E. B. tarafından 10.sınıflarda okutulan Tarih kitabındaki bilgiler ise barış ve kardeşliği pekiştirmek yerine düşmanlığı körükleyecek ifadelerdir. Bizler Türkiye’nin vatandaşlarıyız. Eşit yurttaş ilkesinden hareketle;

Biz aşağıda imzası olan Süryani kurum, kuruluşları, Türkiye’li demokratik sivil toplum örgütleri, Partiler olarak, M.E. B’lığı 10.sınıflarda okutulan bu kitabın derhal kaldırılmasını Süryani Halkını anlatacak yeni bir Tarih kitabında ise Süryani halkının tarihçilerinle görüşülerek yazılmasını talep ediyoruz.

1- İZMİR SÜRYANİ PLATFORMU

2- İSTANBUL MEZO DER

3- MARDİN/MİDYAD SÜRYANİ KÜLTÜR DERNEĞİ

4- İSVİÇRE SUROYO AZEC /gebenstorf

5- ORTA AVRUPA ASUR FEDERASYONU

6- IWARDO DÜNYA DERNEKLERİ FEDERASYONU

7-İSVEÇ ASUR DEMOKRATİK ORGANİZASYONU (ADO)

8-İSVEÇ ASUR FEDERASYONU

9-İSVİÇRE SUROYO AZECH DERNEĞİ/ gebenstorf

10-İSVEÇ/GÖTEBORG ASUR KÜLTÜR DERNEĞİ

11- İSVEÇ MEZOPOTAMYA DEMOKRATİK DEĞİŞİM PARTİSİ

12- SEYFO CENTER

13-MARDİN/BETHKUSTAN-ALAGÖZ KALKINDIRMA DERNEĞİ

14-MARDİN/HAH-ANITLI KALKINDIRMA DERNEĞİ

15-MARDİN/İVARDO-GÜLGÖZE KALKINDIRMA DERNEĞİ

16-MARDİN/MİDİN-ÖĞÜNDÜK KALKINDIRMA DERNEĞİ

17-ŞIRNAK/HAZAK-İDİL KLİSELER VAKFI

18-MARDİN/NUSAYBİN-ÜÇKÖY(ARKAH )KALKINDIRMA DERNEĞİ

19-MARDİN/MİDYAD-BISÖRİNÖ-HABERLİ KALKINDIRMA DERNEĞİ

20-ZEYNEP TOZDUMAN (Aktivist-Yazar)

21-Sibel ÖZBUDUN(Akademisyen)

22-Temel Demirer (Yazar )

23-Eliyo Eliyo

24-Sait Çetinoğlu

25-Mahmut Konuk

26-Recep Maraşlı
27-İsmail Beşikçi
28-Sabri Atman
29-Jan Beth-Sawoce
30-Şanar Yurdatapan
31-Fatin Kanat
32-Mehmet Özer
33-Ragıp Zarakolu
34-Attila Tuygan
35-Ahmet Önal
36-Muzaffer Erdoğdu
37-Pınar Ömeroğlu
38-Serdar Koçman
39-Fatime Akalın
40-Ramazan Gezgin
41-Hüseyin Gevher
42-Necmettin Salaz
43-Yücel Demirer
44-Adnan Caymaz
45-Racho Donef
46-Ülkü Uzun
47-Naci Kutlay
48-Murat Kuseyri
49-Bora Balcı
50-Adil Okay
51-Nihat Behram
52-Tuncer Cücenoğlu
53-Tayfun İşçi
54-Şaban İba

Uluslar arası İnsan Hakları Örgütleri ve aydınlar İsmail Beşikçi için Ankara’da

2011-08-14T15:06:00.007+02:00

Bir yanda “demokratiklesiyoruz”, insan hakları ve
düsünce özgürlügü alanında “hârikalar yaratıyoruz”
söylemi, öte yanda bu sahte söylemi yalanlayan bir
gerçeklik! Eger gerçek durumu merak ediyorsan, “Dr.
Ýsmail Besikçi'ye bak anlarsın” ...
Sempozyum
İsmail Beşikçi ve Türkiye’de İfade Özgürlüğü
17 Eylül 2011 Ankara
Program

09:00 – 09:30 Kayıt
09:30 – 10:00 Açılış konuşmaları
* Hoşgeldiniz: Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi adına : Fikret Başkaya
* Sunucu Mahmut Konuk(Akış hakkında genel bilgi) (3 dak.)
* Video mesajları: Noam Chomsky, Hans-Lukas Kieser, Uluslararası PEN, Yayıncılar Birliği (5 dk.)

* HRW (İnsan Hakları İzleme Örgütü) : Emma Sinclair-Webb (10 Dak.)
10:00 – 11:20 1. Panel: İsmail Beşikçi olayı. İfade Özgürlüğünde geri mi dönüyoruz?
Moderatör: Sibel Özbudun
Konuşmacılar: Emily Butselaar (Index on Censorship, online editor)
Levent Kanat
Barış Ünlü

Tanık: İsmail Beşikçi

11:20 – 11:40 …………… Kahve molası ………..

11:40 – 13:00 2. Panel: İfade Özgürlüğü, Yargı ve Hukuk
Moderatör:Öztürk Türkdoğan
Konuşmacılar: Barbora Bukovská (Article 19, Director for Law and Policy)
Temel Demirer
Şiar Rişvanoğlu

Tanık: Abdullah Demirbaş
13:00 – 14:00 ………….. ÖĞLE YEMEĞİ ………….

14:00 – 15:20 3. Panel: İfade Özgürlüğü, Akademi, Kültür, Sanat ve Edebiyat
Moderatör: Şanar Yurdatapan
Konuşmacılar: Annie Game (IFEX, Executive Director)
Mesut Yeğen
Onur Hamzaoğlu

Tanık: Pınar Sağ

15:20 – 15:40 …………… Kahve molası ………..

15:40 – 17:00 4. Panel: İfade Özgürlüğü, Medya, Sosyal Medya
Moderatör: Kerem Altıparmak
Konuşmacılar: Eliza Young (Freedom House, Turkey reporter on Press).
Banu Güven
Kemal Göktaş

Tanık: İrfan Aktan

17:00 – 17:30 Toplu Değerlendirme
Moderatör: Sait Çetinoğlu
Selçuk Kozağaçlı

Suzan Zengin

17:30 Kapanış
Moderatör:Yücel Demirer
Kapanış notu: İsmail Beşikçi

Yer:Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar merkezi Kenedi Cad. No:4 Bakanlıklar Ankara

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

Aram'ı Anıyoruz

2011-07-31T16:10:00.004+02:00

Ölümünün 2. Yılında Aram Sesiyle topraklarında...
8 Ağustos 2011
Ankara Yapı Sanat Merkezi(mihatpaşa Cad. 39/2 ankara)
Saat:19.30

Aram'ı Anıyoruz

2011-07-31T16:10:00.000+02:00

Ölümünün 2. Yılında Aram Sesiyle topraklarında...

Dayanışma Çağrısı

2011-07-25T00:11:00.000+02:00

YURTSEVERLER SINIRDIŞI EDİLEMEZ !

21 yıldan beri yerleşik olarak yaşadığı anavatanında, 20.şubat.2008 sonrası Yerevan’daki evi, ailesi ve çocuklarından mahrumiyete mecbur edilen, KGB uydurması asılsız suçlamalarla yargılanarak hapsedilen, 9.haziran.2011’de Vardaşen Cezaevi’nden Ermenistan’ın son politik tutuklusu olarak serbest bırakılan Fransa vatandaşı Sarkis HATSPANIAN’ın özgürlüğüne kavuştuktan sonra anavatanında oturum hakkı edinmek için ilgili mercilere yaptığı başvuru, herşeye kadir “KGB’nin onayından geçmediği” gerekçesiyle Polislik Pasaport ve Vizeler Müdürlüğü tarafından 19.temmuz.2011 tarihli keyfi bir kararla reddedilmiştir.
Buna istinaden, kanlı 1.mart.2008 sonrası uzun zaman devlet güvenlik güçlerince arandığı dönemde zamanın cumhurbaşkanı Robert Koçaryan’ın imzalamış olduğu özel bir emirle hakkında SINIRDIŞI kararı bulunan Sarkis HATSPANIAN’ın en geç 5 gün içerisinde Ermenistan’ı terketmesi gerekmektedir.
Uluslararası hukuk gereği “Rüştünü ispat etme yaşından küçük çocuğu olan bir şahsın ülkeden sınırdışı edilemeyeceği” Ermenistan tarafından da imzalanmış bulunan anlaşmalarla kabul edildiği halde, günümüz iktidarının yüzlerce keyfi ve kanunsuz eylemlerde bulunmuş olması gözönünde olduğundan, böylesi bir tehlikenin var olmasından kaygı duyan ana muhalefet hareketi Ermeni Ulusal Kongresi sözcüsü konuya ilişkin açıklamada bulunarak daha önce de yapılmış olan beyanlarına sadık kalınarak, “hukuki ve politik tüm araçlara başvurarak, Ermeni halkının yurtsever evladı Sarkis HATSPANIAN’ın anavatanında yaşama hakkını sonuna dek savunacağını” bildirmiştir.
KGB-Polis ortaklığı sonucu doğan bu keyfi red kararına itiraz etmek amacıyla önümüzdeki günlerde mahkemeye başvurma hazırlığında bulunan E.U.K. Hukuki Destek Komitesi tüm gelişmeler hakkında kamuoyunu bilahare bilgilendirecektir.
2008 şubatında yapılan hileli cumhurbaşkanlığı seçimleri sonrası oluşan halk hareketinin en aktif üyelerinden biri olan Fransa vatandaşı Sarkis HATSPANIAN’ın mağdur halkının safında yer alışını bir türlü hazmedemediğinden, ona karşı görülmedik ilkellikte bir kin besleyip, insanlıkdışı intikam eylemlerini sürdürmekten hiç geri durmamış olan iktidarın, bu yeni oyununa karşı durup HAYIR demek ve YURTSEVERLER SINIRDIŞI EDİLEMEZ düşüncesini hayata geçirmek için mücadele etmeye hazır her insanı, hangi politik görüşe sahip olursa olsun her Ermeni insanının kendi anavatanında yaşama hakkını savunmaya çağırıyor, desteklerini bekliyoruz.

“YURTSEVERLER SINIRDIŞI EDİLEMEZ” Girişimi
Yerevan, 25.temmuz.2011

Girişimle iletişim adresi: solidaritysarkishatspanian@gmail.com

Abdullah Demirbaş ölüm tehlikesiyle karşı karşıya

2011-07-10T02:43:00.025+02:00

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Abdullah Demirbaş Diyarbakır Sur Belediye Başkanlığı’na 2004 yılında seçildikten sonra “tek tekçi” ve de sahte kurgularının boyaları sapır sapır dökülen bir Türkiye manzarasının yerine başka bir halin normal olduğunu anlattı bize. Çok dilliliği kimsenin engelleyemediği Türkiye’de 2007’de “çok dilli belediyeciliği” uygulamaya koydu.

Tek dilliler, “Tek dilden başka dil anlamam”, “Bizim başka tecrübeye ihtiyacımız yok” diyen zihniyet zabıtaları bu karar üzerine onu hemen görevden alındı. Bu arada “tek dilliliği” marifet gibi görenlerin çabalarına rağmen, hayatları “çok dilli” geçen insanlar onu 2009 yerel seçimlerinde yüzde 65 ile tekrar Sur Belediye Başkanlığına getirdi. Zihniyet zabıtası olması beklenen kertelerdeki “imalat hataları” olarak değerlendirilebilecek olan başka yargı organları ise onu beraat ettirdiler.

Ve KCK ile bağlantısı olduğu iddiasıyla Demirbaş da tutuklandı; dört ay boyunca içerde kaldı. Sonunda sağlık nedenleriyle tahliye edilmesine karar verildi.

Abdullah Demirbaş Sürekli olarak kan pıhtılaşması riski altında yaşayan, mesela son olarak, polislerin tasarruf etmeyi asla dert etmedikleri gaz bombalarına maruz kaldığı zaman, girdiği öksürük nöbetinin şiddetiyle neredeyse bütün vücuduna kan oturmasına neden olan tehlikeli bir hastalığa sahip. Ne zaman geleceği belli olmayan, herhangi bir küçük risk karşısında her an ölüm tehlikesi altında yaşayan bir insan Demirbaş...

Ve Abdullah Demirbaş’a bu hastalığıyla ilgili olarak gereken testleri yaptırabilmesi için yurtdışına çıkış izni verilmiyor...

Bu memlekette, birilerinin kafasındaki vatan fikrine göre “tehlikeli” ve “güvenilmez” olarak kabul edilen başka birçoklarının başına gelenler Demirbaş için de gündemde.

Bir zamanlar Ruhi Su için olduğu gibi... Ruhi Su’yu ve nicelerini bırakmadılar tedavisi için yurtdışına... Ve Ruhi Su ve niceleri , o “vatan” topraklarında hayatını kaybetti.

Abdullah Demirbaş’ın yurt dışı çıkış yasağına son verilerek, yaşam hakkına saygı gösterilmesine ve tedavisine izin verilmesini talep ediyoruz

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

İsmail Beşikçi
Fikret Başkaya
Sibel Özbudun
Sait Çetinoğlu
Temel Demirer
Recep Maraşlı
Sevan Nişanyan
Mahmut Konuk
Fatime Akalın
Şanar Yurdatapan
Ragıp Zarakolu
Attila Tuygan
Sabri Atman
Hanna Beth-Sawoce
İnciTuğsavul
Doğan Özgüden
Oktay Etiman
Kadir Cangızbay
Murat Kuseyri
Mihail Vasiliadis
Baskın Oran
Fikret Adanır
Halil Berktay
Zeynep Tanbay
Hüseyin Gevher
Erdal Doğan
Ramazan Gezgin
Mustafa Kahya
Necmettin Salaz
Mehmet Özer
Yalçın Ergündoğan
Ahmet Önal
Cemil Gündoğan
Muzaffer Erdoğdu
Hüseyin Taka
Adil Okay
Günseli Kaya
Ayşe Batumlu
Ümit Kaya
Gülten Madenli
Deniz Zarakolu
Atilla Kaya
Necati Abay
Erol Özkoray
Nuran Maraşlı
Haydar Işık
Tayfun İşçi
Günay Aslan
Ergin Erkiner
Nuri Aslan
Serdar Koçman
Pınar Ömeroğlu
Ayşe Hür
Yavuz Önen
Erdal Boyoğlu
Necmiye Alpay
Şaban İba
Yücel Demirer
Ferhat Kentel
Naci Kutlay
Vahap Coşkun
Selahattin Esmer
Nejat Kangal
Yusuf Çetin
Şehmuz Diken
Nalan Temeltaş
Fikri Kutlay
Mesut Saganda
Sertaç Bucak

...

Apoyevmatini Gazetesine Can Suyu

2011-07-06T13:01:00.002+02:00

1925 yılından beri yayın hayatına devam eden Türkiyeli Rum vatandaşların sesi olan Rumca Apoyevmatini Gazetesinin mali zorluklardan dolayı kapanarak Türkiye’deki Rum vatandaşlarımızın sesinin susturulmasına izin vermeyelim!
Milliyetçi ve ırkçı politikaların gereği olarak Türkiye’deki Rum vatandaşlarımızın nüfusun düşülmesine paralel olarak gazetenin tirajının 600’e düşmesi nedeniyle Basın İlan Kurumu’ndan da ilan alamaması mali krizini daha da derinleştirerek kapanma noktasına gelmiştir.
Gazeteye abone olarak tirajını yükseltebileceğimiz gibi, Basın İlan Kurumu’nun koord@bik.gov.tr mail adresine yazarak gazeteye ilan verilmesini isteyip Türkiyeli Rumların sesine can suyu verelim, Apoyevmatini Gazetesinin susturulmasına izin vermeyelim!

(Apoyevmatini gazetesinin abonelik bedeli, 3 aylık 25 TL, 6 aylık 50 TL, 1 senelik 100 TL’dir, gazete veznesine ya da verilecek banka hesabına yatırılabilir.Ayrıntılı bilgi ve iletişim için: apo.istanbul@gmail.com , (0 212) 225 59 57, (0212) 293 20 35)

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

Basın ilan Kurumu Genel Müdürlüğüne
1925 yılından beri Türkiyeli Rum vatandaşlarımızın sesi olan Apoyevmatini Gazetesi mali zorluklardan dolayı kapanma noktasına gelmiştir. Bu zorlukların en önemli nedenlerden biride kurumunuzun tirajı 600’e düştüğünden dolayı kurumunuzca ilan verilmemesi olmuştur.
Kurumunuzun bu kararının gözden geçirilerek, asırlık çınarı Apoyevmatini Gazetesinin kapanmasına neden olmayacağınızı ve Türkiyeli Rum vatandaşlarımızın sesinin susturulmasına kurum olarak alet olmayacağınıza inanıyoruz

BASKIN ORAN’IN YAŞAM HAKKINA SAYGI!

2011-06-17T02:24:00.017+02:00

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Sayın Baskın Oran, yıllardır haksızlıkları teşhir ederek, haksızlığa uğrayanların safında durmaktadır. Birçok riski göze alarak, gönüllü tercihlerini hak ve adaletten yana yapan, sayıları pekte o kadar fazla olmayan diğer aydınlar gibi O da, birçok badirelere katlamak zorunda kalmıştır. Sayın Oran, önemli bazı noktalarda farklı düşünse bile, hakları en ağır bicimde çiğnenen soykırım mağduru ve soykırımın hedefi durumunda olan halklarla da dayanışma içinde olduğu için, sivil ve resmi ırkçı mihraklar, kendisinden nefret etmektedirler. Sayın Oran’ın, 12.6.2011 tarihli Radikal gazetesinde yayınlanan “Devlet korkuyor mu, kolluyor mu?” başlıklı yazısı, kendisine karşı saldırının hem skandal, hem de tehlike boyutlarını bütün çıplaklığı ile ortaya koyması bakımından, bir ihbarname niteliği taşımaktadır.
(Bakınız: http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetayV3&ArticleID=1052587&Date=14.06.2011&CategoryID=42)

Sırtlarını devlet iktidarına dayamış, kendinden “emin” katil, adayları, Baskın Oran’ı insan kabul etmiyorlar; en seviyesiz küfür ve hakaretlerle aşağılamaya çalışıyorlar. Onu, ölümle tehdit ediyorlar. Bir başka ifadeyle onu “Ermenileştiriyorlar”; ona, soykırımın dilini konuşuyorlar.

Buna karşılık Türk adaleti, göz göre göre üç maymunları oynuyor. Göstermelik takip ve duruşmalarla, bitmek tükenmek bilmeyen bürokratik sürüncemelerle mağdurla alay ediyor; kamuoyunu oyalamaya çalışıyor. En hafif deyimle katil adaylarını cezasız bırakıyor. Sayın Oran’ı adaletin dışına itmekle katillerin hedefi haline getiriyor.

Bu tutum, adalet adına bir yüzkarasıdır. Bu tutum, sadece bir yüzkarası değil, aynı zamanda çok tehlikeli bir skandaldır. Bu duruma derhal müdahale edilmemesi halinde, devletin başındaki yetkili şahsiyetleri (Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Adalet Bakanı ya da İçişleri Bakanı ve onların denetimindeki emniyet teşkilatları), Sayın Oran’ın başına gelebilecek her türlü belanın suç ortakları konumuna düşeceklerdir.

Hrant Dink’in, nasıl adaletin dışına itildiği, nasıl yalnızlaştırılmaya çalışıldığı, nasıl katillerin hedefine konduğu ve sonuçta katledildiği, tüm ayrıntıları ile hafızalarımızdadır. Adalet adına hangi yüz kızartıcı skandalların yaşandığı ve halen yaşanmaya devam edildiği de dünya kamuoyunun gözleri önündedir.

Artık yeter! Böylesi caniyane kalkışmaları ne yüreğimizin, ne de sabrımızın kaldırabilecek hali kalmamıştır.

Baskın Oran’ın yaşam hakkına saygı!
Baskın Oran için can güvenliği!
SOYKIRIM KARŞITLARI DERNEĞİ
ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ
ULUSLARARASI BARAN TURSUN VAKFI
YENİSENTEZ
Ali Ertem
Recep Maraşlı
İsmail Beşikçi
Fikret Başkaya
Sibel Özbudun
Temel Demirer
Sait Çetinoğlu
Sungur Savran
Ragıp Zarakolu
Şanar Yurdatapan
Mahmut Konuk
Ayşe Hür
Nihat Saltaş
Attila Tuygan
Tayfun İşçi
Hüseyin Gevher
Ramazan Gezgin
Metin Uzunöz
Fatima Akalın
Mehmet Özer
Necati Abay
Şaban İba
Jale Mildanoğlu
Zakarya Mildanoğlu
Göksel N. Demirer
Erol Özkoray
Güngör Şenkal
Cüneyt Türksen
Muzaffer Erdoğdu
Ahmet Önal
Erdal Doğan
Gencay Gürsoy
Necmettin Salaz
Nesrin Aslan
Oktay Etiman
Zeynep Tozduman
Mesut Saganda
Faik Bulut
Doğan Özgüden
İnci Tuğsavul
Kadir Cangızbay
Abdullah Demirbaş
Raço Donef
Sevan Nişanyan
Zeynep Tanbay
Murat Kuseyri
Adil Okay
Akşin Somel
Hüsnü Öndül
Oktay Özel
Fikret Adanır
Orhan Miroğlu
Halil Berktay
Feray Salman
Faruk Alpkaya
Mehmet Salmanoğlu
Hüseyin Aykol
Faiz Cebiroğlu
İzzettin Önder
Korkut Boratav
Cem Somel
Eliz Keşiş
Naci Kutlay
Hüseyin Habib Taşkın
Babür Pınar
Deniz Faruk Zeren
Necmiye Alpay

...
Devamı imza listesinde

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu sözcüsü Necati Abay'a 18 Yıl 9 Ay Hapis

2011-05-15T00:51:00.019+02:00

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Kanıt yok ama kanaat var!
Atılım gazetesi yazarı, Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu sözcüsü Necati Abay, Marksist-Leninist Komünist Partisi (MLKP) davası çerçevesinde İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 18 yıl 9 ay hapis cezasına çarptırıldı. Mahkemenin gerekçeli kararında Abay’ın MLKP yapısı içinde hücreevlerinin koordinasyonundan sorumlu olduğu ileri sürülüyor.
Ancak, Necati Abay’a bu cezanın Atılım gazetesindeki yazarlık faaliyeti, Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu sözcüsü olarak sekiz yıldır yürüttüğü etkili çalışma ve bir aydın olarak çeşitli imza kampanyalarında oynadığı merkezi rol dolayısıyla verildiği açıktır. Birincisi, kararın gerekçesinde tam tamına şöyle denmektedir: “sanığın yasadışı MLKP örgütünün emir ve kumandaya haiz üyesi olduğu konusunda tam bir kanaat oluşmuş ise de; dosya kapsamında işlenen eylemlerle doğrudan bağlantısı ve iştiraki tespit edilemediği anlaşıldığından...” Görüldüğü gibi, mahkeme, Necati Abay’ın örgütle “doğrudan bağlantısı ve iştiraki” olduğunu tespit edememiştir. Sadece bu yönde bir “kanaat oluşmuş”tur. Yani ceza kanıt olmaksızın, kanaat temelinde verilmiştir.
İkincisi, Abay’ın yargılanması için gösterilen tek delil, bir zanlının avukatının bulunmadığı bir süreçte verdiği ifadedir. Zanlı daha sonra mahkemede ifadesinin işkence altında alındığını, ama ayrıca Necati Abay’ı tanımadığı için onun hakkında zaten hiçbir şey söylememiş olduğunu açıklamıştır. Yani ifadede Necati Abay aleyhinde yer alan dört satırlık pasaj polisin fabrikasyonudur. Polis, bu ifadeyi Nisan 2003’te mahkemeye sunmadan iki ay önce, Şubat 2003’te Necati Abay’ı Atılım gazetesindeki çalışmaları dolayısıyla gözaltına aldığında şöyle tehdit etmiştir: “Bombalama eylemlerinin haberini yaparsanız başınız beladan kurtulmaz. Böylesi haberler devam ederse Necati Abay, seni her an tutuklatabiliriz. Ne zaman tutuklatacağımıza biz karar vereceğiz.” Buradaki mantık çıplaktır: Abay, Atılım gazetesinin yayın politikası dolayısıyla polis tarafından otosansüre zorlanmaktadır. Bunu reddettiği içindir ki hakkında bir komplo kurulmuştur. Yani Abay’a ceza, gazeteciliğine cezadır.
Üçüncüsü, Atılım gazetesi yazarlığından bir aydın olarak çeşitli kitlesel kampanyalara kadar herkesin gözü önünde faaliyet gösteren bir yazarın “hücreevleri koordinasyonundan sorumlu” olarak görev yapması, her türlü gerçekçi değerlendirmeye aykırıdır. Abay, polis fezlekesi temelinde cezalandırılamaya çalışılmaktadır.
Düzene veya hükümete muhalif gazetecilerin mesleki çabalarının, bu insanların başka tür faaliyetlerle ilişkilendirilmesi temelinde cezalandırılması giderek yaygın biçimde kullanılan bir yöntem haline gelmiştir. Nedim Şener ve Ahmet Şık’ın maruz bırakıldığı baskılar bütün kamuoyunun gözleri önünde cereyan etmiştir. Ama daha da vahimi, bu kadar göz önünde yaşanmayan vakalardır. Necati Abay davası, başka tür suçların cezalandırılması bahanesi altında gazetecinin düşünce özgürlüğünün ayaklar altına alınmasının tipik bir örneği olarak belirmektedir. Mahkeme, Abay’ın itham edildiği fiile ilişkin delil bulunamadığını kendi gerekçesinde itiraf ettiğine göre ulaşılacak tek mantıklı sonuç, Abay’ın bir gazeteci olarak faaliyetleri dolayısıyla cezalandırıldığıdır.
Son dönemde başka gazetecilere verilen muazzam cezalar, durumun vahim bir noktaya doğru ilerlediğini gösteriyor: Azadiya Welat gazetesinin sahibi Vedat Kurşun’a 166 yıl, aynı gazetenin diğer sahibi Emine Demir’e 138 yıl, Atılım gazetesi eski sahibi Hatice Duman’a müebbet hapis cezası verilmiştir.
Biz aşağıda imzası olanlar, gazetecilere yönelen bu baskının bir örneği olarak Necati Abay’ın hukuk dışı yöntemlerle 18 yıl 9 ay hapse mahkûm edilmesini vahim bir gelişme olarak görüyor, gazetecilere özgürlük tanınmasının halkın haber alma özgürlüğünün sağlanması anlamına geldiğini vurguluyoruz.

Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

Solidarity with journalist Necati Abay

18 years and 9 months prison sentence for Necati Abay, Spokesperson of Solidarity Platform of the Imprisoned Journalists,

No evidence but conviction!

Necati Abay, author of Atilim newspaper and spokesperson of Solidarity Platform of the Imprisoned Journalists was sentenced to prison for 18 years and 9 months in relation with the case of Marxist Leninist Communist Party (MLKP) by Istanbul 12th Assize Court. It has been alleged in reasoned decision of the court that Mr. Abay is responsible for the coordination of cell houses in the structure of MLKP.
However, it is clear that this sentence has been given to Necati Abay for authorship activity in Atılım newspaper and his effective struggle in Solidarity Platform for Imprisoned Journalists as a spokesperson for 8 years and central role that he played in signature campaigns as an intellectual.
First, in justification of the decision it is exactly stated that: “even if a complete conviction occurred that the accused is the member of illegal MLKP organization, it has been understood that his direct connection and participation in activities committed under the case could not be determined..." As it can be seen, the court could not determine "the direct connection and participation" of Necati Abay with the organization. There is just a “conviction” on this way. That is to say, the sentence was given without evidence but conviction.
Second, only evidence which is provided for judgement of Abay, is the statement given by an accused during the absence of his lawyer. The accused has declared in the court later that he gave his statement under torture and he did not say anything about Necati Abay because he did not know him. The four line passage in new statement against Necati Abay is the fabrication of the police The police threatened Necati Abay when it arrested him because of his works in Atılım newspaper in February 2003 two months before it submits the abovementioned statement to the court on April 2003 as: “If you report bombing activities, you always be in trouble. If such news continues, Necati Abay, we can make you imprisoned any time. We shall decide when we make you imprisoned.” The logic here is clear: Abay is forced to self-censor by the police because of the broadcasting policy of Atilim newspaper. Since he rejected this, a conspiracy was organized for him. That is to say the sentence for Abay is sentence for the journalism.
Third, it very unrealistic that an author who acts in the glare of publicity from authorship of Atilim newspaper to many massive campaigns as an intellectual, works as “responsible for the coordination of cell houses". Abay has been tried to sentence in the basis of police record. Punishing professional efforts of journalists who are opponent to the system and government by linking these efforts with another type of activities have increasingly become widen used method. Pressures on Nedim Şener and Ahmet Şık happened in front of the public.
However, the more serious is the cases which are not in front of the public. The case of Necati Abay appears a typical example of disregarding freedom of expression of the journalist under the excuse of punishing other kind of offenses. As the court confessed that there is no evidence for the act that Abay was accused in its own justification, the only logical result is that Abay has been sentenced because of his activities as journalist.
Enormous punishments given to other journalists in recent period display that the situation moves toward a very serious point. Vedat Kurşun, owner of Azadiya Welat, was sentenced for 166 years, and Emine Demir, other owner of the newspaper, for 138 years, and Hatice Duman, former owner of Atılım newspaper, for life. We, undersigned, considers as a very serious event that the conviction of Necati Abay for 18 years and 9 months with unlawful methods as an example of the pressure on journalists and highlight that recognizing freedom to journalists means providing freedom of information.

Ankara Freedom for Expression Initiative

Långt straff för Fängslade journalisters solidaritetsplattforms talesperson Necati Abay
Tidningen Atılım-journalisten och Fängslade journalisters solidaritetsplattforms talesperson Necati Abay har inom ramen för MLKP-rättegångarna (Marksist-Leninist Komünist Partisi) fått ett fängelsestraff på 18 år och nio månader av en brottsmålsdomstol i Istanbul. Anklagelserna rör en påstådd koordinering av hemliga tillhåll för MLKP, något Abay ska ha ansvarat för. Emellertid är det uppenbart att Necati Abay har tilldömts straffet för sin journalistik vid tidningen Atılım, sitt effektiva arbete vid de Fängslade journalisternas solidaritetsplattform och sin centrala roll vid exempelvis namnunderskriftskampanjer i egenskap av en intellektuell.

För det första, motiveringen till straffet lyder enligt följande: ”trots att den svarandes ställning och kontroll i den illegala organisationen MLKP står utom tvivel så har direkta kopplingar till de angivna aktionerna inte kunnat styrkas…”. Som vi ser har domstolen inte kunnat klarlägga att Necati Abay har ” direkta kopplingar till de angivna aktionerna”. Det har bara förts fram en uppfattning om saken. Så utan att det har kunnat styrkas har uppfattningen presenterats som ett bevis, dock helt utan grund.

För det andra, det enda bevis som har lagts fram i åtalet är från när en misstänkt har talat i ett förhör utan att advokaten varit närvarande. Senare angav den misstänkte att han gav vittnesmålet under tortyr, men även att han inte har sagt något om Necati Abay då han inte känner honom. Med andra ord, de få passager i vittnesmålet som rör Necati Abay är polisens egna fabrikationer. Två månader före det att vittnesmålet ägde rum i april 2003 hotades Abay av polisen för sitt arbete med tidningen Atılım med följande ord: ”Om ni gör nyheter av bombdåd kommer ni att hamna i trubbel. Vi kan gripa dig närsomhelst om du inte slutar att skriva sådana här nyheter, Abay. Vi bestämmer när du blir gripen”. Logiken är glasklar: polisen försökte att driva Abay till självcensur på grund av tidningen Atılıms hållning. Då han har vägrat att bedriva denna självcensur har en komplott genomförts. Således straffas Necati Abay för sin journalistik.

För det tredje, som välkänd intellektuell i egenskap av journalist vid Atılım har Abay deltagit i flertalet olika folkliga kampanjer som har varit öppna för allmänheten. Att han skulle ha varit ”ansvarig för koordineringen av hemliga tillhåll” är därför bortom allt förnuft. Syftet är att straffa och misstänkliggöra Abay redan i polisens förundersökning. Att medvetet sammankoppla oppositionella journalister med brottsliga aktiviteter utanför yrket har blivit ett välanvänt sätt att försöka att tysta kritiska röster. Nedim Şeners och Ahmet Şıks situation har exponerats i medier inför ögonen på allmänheten. Värre är det med de fall som inte uppmärksammas. Necati Abay-rättegångarna är ett typexempel på när journalisters åsiktsfrihet kränks med ursäkten att de har begått andra påstådda brott. Domstolens egen motivering klargör att bevis för att anklagelserna stämmer inte återfinns. Den enda logiska slutsatsen är därför att han straffas för sina aktiviteter som journalist.

Den senaste tidens hårda straff visar hur desperat situationen är: tidningen Azadiya Welats ägare tilldömdes 166 års fängelse, den andre ägaren vid samma tidning fick 138 år, medan tidningen Atılıms före detta ägare Hatice Duman har getts en livstidsfängelsedom.
Vi som har undertecknat detta poängterar att förtrycket mot journalister, som illustreras av exemplet med Necati Abays orättvisa dom på 18 år och nio månader, pekar på en desperat situation där journalisters frihet och folkets rätt till fri information åsidosätts.

Ankara-initiativet för åsiktsfrihet

Översättning från turkiska Ekim Caglar

Sungur Savran
İsmail Beşikçi
Fikret Başkaya
Sibel Özbudun
Recep Maraşlı
Temel Demirer
Cemil Gündoğan
Şanar Yurdatapan
Hanna Beth-Sawoce
Sabri Atman
Sarkis Hatspanian
Fatime Akalın
Mahmut Konuk
Ragıp Zarakolu
Attila Tuygan
Şiar Rişvanoğlu
Yücel Demirer
Hüsnü Öndül
Sait Çetinoğlu
Ahmet Önal
Haluk Gerger
Sami Evren
Doğan Tarkan
Cengiz Algan
Yalçın Ergündoğan
İnci Tuğsavul
Doğan Özgüden
Adil Okay
Memik Horuz
Murad Akıncılar
Ali Ülger
Tayfun İşçi
Mehmet Özer
Hüseyin Gevher
Metin Uzunöz
Ramazan Gezgin
Murat Kuseyri
Emrah Cilasun
Aydın Doğan
Necmettin Salaz
Zeynep Tozduman
Aydın Çubukçu
Ali Kılıç

ERMENİLER İÇİN HERGÜN 24 NİSAN !

2011-04-24T10:52:00.000+02:00

1980'lerin yarılandığı yıllarda İsveç'te yayımlanan Garo Sasuni'nin "Kürt Ulusal Hareketleri, 15. yy'dan günümüze Kürt-Ermeni ilişkileri" kitabını Türkçeye çeviren değerli büyüğüm sayın Bedros Zartaryan'a yaptığım bir ziyaretin hemen akabinde Berlin'de "Haus der Kulturen der Welt" kurumunda organize edilen kültürler arası konfliktüel ilişkilerin konu edildiği 2 günlük bir sempozyuma katılmıştım. Türk, Kürt, Zaza, Çerkes, Arap, Yahudi, Almanlarla dolu konferans salonunda az sayıda Ermeni katılımcılar da bulunmaktaydı.
Konuşmacılardan birinin ERMENİ SOYKIRIMI tanımlaması üzerine çok kısa ama değerli bir sunuda bulunması ertesinde tartışmalara ayrılan bölümde o gün söylediklerimle, bugünkü düşüncelerim siyah-beyaz misali birbirinden farklı olduğundan, o zaman mutlaka üzerinde durulması gerektiğini belirttiğim konu hakkında söylemek istediklerimin esasen ve "ilk elden" muhatabı olan Türk ve Kürt aydınlar, daha doğrusu J.P.Sartre'ın deyimiyle "çağından sorumlu olan entellektüeller' tarafından bilinmesi ve anlaşılmasını istiyorum.
Çeyrek yüzyıl önce Berlin'de, << ... Ermeni tarihi, Ermeni coğrafyası, Ermeni dili, Ermeni kültürü, Ermeni sanatı, şu-bu, vs. denmesinin çok doğal olduğunu anlıyorum da, herkesin niye bilmem Ermeni Soykırımı olarak tanımlamakta olduğu olguyla ilgili anlayamadıklarım>> hakkında ciddi bir polemik yaptığımı hatırlıyorum.
O tartışmada, "Ermeni soykırımı diye bir adlandırma olur mu yahu ? Tüm insanlık nasıl olur böyle bir tanımlamayı yüzlerce dilde 'Ermeni Soykırımı, the Armenian Genocide, Armenische Genozid, le Génocide Arménien, vb. gibi' aynı şekilde kullanabilir aklım ermiyor" anlamındaki düşüncelerim temelinde, bu olgunun istense bile açıklanabilir olma zorluklarını aşamayacağı türünde eleştirel görüşlerimi bildirmiştim.
Gerçek ve doğru anlamıyla "Ermenistan'da yaşayan Ermeni halkına yapılan soykırım veya Ermenilerin maruz bırakıldığı, uğratıldığı soykırım" içerikli bu olgunun hiçbir hal ve durumda, sanki Ermenilere aitmiş, onların sahip olduğu dil, tarih, coğrafya örneğindeki türden birşeymiş gibi 'Ermeni soykırımı' olarak tanımlanmasının çok yanlış olduğunu savunmuş, konunun değişik açılardan analitik tesbit ve yorumlar ışığında mutlaka çok ciddi olarak incelenmesi gerektiğini vurgulamaya çalışmıştım. "Zaman aşımı olmayan soykırım, insanlığa karşı işlenmiş bir suç olarak kabul ediliyorsa eğer, bunun Ermenilere ait olan bir tanımlamayla anılma ve tanınması aslında abesle iştigaldir ! Ben Ermeniyim, benim bana ait bir dilim, yazım var, bana ait bir coğrafya, tarih, kültür, sanat, mimari, inanç, kıyafet, müzik, gelenek, görenek ve daha buna benzer sıralayabileceğim epeyi şey, hatta tıpta Ermeni hastalığı olarak adlandırılan kapıldığımız genetik bir hastalığım bile var, var olmasına ama, benim bir soykırımım yok, ben bir soykırımına sahip değilim ve olmak da istemiyorum. Eğer uğratılmış olduğumuz soykırımına ille de bir isim vermek gerekiyorsa, ona Türk ya da Kürt soykırımı demek, öyle tanımlamak çok daha doğru olur" diyerek salonda bulunanlardan çoğunu şoke eden düşüncelerimi iletmiştim.
İfade ettiğim gerçekliğin ilk bakışta şok etkisi yaratan çarpıcılığının dahi düşündürücü olduğu hakkındaki gençlik yıllarımın fikirlerini şimdilerde masum bir tebessümle anımsamakla beraber, çoktandır Berlin'deki panel sırasında arzettiğim düşüncede olmayışımı, soykırımın acı etkilerini gözlemlediğim reel hayattan öğrendiğim gerçeklere borçlu olduğumu da itiraf etmek
istiyorum.
Zamanında 'Ermeninin bir soykırımı olamaz, soykırım bize ait değil' derken çok yanılmışım, artık ve neredeyse sadece "soykırım bizim ya da bizim soykırım" demek zorunda kalışımın reddedilmez yüzlerce nedenleri var. Soykırım yüzünden, o zamana kadar benim olan, bana ait olmuş ve bilinmez zamanlardan beri ne zor koşullarda ve her ne pahasına olursa olsun koruyup saklamaya çalıştığımız değerleri kaybettiğimiz, yani onların artık bizim olmadığı bilinmeyen bir sır mı ? Onları hergün yitiriyor ve yok oluşlarının acısını da her gün yüreklerimize gömmek zorunda kalmıyor muyuz ? Ermenilere ait olan dilin, yazının, coğrafyanın, tarihin, kültürün, sanatın, mimarinin, inancın, kıyafet, müzik, gelenek, göreneklerin ve daha buna benzer sıralayabileceğim epeyi değerin artık "nesli tükenen bir uygarlık cinsi-cibiliyetinin" sanki tatlı hatıraları gibi bir şeye dönüşmesinin, yok oluş evrelerinden pek tehlikeli dönemlerinin şahidi olmakla geçmiyor mu her günümüz ?
Her geçen gün, bizim kayıplar hanesine bir kayıp daha eklediğinden bizler her geçen gün biraz daha ölmüyor muyuz ? Bizi soykırıma uğratanlar "on yılda onbeş milyon genç, yaratırız her baştan" marşlarıyla bir yüzyıla yakın zaman zarfında bizlerden gasbedilen zengin topraklarımızda sürekli çoğalır da çoğalırken, biz giderek azalmıyor muyuz ?  Dilimiz yok oluyor, kültürümüz, sanatımız, her şeyimiz, atalarımızın yaratmış olduğu ve hep bizim olmuş, her ama her değeri yitiriyoruz. İnsan bu değerleri olmadan nasıl var olmayı becerebilir ki ? Ermenistan dışında tüm dünyada Ermenice ilköğretim kurumlarında Ermenice anadil eğitimi alan 6 ila 12 yaş arası Ermeni çocukların sayısı, sadece 30 bin ! Yeryüzünde kendini Ermeni olarak tanımlayan10 milyonluk nüfus üzerinden bu oranın hesabını yapmayı denemek bile abes geliyor bana ve bu sayı da her yıl daha da azalıyor, vs. vs. vs...
Öyleki Talat'ların alçak ve hain planı halen tüm yok ediciliğiyle işliyor gördüğünüz gibi ! Kanlı soykırım, beyaz soykırıma dönüşmüş sadece ve bal gibi de yok oluyoruz işte, soyumuz bugün de kırılıyor, bitip tükeniyor. Yani, biz Ermeniler için her gün 24 nisan, çünkü biz her gün ölüme yürüyoruz ! Soykırım olmasaydı eğer, bugün herhalde kendi ülkemizde bir sokak üzerinde ya da en fazla aynı mahallede oturacağımızı düşündüğüm sevdiklerimi, son bir kez göremeden dünyadan göçüp giden babamla, onun göremediğim mezarını, henüz hayatta olan yaşlı anamı, bacılarımı, kardeşimi ve yeğenlerimi, yani en yakın akrabalarımı görebilmek için 3 kıtada 5 ülke ve 18.900 km. yol kat etmeye ihtiyacım olduğunu hesap edecek kadar vaktimin olduğu mahpusane hücremde, böyle bir durumu benim hiç de yükümlenmek zorunda olmadığım bir zorlama yüzünden, yani bizi soykırıma uğratanların bir dayatması olarak gördüğümden de, işlenen suçun onların sorumluluğunda olduğunu düşünmekten kendimi bir türlü alamıyor, bu facianın sorumlularını çok istesem bile affedemiyorum!...
Söz sorumluluğa gelip dayanınca da, bu işin muhataplarına bakışlarımızı çevirip, "bu halimiz ne olacak peki ?" türünden aklımızdan, yüreğimizden hiçbir zaman çıkmayanı yüksek sesle düşünmeyi denemeye kalkınca, "T.C." devletinin satılık sözcülerinin yüzyıllık yalanlarını sürdürmesine paralel olarak, yakın bir dostumun pek hoşuma giden deyimiyle 'dersaadet aydınlarının' da bu inkâr kervanına başka bir metodla katılmalarını görünce, inanın dilim tutuluyor. Onlar, kendilerine uygun gördükleri bu yöntemle, hiç utanıp arlanmadan bize, yani o iğrenç soykırımın mağdurlarının
gözlerinin içine bakıp "toplumlarımız çok cahil, kimsenin Ermenilere yapılan soykırımından haberi yok. Devlet, gerçeği kendi vatandaşlarından bir sır gibi saklamış, yeni nesle doğruların anlatılması, öğretilmesi için uzun yıllar ve ciddi çabalar gerekiyor, zamana ihtiyaç var" türü teraneler anlatıyor, hatta kimileri sanki kendi cehaletlerinin sorumlusu bizmişiz gibi anlamsız çıkışmalara bile yeltenme maneviyatsızlığında bulunuyorlar. Her soydan ve boydan bu herifçioğulları, Ermeni'nin toprağına çömezlenmiş, onun evinde oturuyor, hâlâ bağında-bahçesinde dikilen nimetlerin tadına bakıp, yetiştirdiğini yiyor, kendilerine ait olmayan sayılması dahi imkânsız zenginliklerinden 96 sene, 365 gün, 12 ay, 24 saat boyunca istifade ediyor oldukları halde, bu topraklarda bizim yerlerimizde yaşamakta olan milyonlarca Türk ve Kürdün Ermenilere yapılan soykırımından -her nedense- hiç haberi olmuyor!
Olmaz tabii, olur mu hiç, hem niye olsun ki ? Şairimiz Yeğişe Çarents'in deyimiyle 'Kahpe İstanbul'un' divan edebiyatı sevdalı dersaadet aydınlarından birçoğuna, özellikle de 'düşünmenin taraf olduğu' iddiasında olanlardan kimilerine göre, kendi deyimleriyle "kara cahil toplumlarının olan-bitenlerden haberleri olmuyor, olmayabiliyor" vesselam ! Eee... bu mantıkla tabii olandan haberi olmayanın olanlardan nasıl sorumluluğu olsun ki, şu Ermeniler de acaip insanlar alimallah... "olmayan yerde sorumlu arıyorlar" boşu boşuna, garip değil mi ? ERMENİLER İÇİN HERGÜN 24 NİSAN ! 24 nisan ulusumuzun vicdanına zincir vurulan, entellektüellerimizin ölüme götürülmek üzere tutuklandığı gün olduğundan, o gün yas tutuyoruz. Ancak biz, aynı o gün olduğu gibi şimdi de, hem de hergün ölüme yürüyen bir ulusun evlatları olmamızı sürdürüyoruz... yani bize karşı uygulanmış soykırım
geçmişe ait bir suç değil, o katastrof şimdi de devam ediyor. Eğer söylediğimin aksini iddia eden varsa beri gelsin de ona yaşamamız için ne yapılması gerektiği, daha doğrusu kendilerinin ne yapması konusunda bilgiler ileteyim. 1915'e kadar doğamda hiç olmayan kamburumdan kurtulabilmem için, beni onu taşımaya zorlayanlara ihtiyaç duymam belki de kaderin bir cilvesi ama, bunun kaçınılmaz bir gerçek olduğu da "kendini cahil yerine koymayı denemeyi yeğleyenlerce" anlaşılmalı artık ! Benim yok olmama katılanlarla onların torunlarının aynı Türkler ve Kürtler olduğu ve tarihin onlara şimdi de kurtarıcılarımız olma gibi bir şansı kullanma fırsatı sunduğu bilinmelidir. Ben, yadsınmaz bu gerçeğin toplumsal bilince ulaşmasının becerilmesi sayesinde ancak, Ermenilerin takvim yaprağında ulusal yas günü olarak var olan sayfayı çevirip 25 nisanın ilk ışıklarını insanca karşılama sevincini
layıkıyla yaşayabileceklerine inananlardanım !
Bu ise, Der-Zor kâbusu dışında bir şeyi olmayan Ermenilerin, yapılmayan NÜRNBERG'inin becerilmesi sayesinde, susadığı adalet suyunu doya doya içme gereksiniminin toplumsal bilince ulaştırılmasının sağlanmasıyla başarılabilir. 1915 Soykırımının feci etkileri yok edilmeye çalışılmadan, Ermenilerin hiç kapanmayan yaralarının sarılması için ciddi adımlar atılmadan, Türklerle Kürtlerin ayaklarına takılı kalın, paslı prangalardan daha beter olduğunu sandığım, vicdanlarına oturmuş dayanılmaz ağırlıkta manevi bir yükün varlığı, o halkların ileriye doğru adım atmalarını da imkânsız kılmaktadır.
Bu gerçeği anlayıp da bilenlerin bilmeyenlere anlatması, ben insanım diyebilmenin de kıstası olarak algılanmalıdır artık ! Güney Afrika Cumhuriyeti'nde ırkçı Apartheid rejimine karşı verdiği mücadele nedeniyle 1984 Nobel Barış Ödülüne layık görülen Desmond TUTU siyah ırkdaşlarına yönelik bir konuşmasında, "Beyazlara iyi davranın, insanlıklarını yeniden bulmak için size ihtiyaçları var" der. Bir Ermeni olarak, O büyük hümaniste duyduğum saygı gereği, bize ihtiyacı olan kendi beyazlarımıza onun sözlerini duyurmayı seve seve üstleniyor, kendi payıma düşen vicdani bu görevi bugün yerine getiriyorum.
Sarkis HATSPANIAN 
"Vardaşen" mahpusanesi, 
24.nisan.2011

ACİL EYLEM ÇAĞRISI!

2011-04-06T10:36:00.004+02:00

SEYREDEN AĞLAMASIN!
Değerli Siyasiler, Aydınlar, Kültür ve Sanat İnsanları
Sizlerin de bildiği üzere, İran İslam Cumhuriyeti geçen yıl 211 kişiyi ölüm cezasına mahkum etti.
Bu 211 kişiden 59’u için söz konusu ceza kaldırıldı. Ama 132 kişi hâlâ ölüm cezası tehdidi ile karşı karşıya.
İran cezaevlerinde ölümü bekleyen o 132 kişiden biri de ŞERKO MOAREFİ’dir.
ŞERKO MOAREFİ 2008 yılında “Devlet güvenliğine yönelik eylemler” ve “Allah düşmanlığı” yaptığı suçlamalarıyla tutuklanıp, ölüm cezasına mahkum edildi.
MOAREFİ 1 Mayıs günü asılarak öldürülecek.
MOAREFİ, İran devletinin asacağı ilk Kürt değil. Ve son Kürt de olmayacak, eğer bizler bir şeyler yapmazsak.
Siz Kürt siyasetinin, fikir-sanat ve kültür dünyasının saygın isimlerine, bu cinayeti engellemek için harekete geçme çağrısında bulunuyoruz.
Çağrımızın somut olması gerektiğine inandığımız için, şunu öneriyoruz:
Kürt partilerinin, fikir-sanat-kültür kurumlarının ve aydınlarının katılımı ile oluşturulacak bir heyet, ŞERKO MOAREFİ’nin ve diğer mahkumların idam edilecek olmasını, Kuzey Kürdistan halkının kabul etmediğini bildirmek üzere, Türkiye’deki İran Büyükelçiliği’ne gitmelidir.
Elçiliğin, heyetle görüşmeyi kabul edip etmemesinin önemi bulunmuyor kanısındayız. Önerdiğimiz bu girişim öncelikle Kürtleri ve sonra idam cezasına karşı olduklarını söyleyen kesimleri seyirci konumundan çıkartacak bir etkiye sahip olabilir. Buna kuvvetle inanıyoruz.
ŞERKO MOAREFİ’ye ve diğer Kürt çocuklarına yönelik idam tehdidini bertaraf etmeye çalışmak, vicdan sahibi herkesin görevi olmalıdır inancındayız. Ayrıca bu vesile ile, hakkında çokca konuşup, yazdığımız “Ulusal Birlik” için de somut bir adım atılmış olur.
Eğer bugün ŞERKO MOAREFİ için harekete geçmezsek, yarın onun ardından ağıt yakmanın, gözyaşı dökmenin bir anlamı olmayacak.

Destek için imza kampanyası adresi:

http://www.gopetition.com/petition/32085.html

DAYANIŞMA VE İMZA ÇAĞRISI

2011-03-29T21:50:00.047+02:00

Değerli Dostlar,

Pek çoğunuzla, 21 Eylül 2010 tarihinde, “Devrimci Karagah” örgütü üyesi oldukları suçlamasıyla sabaha karşı evleri basılıp gözaltına alınan ve hemen ardından tutuklanarak cezaevine konulan, aralarında Sosyalist Demokrasi Partisi Genel Başkanı Rıdvan Turan ve SDP yöneticilerinin, Toplumsal Özgürlük Platformu sözcüsü Oğuzhan Kayserilioğlu’nun ve TÖP üyelerinin, Bilim ve Gelecek ve Red dergisi editörlerinin bulunduğu 14 arkadaşımızla dayanışmayı yükseltmek üzere daha önce temasa geçmiştik.

Bu dayanışmayı esirgemediniz. İmzalarınız, destek mesajlarınız, katıldığınız protesto gösterileri, AKP hükümetinin devrimcileri, sosyalistleri kriminalize etme girişimlerine set çekme konusundaki ortak kararlılığımızın ifadesi oldu.

Şimdi bir kez daha çalıyoruz kapınızı.

İstanbul C. Savcısı Kadir Altınışık’ın hazırladığı iddianame, terör örgütü üyeliği suçlamasına tek bir somut delil gösteremeyerek ve demokratik siyasal faaliyetleri ve protesto hakkını “suç”muş gibi nitelendirerek bu davanın baştan sona bir siyasi komplo olduğu kanıtladı.

Şimdi sizleri 13 ve 15 Nisan 2011 günleri İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülecek olan ilk duruşmada dayanışmanızı fiilen göstermek üzere Beşiktaş Adliye binası önünde bulunmaya ve/veya imzanızla aşağıdaki dayanışma metnine destek vermeye çağırıyoruz.

Dostlukla,

Ankara Aydın ve Sanatçılar Girişimi, Ankara Düşünceye Özgürlük Girişimi

İMZA METNİ

Biz aşağıda imzası bulunanlar, “terör örgütü üyeliği” suçlamasıyla tutuklanan Sosyalist Demokrasi Partisi Genel Başkanı ve yöneticileri, Toplumsal Özgürlük Platformu sözcüleri ve Bilim ve Gelecek ile Red dergilerinin editörleri hakkında açılan davanın, AKP iktidarının sosyalist düşünce ve eylemi kriminalize etme yolunda bir başka girişimi olduğu bilinciyle, bu “tezgah”a geçit vermeyeceğimizi ilan ediyoruz.

SDP Genel Başkanı Rıdvan Turan, Toplumsal Özgürlük Platformu sözcüsü Oğuzhan Kayserilioğlu ve diğer dostlarımıza yönelik bu “kara oyun”un hedef tahtasına gerçekte hepimizin yerleştirildiğini, bu davanın AKP’nin sosyalist muhalefeti bastırma ve sindirme yolundaki girişimlerinde bir başka merhaleyi temsil ettiğini biliyoruz.

Bu “oyun”u bozmak üzere 13 ve 15 Nisan günleri, Beşiktaş Adliyesi’nin önünde olacak, yargılanan dostlarımızla dayanışmamızı haykıracağız.

Aklımız ve yüreğimiz, “Onlarla”, “Onlar”ın yanında…

Fikret Başkaya
Ahmet Telli
Temel Demirer
Atilla Kaya
Mehmet Özer
Mahmut Konuk
Sibel Özbudun
Sait Çetinoğlu
İsmail Beşikçi
Akın Birdal
Adalet Kaya
Necati Abay
Oktay Etiman
Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma platformu
Sokak Sanatçıları Derneği
Recep Maraşlı
Attila Tuygan
Ragıp Zarakolu
Haluk Gerger
Doğan Özgüden
İnciTuğsavul
Emine Bora
Engin Karabudak
Semra Somersan
Hasan Gürelliler
Tacim Çiçek
Hacı Cırık
Hasan Oğuz
Hamza Yalçın
Kerem Cantekin
Serpil İnanç
Ertan İlden
Deniz Faruk Zeren
Bilal Kayabay
Hulusi Zeybel
Adil Okay
Murat Kuseyri
Nevzat Süer Sezgin
Özkan Mert
Yaprak Zinioğlu
Memik Horuz
Veli Büyükşahin
Şükriye Ercan
Mehmed S. Kaya
İrfan Açıkgöz
Nida Öz
Yavuz Önen
Erdal Yıldırım
İlyas Emir
Güney Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi
Nisan Kuyucu
Hıdır Ali Bingöl
Evun Sevgi Okumuş
Erol Kızılelma
Nermin Solcum
İbrahim Ayberk
Ertuğ Solcum
Kerim İşbilir
Deniz Karakaş
Salih Aydemir
Neslihan Tezel
A.Hicri İzgören
Aydın Bodur
Aziz Kemal Hızıroğlu
Mehmet Yücel
Sarphan Uzunoğlu
Nihat Saltaş
Latife Fegan
Yaşar Küçükaslan
Mehmet Deniz
Antakya Demokratik Kültür - Sanat Derneği
Ebru Uzdil
Engin Erkiner
Ahmet Uluçelebi
Serdar Değirmencioğlu
İsmail Aydın
Ali Arayıcı
Bilge Contepe
Hüseyin Güngör
Tahsin Yeşildere
Ayşe Cengiz
Ali Barış Kurt
Emine Çiftçi
Ender Helvacıoğlu
Ayla Yıldırım
Hekim Coşkun
Hüseyin Gevher
İbrahim Akyol
Kürşat Bafra
İbrahim özkurt
Şamil Altan
İkbal Kaynar
Varlık Özmenek
Sinan Oza
Metin Fındıkçı
Resat Cosar
Deniz Atik
Clara Atik
Cagin Atik
Evrim Atik
Nuriye Oguz
Gulizar Dag
Cem Duman
Ayşe Batumlu
Aykan Erden
Kronik Muhalif internet sitesi

Destek için İmza Formu İmza Listesi

13-15 NİSAN’DA ORADAYIZ… İSTANBUL’DA… BEŞİKTAŞ ADLİYESİNDE !..

“İşkenceye sıfır tolerans”,
“Darbecilerle hesaplaşıyoruz”,
“Düşünceye özgürlük”,
“Çağ atlıyoruz”,
“Bizde basın özgürlüğü Amerika’dan fazla”,
“Üstünlerin hukuku değil, hukukun üstünlüğü”,
“İleri demokrasiye geçiyoruz”,
“Bizim dönemimizde faili meçhul cinayet yok” !...
Retorik böyle !..
Mısır’da, Tunus’ta, İran’da, Irak’ta, Libya’da… sokağa dökülen insanlar için; “demokratik haklarını kullanıyorlar, saygı gösterin, önünü açın…” diyorlar.
Uygulamada, hayatın canlı pratiğinde ise:
İşkence de, faili meçhul (!) cinayetler de –inceltilmiş de olsa- devam ediyor.
“Darbecilerle hesaplaşma” görüntüsü altında bütün muhalifler hedef tahtasında.
“Düşünce suçu” denince ilk akla gelen İsmail BEŞİKÇİ’ye yeniden hapishane yolu görünüyor, Temel DEMİRER’in yargılanması devam ediyor, Nevin BERKTAŞ yattığı hücreleri yazdığı için hapiste, üstelik aynı suçtan ikinci kez, üstelik Devlet’ten 5 yıl 7 ay hapis alacaklısı iken… Pınar SAĞ savunma yaparken cezası kesiliyor. Evlerinde, işyerlerinde yapılan aramalarda bir tek çakı bıçağı dahi bulunmayan ikibini aşkın Kürt siyasetçi, Belediye Başkanı, Parti Meclisi Üyesi, İnsan Hakları Savunucuları, Sendikacılar… “KCK Davası” adı altında iki yıldan fazla bir süredir; “silahlı terör örgütü üyeliği” suçlamasıyla tutuklu olarak yargılanıyor, anadilleriyle savunma yapma talepleri; “Bilinmeyen bir dil” ya da “Kürtçe olduğu tahmin edilen bir dil” nitelemesiyle reddedilip kilitlenmiş durumda..
Ermeni olduğu ve Devletin “tabu”larını yıktığı için taammüden işlenen bir Devlet cinayetiyle katledilen Hrant DİNK cinayeti üzerinden geçen 4 yılda cinayetteki rolleri nedeniyle isimleri ayyuka çıkan birtek Devlet Görevlisi bile mahkemeye çıkarılabilmiş değil. Dink Ailesi,Avukatları ve Dostları duruşma salonlarında pervasızca hakaret ve tehditlere maruz kalıyor.
Basılmamış kitaba toplatma, nüshasını bulunduranlara; “terör örgütü üyeliğinden tutuklama” tehdidi…
Azadiya Welat Gazetesi Eski Yazı İşleri Müdürü Vedat KURŞUN’a 166 yıl 6 ay hapis cezası, ardından gelen Bedri ANIL için 52 yıl ceza talebi, Gazeteci Suzan ZENGİN’in tutuklu yargılanması ikinci yılını dolduracak, Kaldıraç Dergisi Yazı İşleri Müdürü Ülkü GÜNDOĞDU DİLMEÇ’in cezası yeni kesildi.
Ahmet ŞIK ve Nedim ŞENER için; “kitapları nedeniyle değil..” açıklamalarına karşın kitapları dışında onlara sorulan tek soru olmaksızın tutuklandılar.
Devrimci Sosyalist Basını; Kızıl Bayrak’ı, Odak’ı, Atılım’ı, İşçi-Köylü’yü, Devrimci Demokrasi’yi, Yürüyüş’ü, Alınteri’yi, Devrimci Proletarya’yı… saymıyoruz bile. Onlar bu ülkenin “Kunta-Kinte”leri.. Yıllardır sürekli büroları basılıp tarumar edilerek derdest ediliyorlar. Her birinden üçer-beşer kişi hapiste…
…Ve yoksulluk diz boyu,
…Ve yolsuzluk… Boğazına kadar…
…Ve Kürt Coğrafyasında, dağların kuytuluk boğazlarından, karakolların bahçesinden, asit kuyularından, Newala Qesaba’dan… insan kemikleri fışkırıyor, toplu mezarlar insanlığın suratına bir şamar gibi çarpıyor…
Bütün bunlara karşı yürüyen, sokağa çıkan işçilere, emekçilere, ezilenlere, yoksullara, baldırı çıplaklara, öğrencilere, “çözüm” çadırlarında serhildanlar yaratan Kürt halkına coplarla, dipçik darbeleriyle, panzerlerle, tazyikli sularla, gaz bombalarıyla, plastik mermilerle vb. azgınca, acımasızca saldırılıyor…
Bu; “ileri demokrasi”, bu; -herhalde- Yeni Orta “çağ(a) atlama” hamlelerinden biri de SDP, SP, ve TÖP yöneticilerine, Bilim ve Gelecek Dergisi ile RED Dergisi Yazar ve Editörlerine yönelik 21 Eylûl Komplosu. En hayasızca olanı ise Enternasyonalist Devrimcilerin, Sosyalistlerin işkenceci Polis Şefleriyle, Ergenekoncu’larla aynı kareye sokulmak istenmesi…
Bu komplo sonucu tutuklanan Sosyalist Demokrasi Partisi Genel Başkanı Rıdvan TURAN ve Parti Yöneticilerinin, Toplumsal Özgürlük Platformu Sözcüsü Oğuzhan KAYSERİLİOĞLU’nun, Bilim ve Gelecek Dergisi ile RED Dergisi Yazar ve Editörlerinin yargılandığı davanın ilk duruşması 13-15 Nisan 2011 tarihlerinde İstanbul’da, Beşiktaş adliyesinde görülecektir.
Biz bu “ileri demokrasi” hamlesini, bu “üstün hukuku” yerinde izlemek için 13-15 Nisan 2011 tarihlerinde Orada; İstanbul’da, Beşiktaş Adliyesi önünde olacağız.

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

Hodri Meydan'ın Cezası 3 yıl 4 ay:

2011-03-08T23:00:00.000+01:00

Sevan Nişanyan'a hapis cezası yağıyor

Selçuk 8 Mart 2011, 14:00

Selçuk’un Şirince köyündeki izinsiz köyevi inşaatlarıyla gündeme gelen yazar ve dilbilimci Sevan Nişanyan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinde görülen iki ayrı kaçak inşaat davasında toplam 3 yıl 4 ay hapis cezasına hüküm giydi. Nişanyan’ın daha önce benzeri davalardan aldığı toplam 13,5 yıl hapis cezası halen temyiz aşamasında bekliyor.

Bugün tebliğ edilen mahkûmiyet kararlarından ilki Nişanyan’ın İlyastepe Çiftliği arazisi içinde izinsiz olarak yaptığı 2 odalı yığma taş yapılı kendi oturduğu evi, ikincisi ise Nişanyan’ın yine aynı arazi içinde inşa ettiği Hodri Meydan Kulesi için verildi. Hodri Meydan Kulesi’nin adını Nişanyan iki gün önce basına duyurduğu bir kararla “Göçmen Kuşları ve Yaban Hayatı İzleme ve Gözlemleme Kulesi” olarak değiştirmişti.

İki suçtan 4 yıl hapis cezasına karar veren mahkeme, sanığın iyi halinden dolayı bu cezayı indirerek toplam 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmetti. Sanığa ayrıca 160 TL adli para cezası ile birlikte kamu görevinden men; seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi haklardan mahrumiyet; vakıf, sendika, dernek, şirket, kooperatif ve siyasi parti yöneticiliğinden yasaklanma ve bir kamu kurmunun veya meslek kuruluşunun iznine tabi meslek veya sanatlardan birini icra edememe cezası verildi.

Mahkûmiyet kararları hakkında görüşü sorulan Sevan Nişanyan, “oyalanıyor çocuklar, ne yapsın” diyerek konuştu. Nişanyan kararı veren hakimi kalben affettiğini vurguladı.

Nişanyan iki hafta önce de Selçuk Sulh Ceza Mahkemesi tarafından Şirince Köyü Kayser Kayası mevkiinde kayadan oyduğu mezar anıtı için 10 ay hapis cezasına çarptırılmıştı.

Entelektüel vicdanımıza 1yıl üç ay hapis cezası verildi

2011-03-05T08:30:00.003+01:00

Entelektüel vicdanımıza destek için:
http://www.ismailbesikciyedestek.com
Çağımızda Hukuk ve Toplum Dergisi‘nde ‘‘Ulusların Kendi Geleceğini Tayin Hakkı ve Kürtler‘‘ başlıklı yazı nedeniyle terör örgütü propagandası yapmakla suçlanan İsmail Beşikçi ve derginin yazı işleri müdürü Zeycan Balcı Şimşek‘in yargılandığı dava karara bağlandı.

İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinde görülen duruşmada Beşikçi ve Balcı hazır bulundu. Duruşmada Beşikçi‘yi, aralarında Eşber Yağmurdereli‘nin de bulunduğu 41 avukat savundu.

Duruşmada son sözü sorulan Beşikçi, "Dava konusu yazımda bir suç unsuru olduğunu düşünmüyorum. Beraatimi talep ediyorum" dedi. Duruşmada son sözü sorulan Zeynep Balcı Şimşek de beraatini talep etti.

Davayı karara bağlayan mahkeme, İsmail Beşikçi‘yi terör örgütü propagandası yapmak suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırdı. Zeycan Balcı Şimşek ise 16 bin 660 TL para cezasına çarptırdı.

Oy çokluğu ile verilen karara şerh koyan Mahkeme Başkanı Şeref Akçay, sanıklardan İsmail Beşikçi‘nin Türkiye ve dünyada tanınan bir bilim adamı olup, diğer sanık Zeycan Balcı Şimşek‘in de hukukçuluk sıfatının yanında dergini yazı işleri müdürü olduğunu ifade ederek derginin belli bir kısma hitap ettiğini belirtti. Akçay, "Yazı bir bütün olarak incelendiğinde yasadışı silahlı bölücü terör örgütü PKK‘nın yaptığı eylemlerden bahsedilmekte ve bu örgütün övüldüğüne ilişkin herhangi bir şey yoktur.

Anayasamızın 25. maddesine göre herkes düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Yazıda gerilla kelimesinin ve Q harfinin kullanılması atılı suç unsurlarını oluşturmayacağını düşündüğümden sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum" dedi.

Duruşmanın ardından basın mensuplarına açıklama yapan Beşikçi, "Düşünce özgürlüğü çok önemli bir konudur Türkiye‘nin siyasal hayatında. Resmi ideoloji özgür düşüncenin önünde önemli bir engeldir. Bu engelin yani resmi ideolojinin bilimin kavramlarıyla eleştirilmesi gerekir. Eleştirildiği zamanda bazen böyle cezalar söz konusu olabiliyor. Resmi ideolojinin bugün en önemli sorunu Kürt sorunudur. Kürt sorunun da daha demokratik bir tutum benimsenmesi gerekiyor. Devletin hükümetin daha demokratik bir tutum benimsemesi gerekiyor. Resmi ideoloji kurumuyla bilimin sanatın ilerlemesi mümkün değildir. Karar sürpriz değil" diye konuştu

İsmail Beşikçi'nin Çağımızda Hukuk ve Toplum’ dergisinde yeralan "Dava" Konusu Yazısı:

Ulusların Kendi Geleceğini Tayin Hakkı ve Kürtler

Kürt sorunu veya Kürdistan sorunu Türkiye'nin en önemli sorunudur. Türkiye'de, iç politikayı, dış politikayı ve ekonomik ilişkileri belirleyen en önemli sorun Kürt sorunudur.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, 2009 yaz aylarında, çeşitli yerlerde yaptığı konuşmalarda, Kürt sorununun, Türkiye'nin en önemli sorunu olduğunu, öbür sorunlarla layıkıyle ilgilenebilmek için, öncelikle Kürt sorununu çözüm yoluna konulması gerektiğini vurgulamıştır.
Bugün, Türkiye'de, Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetinin, önceki hükümetlerden farklı olarak, Kürt sorununa daha yakın, daha ciddi ilgi gösterdiği görülmektedir. Kürt açılımı veya demokratik açılım adı altında bir plan-proje geliştirilmeye çalışılmaktadır. Hükümetin Kürt sorununu çözmek için çaba harcadığı gözlenmektedir.

Kürt sorunun veya Kürdistan sorunu dediğimiz bu sorunun tarihsel geçmişine bakmak önemli olmaktadır. Bu konuda şunlar söylenebilir.

Kürtlerin Kendi Geleceklerini Belirleme Girişimleri Silahla Bastırılıyor

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, savaşta galip gelen devletler, İngiltere, Fransa ve İtalya, yenilen devletlerin, yani Alman İmparatorluğu'nun ve Osmanlı İmparatorluğu'nun sömürgelerini paylaşmak için çok büyük bir çaba gösterdiler. 1919 Ocak'ında başlayan Paris Kongresi'nde ve Paris Kongresi kararları uyarınca kurulan Milletler Cemiyeti döneminde, üzerinde durulan önemli konulardan biri buydu. Osmanlı İmparatorluğu'ndan ve Alman İmparatorluğu'ndan geriye kalan topraklar üzerinde manda yönetimleri kurulması, Milletler Cemiyeti'nin önemli bir kararıydı. Manda özel bir yönetim biçimi olmasına rağmen, bir çeşit sömürge olarak değerlendirilebilir.

Osmanlı İmparatorluğu'ndan geriye kalan topraklar üzerinde A Tipi mandalar kuruldu. B Tipi mandalar, Alman İmparatorluğu'nun, Güneybatı Afrika'daki sömürgelerinin paylaşımını içeriyordu. C Tipi mandalar ise, yine Alman İmparatorluğu'nun, Güneybatı Asya'daki sömürgelerinin paylaşımıyla ortaya çıktı.

A Tipi mandalar çerçevesinde, Büyük Britanya'ya bağlı olarak Irak, Ürdün, Filistin mandaları kuruldu. Fransa'ya bağlı olarak ise, Suriye ve Lübnan mandaları kuruldu. Böylece, Osmanlı İmparatorluğu'ndan geriye kalan topraklar, savaştan galip çıkan Büyük Britanya ve Fransa arasında paylaşılmış oldu.

Bu süreçte bizi ilgilendiren temel soru şudur: Milletler Cemiyeti çerçevesinde uluslar arası ilişkiler yeniden kurulurken, uluslararası barışı gerçekleştirmek için yoğun bir çaba harcanırken, Kürt istekleri neden karşılanmadı? O zamanlar, Güney Kürdistan'da Şeyh Mahmut Berzenci, Kürdistan Krallığı için mücadele ediyordu. Büyük Britanya'dan, kendisini Kürdistan Kralı olarak tanımasını istiyordu. Dönemin emperyal devletleri Büyük Britanya ve Fransa, değil bağımsız bir Kürdistan'ı, sömürge bir Kürdistan'ı (manda) bile kabul etmediler. Büyük Britanya'ya veya Fransa'ya bağlı bir Manda Kürdistan düşünülmedi. Kürtler ve Kürdistan bölündü, parçalandı ve paylaşıldı. Bu, şüphesiz Kürtlerin iradesine rağmen, zor kullanılarak gerçekleştirildi. Çünkü Kürtler, Büyük Britanya ile, bağımsız Kürdistan krallığı konusunda savaşıyordu. Kürt isteklerini kabul etmeyen Büyük Britanya ile Kürtler arasında savaş vardı.

Milletler Cemiyeti'nin, 1920'lerde, Ortadoğu'da gerçekleştirdiği en büyük operasyon, Kürtlerin ve Kürdistan'ın, bölünmesi, parçalanması ve paylaşılmasıdır. Ortadoğu'nun ortasındaki Kürdistan'ın, bölünmesi, parçalanması ve paylaşılması, emperyal devletlerin, en büyük, en kapsamlı, en kalıcı operasyonudur. Emperyal devletler, bu operasyonu, şüphesiz, bölgedeki Türk, Arap, Fars yönetimleriyle işbirliği yaparak gerçekleştirmiştir.

Bölünme, parçalanma ve paylaşılma, Kürtler üzerinde çok ağır etkiler yaratmıştır. Bu, bir insanın, iskeletinin parçalanması, beyninin dağılması gibi bir durumdur.

O zaman, şunlar temel sorular olmalıdır. Kürtlere sistematik olarak uygulanan bu politikanın nedenleri nelerdir? Bu politika nasıl oluşturuldu? Bu politikayı oluşturma ne gibi aşamalardan geçmiştir? Bu politika nasıl uygulandı, nasıl yaşama geçirildi? Bu ilişkiler ağında, bu operasyon sürecinde taraflar kimlerdir? Bu politikaya ve bu politikanın uygulanmasına karşı Kürtlerin tutumu ne olmuştur? Bütün bu sorulara bilimin, siyasetin ve diplomasinin kavramlarıyla cevaplar aramak gerekir.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Araplar da bölünmüştür. Ama, Araplar, ayrı ayrı bağımsız devletler veya manda devletler olarak organize edilmişlerdir. Kürtler ise yeni kurulan manda devletler (sömürge devletler) arasında yani Büyük Britanya'ya bağlı Irak, Fransa'ya bağlı Suriye, Osmanlı İmparatorluğu'nun devamı olan Türkiye Cumhuriyeti, İran İmparatorluğu'nun devamı olan İran Şahlığı arasında bölünmüş, parçalanmış ve paylaştırılmıştır.

1920'lerde, bu ilişkilerin taraflarından birini, Kürtler oluşturmaktadır. Karşı tarafta ise, Irak mandasını kendisine bağlayan Büyük Britanya, Suriye mandasını kendisine bağlayan Fransa, Türkiye Cumhuriyeti ve İran Şahlığı vardır. Bu dört güç yani dönemin emperyal devletleri Büyük Britanya ve Fransa, Ortadoğu'nun iki güçlü devleti Türkiye Cumhuriyeti ve İran Şahlığı, aralarında bazı çelişkiler olsa da, Kürtler karşısında bir bütün olarak hareket etmektedir. Kürt karşıtı bir tutum içinde hareket etmektedir.

Bu ilişkiler ağında Sovyetler Birliği'nin tutumuna da bakmak gerekir. Sovyetler Birliği 1920'lerde, Milletler Cemiyeti döneminde, ulusların kendi geleceğini belirleme hakkını en çok konuşan bir devlettir. Buna rağmen, Kürtlerin ve Kürdistan'ın, Kürtlerin iradesine rağmen bölünmesine, parçalanmasına ve paylaşılmasına sessiz kalmıştır. Moskova da, Londra gibi, Paris gibi anti-Kürt bir siyaset izlemektedir. İlişkiler ağında bu durumun vurgulanması da gerekmektedir. Sovyetler Birliği'nin, neden bu temel ilkeler doğrultusunda hareket etmediği de incelenmesi gereken bir durumdur.

Neden Irak gibi, Ürdün, Filistin, Suriye, Lübnan gibi bir Kürdistan kurulmadı şeklinde bir soru sorulduğu zaman, “iyi ama, Kürtlerde, şeyhlik gibi, aşiret gibi feodal kurumlar var, bu kurumlarla nasıl devlet olunur?” diyorlar. Bu hiç anlamlı ve tatmin edici bir cevap değildir.
1920'leri düşünelim. Araplar da şeyhlik gibi, aşiret gibi, prenslik gibi kurumlar yok muydu? Bu kurumlar, Araplar'da bugün bile var. Bugün Basra Körfezi'nden Fas'a kadar 22 bağımsız Arap devleti var. Arap Birliği'nin 22 üyesi var. Filistin Arap Devleti'yle bu sayı 23 e çıkacak. Dönemin emperyal devletleri Büyük Britanya ve Fransa'nın, anti-Kürt tavırları, Türk, Arap ve Fars istekleri bölünmede, parçalanmada ve paylaşılmada etken olmuştur. Anti-Kürt tavırların neler olduğu, Türk, Arap ve Fars istekleri elbette incelenmesi gerekli olan bir konudur.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, ulusların kendi geleceklerini kendilerinin belirlemesi hakkını ABD Başkanı W. Wilson da dile getirmektedir. ABD Başkanı Wilson tarafından öne sürülen 14 Nokta'nın, 12. si, Osmanlı İmparatorluğu'ndan geriye kalan topraklar üzerindeki halkların, bağımsız yaşamalarıyla ilgilidir. Bu ilkelere rağmen, Kürdistan ve Kürtler, 1920'lerde, bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmıştır. Kürtlerin ve Kürdistan'ın hiçbir statüsünün olmaması, vurgulanması gereken çok önemli bir durumdur. Sömürge, bir statüdür. “Büyük Britanya'nın sömürgesi Hindistan”, “Fransa'nın sömürgesi Cezayir”, “Portekiz'in sömürgesi Mozambik” vs. denir. Sömürgenin bir kişiliği vardır. Her şeyden önce sömürgenin sınırları vardır. Aslında, sömürge bir devlet vardır. Sınırları belli sömürge bir devlet… Bu devletin sınırlarını emperyal devlet, sömürgeci devlet tanımaktadır. Bunu uluslar arası nizam da tanımaktadır. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1960'larda, Afrika'daki sömürgeler, 1885 de çizilen sınırlarla bağımsızlık kazanmışlardır. Bu sınırlar içinde farklı bir halkın yaşadığı, İngiliz, Fransız, Portekizli olmayan bir halkın yaşadığı sömürgeci devlet tarafından, metropol veya devlet tarafından da kabul edilmektedir. Kürdistan'daysa bu özelliklerin hiçbiri yoktur. Sınır falan söz konusu değildir. Kürt kişiliği, Kürdistan kişiliği tanınmamaktadır. Kürdistan sömürge bile değildir. Bu çok açık. Bu özellikleriyle, ikinci bir örneğe, dünyada rastlamak mümkün değildir.

Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra, kendi geleceğini belirleyemeyen tek halk Kürt halkı olmuştur. İmparatorluk içinde yaşayan halklar, 19. yüzyılın başından itibaren, kendi geleceklerini belirleme doğrultusunda , imparatorluğa karşı mücadele sürecine girmişlerdir. 19. yüzyıllın ilk çeyreğinde Yunanlılar, daha sonra Romenler, Sırplar, Hırvatlar ve Bulgarlar, imparatorluktan ayrılıp kendi bağımsız devletlerini kurmuşlardır. Birinci Dünya Savaşı başlar başlamaz, Araplar ve Arnavutlar da kendi geleceklerini belirleme sürecine girmişlerdir. Asırlardır kendi toprakları üzerinde yaşayıp da geleceğini belirleyemeyen tek halk Kürtlerdir. 1915'de ve öncesinde, örneğin 1894-1895 de, 1909 da, Batı Ermenistan'da, Ermenilere karşı, soykırım yapıldığı biliniyor. Doğu Ermenistan'ın, 1921 de Bolşevikleştirilmesiyle, Ermenilerin de kendi geleceklerini belirleyebildikleri söylenebilir. Doğu Ermenistan'ın Bolşevikleştirilmesi, İttihatçıların, Doğu Ermenistan'ı da tepelemelerine engel olmuştur.

Kürdistan: Alt Sömürge
Sömürge Bile Olamayan Bir Toplum
Bugün Türkiye'de Kürt sorunu daha çok “çözüm” bağlamında konuşuluyor. Halbuki Kürt sorununun, Kürdistan sorununun, “çözüm”den bağımsız olarak, bilimin, siyasetin ve diplomasinin kavramlarıyla irdelenmesi gerekir. Bölme, parçalama ve paylaşma politikalarının nasıl kurulduğu, nasıl uygulandığı, bu politikaların oluşturulmasında ve uygulanmasında kimlerin rol aldığı, yaşama geçirilen bu politikaların ne gibi sonuçlar ortaya çıkardığı, etraflı bir şekilde, zengin olgusal dayanaklarıyla incelenmelidir. Bu süreçte Kürtlerin yaşadıkları zaafların belirtilmesi de, elbette çok önemli bir konu olmalıdır. Uluslar arası ölçekte, böl-yönet-yoket gibi, bir politikanın hedefi olmuşsanız, bu sizin çok büyük bir zaaf yaşadığınızı gösterir. Size hasım olan güçler, sizin bu zaafınızdan yararlanarak böyle bir politikayı oluşturmuş ve yaşama geçirmiştir. O zaman, Kürtlerdeki bu zaafların da antropoloji biliminin kavramlarıyla incelenmesi gerekir.
Kürtlerin ve Kürdistan'ın, 20. yüzyılın ilk çeyreğinde, bölünmesi, parçalanması ve paylaşılması bize şunu gösteriyor. Bir toplum, bir ülke, tarihinin belirli bir döneminde
bölünme, parçalanma ve paylaşılma gibi bir süreçle karşılaştığı zaman, o toplum bir daha kendini toparlayamıyor. Bölünme, parçalanma, yoğunlaşarak, derinleşerek, yaygınlaşarak sürüyor. Süreç, aşiretlerin, ailelerin bölünmesine kadar varıyor. Hatta aynı aile içindeki kardeşler bile birbirine hasım gruplar içinde yer alabiliyor.

Ermenilerin de böyle bir sorunu var. Ama, Kürtlerin bu sorunu çok daha ağır bir şekilde yaşadıkları açık. 17. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu ve İran İmparatorluğu arasında bölünen, 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu ve Rus İmparatorluğu etki alanı içinde kalan Ermenistan, bu nedenlerden dolayı bir türlü merkezi bir yapı oluşturamamıştır. Çarlık Rusyası ve Osmanlı yönetimi, Ermenileri birbirlerine karşı kullanabilmek için her yolu denemişlerdir. Kürtlerin ve Kürdistan'ın ilk etkili bölünmesi, 1514 sularında, Osmanlı İmparatorluğu ve İran İmparatorluğu arasında gerçekleşiyor. Yavuz Sulatan Selim'in ve Şah İsmail'in katıldığı bu savaşta, Kürtler ve Kürdistan ikiye bölünüyor. Savaş alanının Kürdistan olması bu savaşın önemli bir yönü oluyor. Her iki tarafın da savaş alanına daha çok Kürtleri sürmeleri savaşın çok önemli olan başka bir yönünü oluşturuyor. Bu bölünme ve paylaşılma, 17. yüzyılın ilk yarısında, 1639 Kasrı Şirin andlaşmasıyla resmileşiyor.

19. yüzyılın ilk çeyreğinde, 1828-1829 İran-Rus savaşları sonunda, İran kesimindeki Kürdistan, ikiye bölünüyor. Bölgenin kuzey kesimleri Rus İmparatorluğu'nun denetimi altına giriyor. 11. yüzyıldan hatta daha öncelerinden beri Kafkasya'da, Kürtler ve Kürdistan vardı. Örneğin, Şeddadi ve Revadi hükümetleri zaman zaman Kafkasya'nın belirli bölümlerinde egemenlik kuruyorlardı. İşte bu topraklar, 19.yüzyılın ikinci çeyreğinde Çarlık Rusyasının denetimi altına girdi.

Ama, bugünü belirleyen esas süreç, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra yaşananlardır. 16 Mayıs 1916 da, Büyük Britanya, Fransa ve Çarlık Rusyası tarafından imzalanan Sykes-Picot Andlaşması, 21 Nisan 1917 de, imzalanan St.Jeanne de Maurienne andlaşmasıyla, İtalya'nın da bu andlaşmaya dahil olması, bölünmenin, parçalanmanın ve paylaşılmanın nasıl hazırlandığını göstermektedir.

10 Ağustos 1920'de imzalanan Sevr bu yolda imzalanan daha kapsamlı bir andlaşmadır. Ama tamamlanmış bir andlaşma değildir, yürürlüğe girmemiştir. Son andlaşma, 24 Temmuz 1923 de imzalanan Lozan Andlaşmasıdır. Bu, Kürtlerin ve Kürdistan'ın, bölünmesini, parçalanmasını ve paylaşılmasını resmileştiren bir andlaşmadır. Kürtlerden ve Kürdistan'dan söz etmesi, Sevr'in dikkate değer bir özelliğidir.

Bugün Kürtler, Ortadoğu'da 40 milyonun üzerinde bir nüfusa sahiptir. Ve Kürtler tarihin bilinen çağlarından beri, örneğin, İsa'dan önce 4000 yıllarından beri kendi topraklarında yaşamaktadır. Türklerin Ortadoğu'ya gelişlerinin ise, onuncu yüzyıl, onbirinci yüzyıl olduğu bilinmektedir. Fakat Kürtler, bu kadar büyük bir nüfusa sahip olmalarına rağmen, bu kadar büyük bir ülkeye sahip olmalarına rağmen, uluslar arası ilişkilerde tanınan küçücük bir siyasal statüye sahip değildir. Bunu söylerken son yıllarda, Irak'ta, Güney Kürdistan'da yaşama geçen, ve günden güne ete-kemiğe bürünmeye başlayan Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ni ayrı değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.

Kürtler, bu kadar büyük bir nüfusa sahip olmalarına rağmen, ne Birleşmiş Milletler'de, ne Avrupa Konseyi'nde, ne Avrupa Birliği'nde, ne İslam Konferansı Örgütü'nde küçücük bir siyasal statünün sahibi değildir. Kürtlerin adı, sadece “terör” denildiği zaman geçiyor. 'Terörün kökünü kazıyacağız, terörü ezeceğiz, terörü yok edeceğiz” şeklinde… “Terör” denildiği zaman da, zaten, sadece Kürtlerin adı geçiyor. Örneğin Bağdat'da bir Sünni militan
beline bağladığı bombalarla bir Şii camiine giriyor, ibadet etmekte olan insanların arasında kendini patlatıyor. 60-70 ölü, 150-160 yaralı… Birkaç gün sonra da bir Şii militan aynı eylemi bir Sünni camiine girerek yapıyor. Uluslar arası basın, örneğin Türk basını bunlara direnişçi diyor. Benzer olaylar, örneğin Pakistan'da cereyan ediyor. Onlara da direnişçi deniyor. Peygamber Muhammed karikatürleri için Endonezya'da Fas'a kadar ayağa kalkan İslam Dünyası ise bu tür olayları çok doğal karşılıyor.

Karşılaştırmalar
Bugün dünyada 207 devlet vardır. 2004 Atina Olimpiyatları'na 204 devlet katılmıştı. 208 Pekin Olimpiyatları'na 206 devlet katıldı. Bugün devlet sayısı 207. Bu devletlerden 192 si Birleşmiş Milletler üyesi…

207 devletten, nüfusu bir milyonun altında olan, onlarca devlet vardır. Örneğin Avrupa Birliği'nin üyesi olan Luxemburg, Kıbrıs, Malta nufusları bir milyonun altında olan devletlerdir. Slovenya, Estonya, Letonya, Litvanya, nüfusları 2-3 milyon civarında olan devletlerdir. Bu kadar büyük nüfusa rağmen, Kürtlerin küçücük bir siyasal statüye sahip olmamaları, 1920'lerde, Milletler Cemiyeti döneminde kurulan uluslar arası statükonun Kürtlere ne kadar haksızlık yaptığı, Kürtleri ne kadar dışladığı açıkça görülmektedir.

Andorra, San Marino, Monaco, Liechtenstein 53 üyeli Avrupa Konseyi'nin üyeleridir.
Bu dört devletin nüfusları 40-50 bin arasındadır. Bu devletler bu kadar küçük nüfuslarıyla bağımsız devletler olarak kurulurken, Ortadoğu'da 40 milyondan fazla nüfusa sahip Kürtlerin
küçücük bir siyasal statüye sahip olmamaları uluslar arası nizamın önemli bir konusu olmalıdır. Avrupa Birliği'nde, sadece Almanya'nın, Fransa'nın, İtalya'nın, İngiltere'nin ve
İspanya'nın nüfusu, Kürtlerin Ortadoğu'daki nüfuslarından fazladır. Belki Polonya, Kürtlerin Ortadoğu'daki nüfusları kadar bir nüfusa sahiptir. Geriye kalan 21 devletin nüfusları 5-10 milyon arasında, 15-20 milyon arasında değişmektedir. Avrupa Konseyi'nde de benzer bir durum vardır.
Kıbrıs'ta, 1974 “Barış Harekatı”ndan önce 160 bin civarında Türk yaşıyordu. “Barış Harekekatı”ndan sonra, Türkiye'den oraya devamlı nüfus nakledildi. Şimdi, 200 bine yakın nüfus var. Türkiye, Birleşmiş Milletlerle, Avrupa Konseyi'yle, Avrupa Birliği'yle ilişkilerinde
İslam Konferansı Örgütüyle ilişkilerinde ve çeşitli devletlerle geliştirdiği ikili ilişkilerde, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin bağımsız bir devlet olarak tanınmasını istemektedir. Kıbrıs Türkleriyle ilgili olarak bu düşüncelerini dile getiren Türkiye'nin, Kürtler söz konusu olduğu zaman, hep inkar ve asimilasyon yolunda politikalar üretmesi, Türk dış politikasını büzen, çoraklaştıran, çarpıklaştıran çok önemli bir etkendir.

Uluslar arası İlişkilerin Ahlaki Boyutu
Uluslar arası ilişkilerde devlet çıkarının ön planda tutulduğu söylenir. Her devlet, bu ilişkiler sürecinde, öncelikle kendi çıkarını ön planda tutmaya çalışır, denir. Devlet çıkarının, uluslar arası ilişkiye itme gücü veren önemli bir dinamik olduğu söylenir. Bu, anlaşılabilir bir durumdur. Ama, yine de bazı ahlaki ilkelerin korunması esas olmalıdır.

Kaldı ki Kürtler, 200 yıldır, özgürlük için, özgür bir vatana kavuşmak için mücadele etmekte, bedel ödemektedir. Yukarıda adı geçen devletlerin böyle bir bedel ödemeleri de yoktur. Burada, şu hususu belirtmekte de yarar vardır. Adı geçen devletlerin devlet olma haklarına karşı çıkılmamaktadır, sadece, uluslar arası nizamın Kürtlere yaptığı haksızlık dile getirilmektedir.

Kürt sorunundaysa, Kürdistan sorunundaysa, hiçbir ahlaki ilkenin gözetilmediği vurgulanması gereken önemli bir durumdur. 16 Mart 1988 de Güney Kürdistan'da yaşanan Kürt soykırımı karşısında dünyanın sessiz kalması ahlaki bir durum mudur? Çeşitli devletlerin Saddam Hüseyin'e zehirli gaz üretiminin teknolojisini ve ham maddesini sağlaması ahlaki bir durum mudur? Birçok devletin, Saddam Hüseyin rejimine, zehirli gaz üretiminde ve kullanımında danışmanlık yapması ahlaki bir gösterge midir? Kaldı ki o günlerde, İslam Konferansı Örgütü, Kuveyt'de toplantı halindeydi. Yunanistan'da yaşayan Türklere yapılan baskılara, Bulgaristan'da Türklerin isimlerini değiştirilmesine karşı bildiri yayımlayan İslam Konferansı Örgütü'nün, Kürt soykırımına karşı sessiz kalması ahlaki ilkelerle bağdaştırılabilir mi? Kürtlerin yönetilmesinde hiçbir ahlaki ilke dikkate alınmıyor. Ahlaki ilkelerin böylesine sıfırlandığı bir yerde, hukuktan, adaletten söz etmek elbette mümkün değildir. Bu koşullar altında, zulme karşı direnme, baskıya karşı direnme temel bir hak olarak belirmektedir.

Gerek Avrupa Birliği'nin, gerek Avrupa Konseyi'nin Kürtlere ilişkin bazı kararları var. Bu kararlarda, “Kürtler, yaşadıkları devletlerin sınırları içinde, bazı haklara, bireysel haklara sahip olabilmelidirler. İlgili devletler bu yönde gerekli önlemleri almalıdırlar” denir. Bu düşünceler, kararların ikinci cümlesinde açıklanmaktadır. Birinci cümle ise şöyledir: “ Ortadoğu'da bağımsız Kürt devletinin kurulmasına karşıyız. Ortadoğu'da sınırların değişmesine karşıyız.” Avrupa Birliği'nin de, Avrupa Konseyi'nin de buna ilişkin birçok kararı var. Avrupa Birliği'nin ve Avrupa Konseyi'nin, Kürtlerin bazı doğal haklarını, temel haklarını dile getirirken bile, Kürdistan'ı müştereken baskı altında tutan devletlerin haklarını, çıkarlarını ön planda tutması dikkate değer bir durumdur. Öte yandan, “Ortadoğu” derken, sadece Kürtlerin kastedildiği açıktır. Yoksa, Ortadoğu'da, bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını Avrupa Konseyi de, Avrupa Birliği de benimsiyor, hatta teşvik ediyor.

Bu ilişkileri irdelemekte yarar vardır. Yukarıda kısaca sözü edilen kararlarda, Luxemburg, Kıbrıs, Malta gibi devletlerin, Andora, San Marino, Monaco, Liechtenstein gibi devletlerin de imzaları vardır. O zaman sormak gerekir. Nüfusları 40-50 bin civarında olan, nüfusları bir milyonun altında olan devletler; Ortadoğu'da, 40 milyondan fazla nüfusa sahip olan Kürtlerin geleceğini belirleme hakkını kendilerinde nasıl buluyor? Bu devletlerin toprak genişlikleri, belki, Kürdistan'ın bir ilçesi kadar bile değildir. Bu ilişkilerde ahlak var mı? Bu ilişkilerde asgari bir siyasal ahlak aranmamalı mıdır? Bütün bunlar, 1920'lerde, Milletler Cemiyeti döneminde, uluslararası nizamın, ne kadar Kürt karşıtı olarak kurulduğunu göstermektedir.

Uluslar arası barışı kurma yolunda Milletler Cemiyeti başarılı olamadı. Milletler Cemiyeti İkinci Dünya Savaşı'nın çıkışını engelleyemedi. 1945 de, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Birleşmiş Milletler kuruldu. Ama, Kürtler için hiçbir şey değişmedi. 1920'lerde kurulan statüko Kürtlerin isteğine ve iradesine rağmen, aynen korunda, sürdürüldü. 1920'lerde Şeyh Mahmut Berzenci'nin savaşı sürece damgasını vurmuştu. Birleşmiş Milletler'in kuruluş dönemindeyse, Batı İran'da Mahabad Cumhuriyeti'nin kurulması ve yıkılması sürece damgasını vurmuştu.

Milliyetçilik-Irkçılık
1960'larda, 1970'lerde, 80'lerde, Güney Afrika için, “dünyanın en ırkçı devleti” denirdi. Amerika Birleşik Devletleri de ırkçılık yapmakla suçlanırdı. Güney Afrika'da beyaz yönetim, beyazlar, yerlilere şöyle diyordu: “Sizin renginiz siyah. Bizim içimize karışmayın. Sizin mahalleleriniz, okullarınız, otobüsleriniz, otelleriniz, sinemalarınız, parklarınız, pajlarınız… ayrı olsun.” Bunu gerçekleştirmek için dikenli tellerle çevrili “Bantustan” denen çok geniş alanlar oluşturulmuştu. Zaten “Bantustan” zencilerin toplu olarak yaşadığı yerler anlamına gelmektedir. Yerliler, buralarda beyazlarla temas etmeden yaşıyorlardı. “Bantustan” denen bu alanların, yol, su, elektrik, kanalizasyon, ulaşım, haberleşme… gibi alt yapı hizmetleri çok yetersizdi. Bu yönlerden, yerliler çok ağır mağduriyetler yaşıyordu. Ama yerliler buralarda iç özerkliklerini koruyarak, kendi öz değerlerini koruyarak yaşıyordu. Yerliler kendi kendilerini yönetiyorlardı.

Amerika Birleşik Devletleri'nde de, zencilere karşı buna benzer bir politika uygulanıyordu. Zencilerin, okulları, otobüsleri, otelleri vs. ayrıydı. Zencileri beyazlardan ayrı tutmak için özenli bir politika geliştiriliyordu.

Türkiye'deyse, Kürtlere şöyle söyleniyor: Sen Türklerle birlikte yaşayacaksın, ama Türk'e benzeyerek yaşayacaksın. Bu süreçte, 'benim dilim, benim kültürüm vs. dersen bu kabul edilemez. Türk'e benzeterek yaşamaktan başka şansın yok. Benin dilim, benim kültürüm dersen, bu konuda ısrarlı olursan, çok ağır mağduriyetler yaşarsın…” Bu da ırkçılıktır, ırkçılığın farklı bir görünümüdür.
Şunu belirtmeye çalışıyorum.: “ Sen benimle birlikte, Türklerle birlikte yaşayacaksın, ama Türk'e benzeyerek yaşayacaksın” ırkçılığı, “ sen benim içime karışma, beyazların arasına karışma, ayrı yerlerde, ayrı mekanlarda yaşa” ırkçılığına nazaran daha ağır bir ırkçılıktır. Örneğin, Afrika Milli Kongresi'nin önderi Nelson Mandela, 1990 da hapisten çıkarılmış, 1994 seçimlerinde cumhurbaşkanı seçilmiştir. Nelson Mandela'yı 27 yıl cezaevinde tutan beyaz yönetimin devlet başkanı De Klerk, cumhurbaşkanı yardımcılığına getirilmiştir. Bu, Güney Afrika'da resmi ideolojinin esneyebildiğini gösteren önemli bir ilişkidir. Türkiye'deyse, resmi ideolojinin ne kadar katı, sert, değişmez olduğu bilinmektedir. Hızla değişen toplumsal ve siyasal ilişkiler, hiç değişmeyen resmi ideoloji ile kontrol altında tutulmaya çalışılmaktadır. Bu yönüyle Türk siyasal rejimi, Türk siyasal sistemi elbette demokratik değildir.

Türkiye'de ırkçılık olmadığı, ayrımcılık olmadığı, herkesin, bu arada Kürtlerin de, bütün görevlere gelebildiği kamu yönetiminde rol alabildiği söylenir. “Kürtler de vali oluyor, milletvekili oluyor, profesör oluyor, başbakan, cumhurbaşkanı oluyor…” denir. Bu bir demagojidir. Kürtlerin ancak Türkleşerek, Türk kimliğiyle bir yerlere gelebildiği, Kürt kimliğiyle hiçbir yere gelemediği, açık bir gerçekliktir. Herkesin, bu arada Kürtlerin de kimliğine zaten doğar-doğmaz Türk, Türk vatandaşı yazılmaktadır. Bu kimlikle, yani bir Türk olarak seçimlere katılabilir. Ama, milletvekili seçildikten sonra, Kürtlerin doğal haklarını talep ederlerse, bu konuda ısrarlı olurlarsa, ağır yaptırımlarla karşı karşıya kalabilirler. Demokrasi Partisi milletvekilleri, kimliklerinde, Türk, Türk vatandaşı yazdığı için seçimlere katılabilmişler, (Ekim 1991) milletvekili olduktan sonra, Kürt olduklarını söyledikleri için, Kürtlerin doğal haklarını savundukları için, bu konuda ısrarlı oldukları için, dokunulmazlıları kaldırılmış, cezaevine konulmuşlardır (Mart 1994) Türk siyasal hayatında, 15 kadar milletvekilinin dokunulmazlığının bir çırpıda kaldırılması bu çerçevede mümkün olmuştur. Bu sadece Kürt sorunu çerçevesinde gerçekleşmiştir.

Bugün Kürtler ve Kürdistan Ortadoğu'nun ortasında bölünmüş, parçalanmış ve paylaşılmış olarak varlık mücadelesi, yaşam mücadelesi vermektedir. Herkes için doğal olan haklar, insanın insan olmaktan dolayı sahip olduğu haklar, Kürtler için yasaktır. Kürt toplumu olmaktan doğan haklar Kürtler için yasaktır. Suriye, İran, Türkiye Kürtleri çok kötü yönetmektedir, baskıyla, zulumle yönetmektedir. Saddam Hüseyin döneminde Irak'ta da çok kötü bir yönetim vardı. Suriye'de, 300 bine yakın Kürt, kimliğe sahip değildir. Kimliksiz bu Kürtler, hiçbir şey alamaz, satamaz, okula, hastaneye vs. gidemez. Saddam Hüseyin döneminde Kürtlere zehirli gazlarla soykırım yapıldığı bilinmektedir. İran'da son yıllarda idam edilenler de daha çok Kürtlerdir, kadın-erkek Kürt gençleridir. Bugün, PKK gerillalarının üslendiği Qandil, birinci gün Türkiye, ikinci gün İran tarafından bombalanmaktadır. Üçüncü gün ise, Qandil'i her ikisi birden bombalamaktadır. Irak ise, bu bombalamalar karşı hiç sesini çıkarmamaktadır. Bu bombardımanlar, Kürdistan Bölgesel Yönetimi tarafından kınanmakta, protesto edilmektedir. Bölge halkı bu sistematik bombardımanlar karşısında mağdurdur. Türkiye, İran, Irak, Suriye devletleri arasında çeşitli nedenlerden dolayı çelişkiler olabilir. Ama Kürt sorunu gündeme geldiğinde , Kürtlere karşı hep birlikte hareket etmektedirler.

“Irak'a Komşu Devletler Toplantısı”nı düşünelim. 1990' ların sonlarında, 2000'lerin başlarında oluşturulan bu yapının, anlamı nedir? Dünyanın neresinde buna benzer bir toplantı var? Örneğin Afganistan'da da sorunlar var. “Afganistan'a komşu devletler toplantısı” diye bir kurumlaşma var mı? “Macaristan'a komşu devletler toplantısı “ diye bir toplantı var mı? Irak'a Komşu Devletler Toplantısı'nda, herhalde, Kürtler'e yapılacak iyilikler konuşulmuyor.

Unutma-Unutturma
Kürdistan sorununda büyük bir unutma-unutturma durumu söz konusudur. 1920'lerde yaşanan bu ağır, çürütücü durumun, Kürtlerin bilincine çarpmadığı görülmektedir. Unutma-unutturmanın en iyi aracı kanımca resmi ideolojidir. Resmi ideolojinin herhangi bir ideoloji olmadığını, devletin idari ve cezai yaptırımlarıyla korunan ve kollanan bir ideoloji olduğunu hatırlamak gerekir. Bölünme, parçalanma ve paylaşılma konusunda büyük bir bellek kaybı vardır. “Kardeşlik” sloganı bellek kaybını gizleyen, kaybı derinleştiren ve yaygınlaştıran bir slogandır. Toplumsal bellek kaybı sadece halkta değil Kürt araştırmacılarda, Kürt aydınlarında da vardır. Bellek kaybı, batılı araştırmacılarda, batı basınında, batılı üniversite mensuplarında da görülmektedir. Batılı üniversite mensupları, batılı araştırmacılar da, Kürtlerin ve Kürdistan'ının bölünmesi, parçalanması ve paylaşılması olgusuna girmemeye büyük bir özen gösteriyorlar. Bölünmeye, parçalanmaya, paylaşılmaya hiç dikkat çekmeden, bu süreci hiç tartışmadan, “Irak Kürdistan'ı”, “İran Kürdistan'ı”, Suriye Kürdistan'ı, “Türkiye Kürdistan'ı” diyorlar. Bilimin, siyasetin ve diplomasinin kavramlarıyla bu durumun eleştirilmesinde büyük yarar vardır. Bu, Kürt düşüncesinin, Kürt aydınının, Kürt basınının, Kürt diplomasisinin, Kürt siyasetinin önemli bir görevi olmalıdır.

Kürt sorunu veya Kürdistan sorunu her şeyden önce bir vicdan sorunudur. Bütün bunlar, Türk, Arap, Fars aydınların da, Avrupalı aydınların, üniversite ve basın mensuplarının da görevi olmalıdır.

Hukuk ve Özgürlük Mücadelesi ve Kürtler
Kürtler ve Kürdistan'ın bölünmesi, parçalanması ve paylaşılması, Kürtlerin yönetiminde hiçbir ahlaki ilkenin dikkate alınmaması gibi bir durum ortaya çıkarmıştır. Kürtleri müştereken baskı altında tutan devletler, her zaman, politik, ideolojik ve askeri güçlerini, diplomatik güçlerini Kürtlere karşı birleştirebilmişlerdir. Kürtler karşısında her zaman böyle bir blokun oluşması, Kürtlerin yönetimini kolaylaştıran bir etken olarak belirmektedir. Kürtlerin mücadelesini ise, şüphesiz çok zorlaştırmaktadır.

İkinci Dünya Savaşı sonlarına kadar bu güçler, İngiltere, Fransa, Türkiye Cumhuriyeti,
İran (Farslar) ve Araplardır. 1960'lardan sonraysa, Irak, Suriye, Türkiye, İran ve bu devletlerle ekonomik, politik, diplomatik ve askeri ilişkiler içinde olan İngiltere, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği'dir. Bu devletler arasında, çeşitli nedenlerle çelişkiler olabilir. Ama, Kürtler, Kürt sorunu gündeme geldiğinde, hepsi de Kürtlere karşı bir blok oluşturmaktadır. Bugün, Kürdistan'ın herhangi bir kesiminde meydana gelen bir olay, öbür kesimlerde de olumlu veya olumsuz etkilerini göstermekte, Kürtleri ve Kürdistan'ı müştereken denetleyen, kontrol eden devletler de hemen, gerekli önlemleri almak için, toplantılar düzenlemektedir.

Bu müşterek denetimin, hukuk, adalet yaratmadığı, bilakis hukuk ve adalet duygularını çiğnediği, rencide ettiği çok açıktır. Bu baskı ve zulüm süreçlerine karşı özgürlük mücadelesi geliştirmek, Kürtlerin meşru bir hakkıdır. Bu koşullarda, zulme baskıya karşı direnme, meşru bir hak olarak belirmektedir.

İsmail Beşikçi

KANLI .1 MART.2008'İN PERDE ARKASI

2011-02-28T20:00:00.000+01:00

24.Şubat. 2011 günü HÜRRİYET Daily News'te yayımlanan sayın Vercihan Ziflioğlu'nun 1.Mart.2008'de Ermenistan'ın başkenti Yerevan'da vuku bulan kanlı olaylar sonrasını konu edinen makalesine temel teşkil eden söyleşilerden Sarkis HATSPANIAN'la yapılmış olan röportajın bütününü Türkçe olarak aşağıda okuyabilirsiniz.

YEREVAN, 25.Şubat.2011
KANLI 1.MART.2008'İN PERDE ARKASI   
1) 1 Mart olaylarını bizzat yaşadınız, olanların nedenlerini anlatabilir misiniz ?  
- 1.Mart.2008'deki kanlı olayların tek nedeni, ülkede 10 yıldan beri var olan oligarşik iktidarın her ne pahasına olursa olsun, erki elinden bırakmama derdiydi.
Ordu-polis-gizli servis-mafioz tayfalarla kendini pek rahat hisseden ve daha on yıllarca yıl yönetimi ellerinde tutacağından çok emin olan güçler, 2007 Ekiminde, 10 yıllık bir sessizlikten sonra aktif politikaya döndüğünü ve cumhurbaşkanlığına adaylığını koyacağını bildiren eski cumhurbaşkanı Levon Der-Bedrosyan'ın açıklamasından sonra ters köşe oldular, bu onların hesaplarında olmayan bir adımdı, neredeyse yasa büründüler.
a) Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin olaylar üzerine ne gibi etkileri oldu ?
- Çok doğrudan ! Olayların, 19.Şubat.2008'de yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinin açıklanan hileli sonuçları akabinde gelişmesi sorunuzun esas cevabıdır ve 10 genç insanın hayatına mal olması sonucuyla tabii ki çok olumsuz, feci bir etkide bulundu derim.   
b) Sizce Sarkisyan hükümetinin sorumluluğu var mıydı ?  
- Bence o zaman başbakan olan Serj Sarkisyan'ın bu olaylarda doğrudan bir sorumluluğu yok denecek kadar azdı. Hatta de jure olamazdı da, çünkü ordu, polis, gizli servis gibi güç kurumları zaten yasal olarak cumhurbaşkanına bağlı, bağımlıdırlar ve ondan emir alabilirler. Ben bu görüşümü, 2008 ekim-kasımında gazetelere verdiğim röportajlarda da ileri sürmüş ve Robert Koçaryan dururken S.Sarkisyan istese bile 1.Mart'tan sorumlu tutulamaz demiştim de, bazı muhalif güçler böyle bir açıklamadan hiç de hoşnut olmadıklarını, mırın-kırın eden yazı ve makaleler yayınlayarak belirtseler de, birkaç ay sonra sırf Robert Koçaryan'ı La Haye uluslararası mahkemesine dava etmek için başlatılan imza kampanyası yanında, Serj Sarkisyan'a karşı herhangi hukuki bir soruşturma, koğuşturma başvurusunda bulunmayan Ermeni Ulusal Kongresi bünyesinde yerlerini almış olduklarından aynı benim gibi düşündüklerini de facto göstermişlerdi zaten. Ancak bu
Serj Sarkisyan hükümeti masumdur anlamını taşımamaktadır, çünkü 1.Mart'ta dökülen kan olmasaydı, o bugün zapt ettiği koltukta oturuyor olmayacaktı ! 
 c) Seçim döneminde Ermenistan'da bulunuyordum ve ortam pek huzurlu görünüyordu. O ortamın pek acı 1.Mart olaylarına dönüşüp, kan dökülmesine sebebiyet vermesinin nedenleri nelerdi ?  
- Sanırım sizin rahat ve sakin bir atmosfer diye nitelediğiniz durum bana göre fazla iyimser bir tanımlama gibi geliyor, çünkü 2008 sonu, şubat başı ve tam da seçim günü muhalefet yanlısı onlarca insan haksız yere tutuklanmışlardı. Şu ana kadar hapiste bulunan politik tutuklu arkadaşlarımızdan ikisi, Harutyun Urutyan ve Aram Bareğamyan seçim sandığına doldurulmak istenen destelerle oyların seçim sandıklarına zorbalıkla doldurulmasını engellemeye çalıştıkları için tek bir polis memurunun yalancı şahitliği yüzünden 6'şar yıl hapse mahkûm edildiler. Aynı dönem mağduru epeyi arkadaşımız, 2-2,5 sene hapiste kaldılar. Seçim günü muhalif seçmenlere, gazetecilere, milletvekillerine, hatta yurtdışından gelmiş olan Avrupa Birliği ülkelerinden gözlemcilere, Ermenistan'daki değişik büyükelçilik çalışanı diplomatlara bile fiziki saldırılar yapıldı. Böylesi olaylar yüzlerceydi ve bu türdeki gayrikanuni tüm olaylar yerel basın-yayın organlarında saat-saat ve en ince ayrıntılarına kadar yayınladılar. Öyle ki benim bu anlattığım olaylar vuku bulduğuna göre, pek rahatsız ve saldırganlıklarla dolu bir seçim atmosferinden bahsetmek çok daha doğru olur görüşündeyim.  
2) Eğer 1.Mart.2008'e dönecek olur da, olayları saat-saat hatırlamaya çalışırsanız, feci olayları bize anlatabilir misiniz ? İnsanlara nasıl ateş ettiler ?  
- Sakin geçen mitinglerde, iktidarın onlarca provokasyonuna hiç aldırış bile etmeyen, tek bir
ağaç dalının dahi zarar görmediği, her gün yüz, iki yüz, üç yüz binden fazla insanın gelip katıldığı miting ve yürüyüşlerde gayri kanuni en ufak bir olayın bile olmadığı, kaydedilmediği bir ortamda, iktidar şoka düşmüş, ne yapacağını, nasıl davranacağını şaşırmış durumdaydı. 23. şubattan itibaren hemen her gün mitinglerde konuşma yapan insanları durduk yerde tutuklamaya başladılar. Aynı gün benim tutuklanma emrim de verilmişti ve polisler alana gelip beni götürmeye yeltendiklerinde yüz binlerin direnişiyle karşılaşıyorlardı. Bu her gün iki-üç kez deneniyor, fakat gelen polisler geri gitmek durumunda kalıyorlardı ve bu durum 1.Mart sabahına kadar sürdü. Ancak tüm bunları biraz detaylayarak sunmak, gelişmeleri daha iyi anlamaya yarayacağından biraz daha geriden gelelim isterseniz.  
Levon Der-Bedrosyan aday olduğu 2008 yılı 19.Şubat cumhurbaşkanlığı seçimini, muhalif tüm
güçleri bir çatı altında toplayabilen tek insan olma vasfı nedeniyle, çok büyük bir farkla, neredeyse tereyağından kıl çeker gibi denilebilecek bir kolaylıkla kazandı. Mamafih, var olan her türlü engele karşı seçimi büyük bir zaferle kazanmış olan LDB'nin Kuzey ve Batı ile herhangi bir ön anlaşması bulunmadığı halde, sadece kendi halkının ezici çoğunluğunun güvenoyunu almış olması, o zamana dek kapalı kapılar ardında yapılmış olduğu (şimdi artık % 100 herkes tarafından da bilinen) bariz plan sahiplerinin oyununu bozmaktaydı ! Her ne pahasına olursa olsun, iktidar Ermenistan'da özgürlükçü-demokrat güçlere böyle anayasal yolla, seçimle, vs. teslim edilemezdi ve onun için de 1.Mart pogromu gerçekleştirildi.  1991 Kasım sonu Karabağ'da tanıştığım ve LDB'den çok daha samimi ilişkiler içinde bulunduğum Robert Koçaryan ve zamanında önce ordu komutanı, sonra ise Savunma Bakanı olan Serj Sarkisyan ile politik anlamda hep farklı siperlerde bulunduğumuz halde, insani ilişkilerimiz normaldi. Benimle her karşılaştıklarında hep çok saygılı davranmış olan bu 2 insanla olan 17 yıllık geçmişimizin hatırına, onlara beslemiş olduğum insani duygularımı 1.Mart.2008 sabahına kadar da olduğu gibi saklamış olduğumu, 9 gün, 9 gece süren Yerevan Özgürlük meydanında yapmış olduğum konuşmaların şahidi yüz binlerce insan da duymuştur ! LDB'ye gelince, ona doğru istemler temelinde, insan hakları, demokrasi, özgürlük, eşitlik ve kardeşlik yanlısı halkımızın yükselttiği mücadeleyi örgütleme ihtiyacını karşıladığı, halkçı bir vatandaşlık hareketinin önderliğini yapmaya aday olduğunu çok açık ve net olarak açıklayıp-belirttikten sonra sadece destek verme kararını almış on binlerce den biri de bendim. Ülke anayasasına göre, seçme ve seçilme hakkı olmayan bir Fransa vatandaşı olarak, tam 21 (2008 şubat'ında 18 yıldan) beri yaşadığım ve uğruna ölümlere gidip geldiğim anavatanımda bana ömür boyu yadigâr kalan Karabağ'ın özgürlüğü kazanımına sahip olmam dışında, ülkemde 2 de çocuk yetiştirdiğim için, anayasal bir hak olarak tanınan toplantı ve yürüyüş yapma hakkından yararlanan yarım milyonu aşkın insandan birisi olduğumdan da memnunum ! İnsan olduğumdan, ülkemin bugün ve yarını hakkında kaygılanarak, memleketimin kaderiyle yakından ilgilendiğim için de, yüz binlerin haklı sesine sesimi kattım. Koçaryan diktatörlüğü koşullarının insana hiç değer vermediğini çok iyi bilip, polis güçlerinin gözünü bile kırpmadan halka silahla saldırabilecek kadar vefasız ve namussuz olduğundan emin olduğum halde, en ön saflarda yerimi aldığım halk hareketinin kaderini kendi kaderim olarak kabul etmiş olmaktan da hiç pişman değilim !  Bir amerikan atasözünde söylendiği gibi Devlet memurları, başsız çivi gibidir; içeri sokabilirsiniz ama dışarı çıkaramazsınız gerçeğine bire bir uyan Ermenistan devlet memurları ne yazık ki devlet yerine kim iktidar ise, ona hizmet etmeyi görev saymaktalar. Koçaryan'ın neredeyse ortaçağa özgü feodalite hatırlatan 10 yıl (1998-2008) süren iktidarlık dönemi, artık hiç kimsenin kuşku duymadığı çok tehlikeli bir hal aldı. Sadece bu yıllar içerisinde 2 defa parlamento, 2 defa Cumhurbaşkanlığı, 1 anayasa değişikliği ve 2 defa da yerel muhtarlık-belediye seçimleri tümden, yani % 100 hileli olarak örgütlendiğinden ve halk çoğunluğunun sesi-nefesi olmak zorunda olan muhalif güçlerin bölük-pörçük ve örgütsüz olması yüzünden yaklaşık 1 milyon insanımız, polisiye-askeri güce dayanarak kendini kraliyet sisteminde gören oligarşik diktatörlüğe karşı mücadele etmek yerine, memleketten göç etti ! Neredeyse umudun kalmayıp-bittiği, böylesi kritik bir dönemde, iktidardaki oligarşiye karşı koyacak bir alternatifin bulunmadığı sanılan yaşamsal bir zamanda, aktif politikaya geri dönme kararıyla LDB yeter artık diye düşünen hemen herkesin tartışmasız tek adayı-önderi olmayı başardı. İktidar, tabii sovyetlerin yıkıldığı en zor dönemde hem bağımsızlığını ilan edip, hem de Karabağ'da elde edilen zaferin örgütleyicisi olmak vasfıyla zaten tarihe imzasını atmış olan LDB'nin politikaya dönüş kararının, ne gibi bir baş ağrısı olduğunu çok iyi anlamış ve halkın en had safhaya varmış nefretini kazanmış olması dışında hiçbir kapitalinin bulunmadığı koşullarda, hem kuzey, hem de batıdaki dış güçlerle hemen kapalı kapılar ardında haince pazarlıklara girişmiş,
her ne pahasına olursa olsun, talan ettiği milyarların, torunlarına yetmesini garanti edebilme derdiyle yanıp tutuştuğundan, o güçlerin en azından bir 10 yıl daha iktidarda kalabilmesine yardımcı olmasını bekliyordu. Ama, 2008 şubatında herkesi şaşırtan, hiç beklenmedik denmeye değer gururlu duruşuyla, halk yığınları görülmemiş inanç ve kararlılıkla, ülkenin yazgısıyla ilgili kararın, memleketin tek sahibi olan halk tarafından verileceğini, seçim sandığına atmış olduğu oylarla, hem iktidardaki diktatörlüğün yüzüne indirdiği ağır tokatla, hem de Ermenistan halkının sesini hiç hesaba katmadan, maryonet oynatmaya alışık, karanlık dış güçlere ilk defaya mahsus olmak üzere gösterdi ! 20. Şubat-1.Mart.2008 arası, Yerevan Özgürlük Meydanında toplanan, adalet ve demokrasi için çadır kent kuran ve sahip olduğu hakları sonuna kadar savunmaya niyetli vatandaşa dönüşmeye kararlı, yarım milyon, hatta günün bazı saatlerinde yaklaşık 600-650 bine varan insan, tam 20 yıl önce, yine aynı Şubat ayında ve aynı alanda Karabağ için toplanmış olan milyona varan soydaşımızın evlatlarıydı. Berlin duvarından başlayarak, Sovyetler Birliği'nin yıkılmasında çok önemli ve tarihsel bir rol oynamış olan Ermenistan halkının gücü, yıllardır kendi varlığını hiçe sayan ve memleketi ciğeri beş para etmez birkaç kişinin babasının bostanı olarak görme niyetlisi iktidarı yıkmaya yeter de artardı elbet ! Ülkemizi sarsan ve 10 suçsuz insanın hayatını kaybetmesine sebep olan kanlı 1.Mart olaylarının asıl nedenleri bunlardır işte !
3) Bilindiği üzere, bugün de Opera meydanı mitinglere kapalı olarak tutuluyor. O kanlı olaylardan şimdiye kadar niçin Opera'da mitingler düzenlenmesi engelleniyor sizce ? 
 - ÖZGÜRLÜK MEYDANI Yerevan'ın en merkezi, tam kalbinde bulunan Opera'nın avlusundaki alana verilen addır, 1988 Karabağ hareketinin orada yapılan mitingler ve akabinde kazanılan savaşı sembolize etmesi nedeniyle önce halkça, sonra da hükümet tarafından resmen Özgürlük meydanı olarak adlandırılmıştır. Ülkede hemen her politik gücün miting yaptığı alan, 20.Şubat.2008'den itibaren 1 gün önce yapılan hileli seçim sonuçlarını protesto etmek amacıyla düzenlenen mitingin, 1 gün sonra ülkenin değişik şehirlerinden gelip 24 saat orada kalanlarca spontane olarak kendiliğinden oluşan bir çadır kente dönüşüvermişti. 1.Mart.2008 sabahı ablukaya alınarak, orada bulunan on binlerce insana görülmedik vahşilikte saldırıda bulunan devlet güçleri tarafından kan gölüne çevrildi. Tam üç yıldan beri Ermeni Ulusal Kongresi tarafından Özgürlük Meydanında miting yapılmasını engelleyen iktidar hırsızlarının tek korkusu orada düzenlenecek tek bir mitingin bile beklenmedik gelişmelere dönüşebileceğini ve iktidarı kaybedeceklerini anladıkları içindir. Ermenistan'da her ne zaman olursa olsun, olası bir iktidar değişikliğine yol açacak olan halk hareketinin başarısı için gerekli ateşin kıvılcımı sadece Özgürlük Meydanında atılabilir diye düşünen insanlardanım.
4) Sadece olaylara karışanların değil, mitinglere katılma dışında hiçbir suçu olmayan insanlar, hatta hamile kadınlar bile olaylarda hayatlarını kaybettiler... Yerevan'a giden tüm yollar tutuldu ve başkent dışıyla ilişkiler kesildi. Kapalı perdeler ardında neler oldu ?
- Kanlı saldırılarda hamile kadınların bile coplanıp-dövüldüğü, çocuk yaştakilerin ayak altına alındıkları da doğrudur, ama olaylarda ne çocuk, ne de hamile kadınlar öldürülmediler. Bu doğru değil ! 10 genç insanın yaşamını yitirdiği olaylarda, başka bir can kaybı olduğuna dair hiçbir bilgi duyulmadı, eğer öyle bir şey olmuş olsaydı, hiç değilse ölü ya da kayıp yakınlarının sesi duyulmalıydı değil mi ? Başkentin tüm giriş-çıkışları ordunun tankları ve zırhlılarıyla, en büyük caddeler polis panzerleriyle tutulmuş, halkın Özgürlük Meydanına akın etmesi engellenmişti. Anayasanın tüm maddeleri toptan ayaklar altına alınmış, ordu ilk defaya mahsus olmak üzere politik yaşama zorla müdahale etmişti. Perde arkasında gelişen olayların en göze çarpanıysa, oligarşik güçlerin, işadamları ve ailelerinin koruyuculuğunu yapan sivil yüzlerce insana, önceden hazırlanan listelere istinaden ordu elbiseleri ve otomatik silahlar dağıtılmış olduğuyla ilgilidir. Tüm bu insanların isim listeleri ve ordunun hangi biriminden ne tip teçhizat edinmiş olduklarına dair pek detaylı bilgile basında yayınlanmış, fakat herhangi bir koğuşturma yapılmamış, daha doğrusu yapılması yukarıdan verilen emirlerle engellenmişti. Ermenistan o kadar küçük bir yer ki, burada hiçbir şey birkaç saatten fazla perde arkasında kalamaz.  
a) Neden bugüne kadar 1.Mart olaylarının araştırılması amacıyla kurulmuş olan komisyonun çalışmaları bir sonuç vermedi ?
- 1 Mart olaylarını inceleme amaçlı Ermenistan iktidarı tarafından kurulan komisyonda, muhalif 2 insan, Ermeni Ulusal Kongresi'ni temsilen Andranik Koçaryan, Miras Partisi'nden de Seda Safaryan katılmaktaydı. Bu 2 insanın olayların içyüzünü ortaya çıkaran ciddi bulgu ve bilgileri topluma da mal etmesi, basına ulaşan gerçeklerin yayınlanması nedeniyle, kapalı kalması gereken perdenin aralanmaya başladığını gören iktidar, kendisi için tehlike çanlarının çaldığını fark ettiğinden söz konusu komisyonu Serj Sarkisyan'ın emriyle lağvetti. Bu davranış, Ermenistan'daki iktidarın
güttüğü devekuşu politikasının tipik bir örneğidir.
5) Bilindiği gibi olaylar sonrası yüzlerce insan hapsedildi, bunlardan bir kısmı sonradan serbest bırakıldı... Şimdi cezaevlerinde kaç politik tutuklu var ve durumunuz hakkında ne diyebilirsiniz ? Uluslararası kamuoyuna yönelik sözünüz var mı ?
- Olaylardan sonra gerçekten yüzlerce insan suçsuz yere hapse atıldı, yoldan geçen insanları dahi tutukluyorlardı, iktidarın gerçekten politik aktivist olarak tanımlayabildiği kişilerin sayısı 159 idi. Bunlardan ilk parti daha mahkemesiz sorgulama döneminde, birkaç ay sonra serbest bırakıldılar. İkinci parti, 19.Haziran.2009'da Ermenistan Parlamentosunda kabul edilen Genel Af Kanunundan yararlanarak 22.Haziran günü serbest kaldılar. Ben genel aftan yararlanması gerektiği halde hapiste kalmaya devam eden tek politik tutukluyum ve iktidarda bulunan hiçbir yönetici bu durumu açıklayamıyor. Her ne kadar R.Koçaryan ve Serj Sarkisyan'ın benden özel olarak öç aldıkları gibi anlamsız ve gülünç bir sebepten bahsediliyor olsa da, benim bir Fransa vatandaşı olarak 1992-1994 yılları arasında gönüllü olarak katıldığım Karabağ savaşına yurtdışından gelip-katılanlar olduğu gerçeğinin devlet tarafından kabul edilmemesini gerektiren bir raison d'Etat sorunu olduğu reddedilmezdir ve şu an da hapiste bulunmamın tek nedenidir. Ben eğer Ermenistan vatandaşı olsaydım, 22.Haziran.2009 Pazartesi günü özgürlüğüme kavuşmuş olurdum ! Tam da bahsettiğim bu durumu belgeleyebildiğimden dolayı Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nce ikinci bir dava dosyam da kabul edildi ve ilki tamamen suçsuz olarak hüküm giymiş olmam ve temyiz istekli, ikincisi ise genel aftan yararlanmama izin verilmemesi sonucu boşu boşuna hapis yatmam karşılığı maddi ve manevi tazminat istekli iki davayı da kazanacağım ve mahkeme günü Ermenistan iktidarına karşı karar çıkacağı gün gibi aşikarken, günümüz iktidarının mağduru olma halim devam ediyor hâlâ ! Şu an Ermenistan hapishanelerinde 9 politik tutuklu bulunuyor, bunlardan sadece biri 1.Mart olayları öncesi ve sonrasıyla hiç ilişkisi olmayan, 2002 ocak ayından bu yana sözümona T.C. hesabına casusluk yapma suçlamasından mağdur edilen, tamamıyla suçsuz, temiz bir aydın olan sayın Murad Bocolyan'dır. Diğerleri, Sasun Mikaelyan, Harutyun Urutyan, Nikol Paşinyan, Aram Bareğamyan, Ara Hovhannesyan, Şmavon Kalustyan, Roman Mnatsakanyan ve bendenizim ! Doğrusunu isterseniz, uluslararası kamuoyuna yönelik bir söz söylemek istemiyorum, çünkü bugün onların değişik kurumlarının Ermenistan'daki oligarşik iktidarın bizleri rehine olarak mahpusta tutmalarına bile bile göz yumduklarını gördükten sonra ne de söylemek istesek, boşuna olduğunu bildiğimden, öyle
bir adımı yersiz ve yararsız buluyorum. Uygar Batı'nın emperyalist devletlerinin sahte demokrasi ve insan hakları savunucuları nedeniyle hapiste olan insanların, onlara başvurmasını ahlâki bulmuyor, hatta mahkûm ediyorum.  
a) Olaylar sonrasında Levon Der-Bedrosyan ne durumdaydı ?  
- Onu, 1.mart sabahı, kollarından kıvırarak Özgürlük Meydanından uzaklaştırdıklarında belki de 5-6 metre uzağındaydım ve alanı kan gölüne çeviren asker-polis güçlerinin yaptığını sonuna kadar seyrettikten sonra onu kendi evine götürüp göz hapsine aldıklarını biliyorum. Eğer ona dokunmamış olsalardı, ne olaylar olur, ne de kimse ölürdü diye düşünüyorum. Zaten 2.Mart gecesi sabaha doğru, LDB'nin sokaktaki yüz binlere eve dön çağrısı olmasaydı, eminim ölü ve yaralıların sayısı çok daha fazla olurdu. LDB'yi iyi tanıyan biri olarak söylüyorum, o son dakikaya kadar iktidarın halka karşı
ateş açacağına inanmıyor ya da inanmak istemiyordu. Bu bence onun en ciddi zaafıydı ve ölüler olduğuna dair haberin ona ulaştığı anki ruh halini tahmin edebildiğimden de, şimdi neden hapiste benim yerime Robert Koçaryan'ın bulunmadığını anlıyor, ama LDB'yi yakinen bildiğimden onun devrimci olmayışını kabul etmek istemesem de, onun kısasa kısas düşüncesinden uzak oluşuna yoruyorum.  
6) Sayın Sarkis Hatspanian sizle ilgili olan olayları anlatarak, okuyucularımıza kendinizi tanıtabilir misiniz ?  
- Seçim sandıklarının kapanmasının ardından birkaç saat bile geçmeden, Merkezi Seçim Komisyonu dahi henüz herhangi bir açıklamada bulunmadan, Fransa cumhurbaşkanı N. Sarkozy, Serj Sarkisyan'ı seçilmiş cumhurbaşkanı olarak kutlayınca, dış güçlerle yapılmış olan pazarlık ortaya çıktı. Özgürlük meydanında toplanmış olan halkın 24 saat gözünün önünde (elinin altında) bulunan tek Fransalı ben olduğum için de, halkın kızgınlığıyla ilgili belirli bir durum analizi içeren açıklama yapma zorunluluğuyla, mitingde ilk defaya mahsus olmak üzere söz aldım ve Ermenistan'daki Fransa Büyükelçiliğine yönelttiğim sözde, hangi kahve falına bakarak, henüz açıklanmamış olan seçim sonuçlarını görmüş olduğunu ve tüm halkın bildiği gerçeği çarpıtarak ülkemizde demokratik seçimle yönetim oluşturabilmeye kararlı halkı nasıl olur da eşek yerine koymaya yeltenildiğini, yapılan bu çirkin davranışla Ermenistan'ın içişlerine karışmaya ve halkını yaralamaya hiç hakları olmadığını belirten bir konuşma yaptım. Son cümlemde seçilen eğer Serj Sarkisyan ise, burada bulunan ve rüştünü ispat etmiş, 18 yaşından büyük, yani seçime fiziken katılmış olan yarım milyonu aşkın insanın eksi 10-15 derece soğukta 24 saat boyunca, hileli seçim sonuçlarını protesto etmesini, kim, nasıl açıklayabilecek, bilmek isterim dedim. Hesap açık-seçik ortadaydı, seçime katılma hakkı olan insan sayısının yarısının çok üstünde bir kitle Özgürlük meydanındaydı ve buna o kitlenin mitinge fiziken katılmayan ana-baba, bacı-kardeş, eş-dost vs.'sini de ekleyecek olsak, oyların % 65'inden de çok fazlasının LDB'ye verilmiş olduğunu, saymayı bilen herkesin de net olarak görüp anladığını söyledim. Yaptığım konuşma sonrası meydandaki insanların coşku ve sevgisine layık bulundum ve onların istemiyle hemen her gün bazen günde birkaç defa konuşma yapmaya davet edildiğim için, mitingleri organizeden sorumlu olan düzenleyiciler ile politik hiçbir bağım bulunmadığı halde halka her gün hitap eden 5 kişiden biri oluverdim. İktidar gittikçe büyümekte olan halk hareketinin sivil itaatsizlik veya önüne geçilemez bir isyan hareketine dönüşmesi kaygısıyla, ne yapacağını bilmez halde, diğer bölgelerden başkente gelen oluk-oluk insan selini durdurabilmek çaresizliğiyle, Yerevan'ın tüm girişlerini kapattı ve tutuklama kampanyası başlattı. Ben, 23.Şubat günü halka hitap ederken, ambiyona yaklaşan ve hakkımda tutuklama kararı olduğunu bildiren polislere, gayrikanuni bir eylemde bulunmadığımı ve hiç olmazsa hakkımdaki tutuklama emrinin adresimle, kayıtlı olduğum Fransa Büyükelçiliğine resmen tebliğ edilmesini kanuni olarak yapmak zorunda olduklarını bildirdim. Beni alandan zorla kelepçeleyerek götürmeye kalkan polislere karşı koyan yüz binlerce insan sayesinde alanda kaldım ama aynı şey her Allahın günü, günde 2-3 kez aynen tekrarlanıyordu. 24-25.Şubat günleri Özgürlük meydanından evine dönen miting konuşmacılarından 3 kişi polisçe kaçırılarak tutuklanınca, beni de aynı tehlikenin beklediğini
anlamayan kalmamıştı artık ! Tarafımdan neden Serj Sarkisyan'ı seçmiş olanlar da bizim gibi miting yapıp kaç kişilik seçmen tabanına sahip olduklarını ispat etmek istemiyorlar, yani Halep oradaysa, arşın burada fikrinin kitlelerce kabul görmesi ve yayılmasının ertesinde iktidar, 26.Şubat günü Yerevan Cumhuriyet meydanında, vatan, millet, Sakarya türü bir cumhuriyet mitingi düzenlemek zorunda kaldı. O gün, aslında var olan bütün soruların cevabını verdi ve Serj Sarkisyan ömrü boyunca hiç unutamayacağı bir şekilde rezil kepaze oldu. İktidarda olup da halk tarafından sevilir hiçbir yönetime rastlamış olmasam da, Ermenistan koşullarını yakından tanıyan biri olarak, hükümet üyelerinden birçoğunu bildiğim için söylüyorum, bu sanki eşyanın tabiatına aykırı olduğu aşikar, emrivaki diktat yönetimin son 10 yıldır kötü alışkanlık haline gelen uğursuz Koçaryan
tayfasının üyeleri, 26.Şubat günü muhalefetle sidik yarışına kalkışma yanlışını işledi. O gün, devlet sektöründe çalışan, memurlar ve ailelerinin tüm üyelerini eğer gelip-katılmasalar işten atılma tehdidiyle, ülkenin her köşesinden korkutarak, başkentin Cumhuriyet meydanına toplamayı deneyen yönetim, tam da T.C.-vari tabire uygun bir Cumhuriyet mitingi düzenledi. Mitinge zorla getirilen yaklaşık 300 bine yakın insanın dört bir yanını demirden engeller ve 3 sıra da polis kordonuyla çevirerek, o kadar insanın fiziki ihtiyaçların giderilmesi için bile alana "girmek var, çıkmak yok" emrine itaatle bırakmayanlar, seçilmiş cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan mikrofona yaklaşıp da konuşmasına başladığı zaman, ellerine zorla tutuşturulan kendi resmiyle, İleri Ermenistan yazılı kartondan pankartları yere atarak, alanı sarmış olan güvenlik güçleriyle kavga-döğüş, yarıp
geçerek, yeter artık diye sloganlar atarak, ayakla oradan ancak 2 km. uzakta bulunan bizim Özgürlük meydanındaki mitinge kendi gönülleriyle gelip katıldılar ! Tüm ülkeyi şok eden bu eylemi duyan herkes, hemen Özgürlük meydanına koştu ve hayatımın en mutlu günü olarak hep hatırlayacağım 26.Şubat.2008 günü akşamı alandaki 700 bin kişinin birbirleriyle sarmaş-dolaş sarılarak, hüngür-hüngür ağlayıp, sevinç gözyaşları döktüğü, herkese sanki hiç bitmeyecekmiş gibi gelen o unutulmaz güzellikteki gece, sabahlara dek davul-zurna halay çektik ! Halkın ezici çoğunluğunun haydi, bu işi bitirelim artık diye düşündüğü bu en uygun zamanda, bir liderden beklenen pek sorumlu kararlılığı gösteremeyen LDB, çok daha sonra Ben devrim değil, evrim yanlısıyım, iktidara şiddet yoluyla gelinemez açıklamasıyla, 26.Şubat günü atılmayan adımı savunmaya kalktı. Oysa, iktidarın elebaşlarıyla, ailelerinin memleketten kaçmaya hazırlandığı tek gece işte o geceydi ! Ben, halka hitaben yaptığım konuşmada seçimleri kontrol için ülkemizde bulunan Avrupalı gözlemciler, sıkıysa gelip de alanda bulunanları saydıktan sonra dürüstçe rapor sunsalar da bu iş biter dedim ve halka 4.Mart salı günü Avrupalı gözlemcilerin yazılı olarak sunacakları rapor öncesi bu alanda 1 milyon insan toplanmalı, zafer bu sayıda insanımızın yan yana gelişine bağlıdır, lütfen yarın herkes alana beraberinde bir kişi daha getirsin çağrısında bulundum ve bu çağrı hemen herkesin ağzında hedef 1 milyon insan olarak yayılıverdi. Organizatörler tarafından da en aklı başında bir adım önerisi olarak kabul gören bu çağrının gerçekleşmesi için uygun bulunan günse, 2.Mart pazar günü olarak kararlaştırıldı ve çağrıda bulunan kişi olmam nedeniyle her gün (27,28,29
Şubat) en azından günde 3 defa yaptığım konuşmalarda 1 milyon insanla alanda toplanma fikrimiz iktidarın korkulu rüyası haline gelmiş, tüm ülke yollarını kapatıyorlar, korku ve terörle halkımızı sindirmeye bakıyorlar, ama biz tüm dünyaya adı Özgürlük meydanı olan bu seçim sandığına gönüllü olarak gelip, oyunu LDB'ye vermiş olduğunu, bu denli açık ve net bildiren 1 milyon insanımızla, gerçekte seçmen sayısının % 85'in çok üstünde olduğumuzu ispat etmeliyiz. Bakalım o zaman, kim ne diyecek ve Fransa cumhurbaşkanı N.Sarkozy kimi, nasıl tebrik edecek, görürüz anlamlı mesajı iletiyordum. Halk tarafından ciddi olarak algılanan bu fikir, gün be gün yerine saat be saat yayılıp, gelişiyor ve alanı giderek daha fazla dolduran güzelim insanlarla gerçekleşme yolunda ilerliyordu. Oysa, 2.Mart pazar günü alanda 1 milyondan da çok fazla insanla olunacağının artık gün gibi belli olduğunu bizden de daha iyi anlayan ve her ne pahasına olursa olsun, iktidarı zorla elinde tutmaya kararlı oligarşik diktatörlüğün, kardeş kanı dökmeye hazırlandığını kimse bilmiyordu. Bu nedenle de, 1.Mart sabahı Ermenistan'a bahar gelmedi ! Halil Cibran'in İnsan ancak gecenin yolunu izleyerek şafağa varabilir sözlerini anımsayarak girdiğimiz 29.Şubat'ı 1 Mart'a bağlayan gecenin karanlığında, alandaki çadırımı ziyaret eden Ermenistan'da Fransa Konsolosu Jackie Charotte ve iki yardımcısı benimle uzun uzun sohbet edip, ille onlarla büyükelçiliğe gidip orada kalmamı ve her ne olursa olsun alandan kazasız-belasız uzaklaşmam için devlet yetkilileriyle bir ön anlaşmaya vardıklarını, hatta eşim ve çocuklarımla birlikte beni de Fransa'ya ulaştırma yönünde uzlaşmaya varıldığını bildirerek onlarla beraber Özgürlük meydanını geri dönmemek üzere terk etmemi rica ettikleri zaman alandaki yığınlarca insan için son çanların çaldığını ne yazık ki bilmiyordum. Konsolos beye insani davranışı için teşekkür edip, ben kaderimi 18 yıldan beri bu ülkede yaşayan halkımla bağlamışım, bundan böyle de bu böyle olacak. Lütfen Ermenistan'da ilk kez oluşmakta olan bu halk hareketine destek olmadığınız gibi, hiç olmazsa köstek olmayın yeter! diyerek onları vefa ve saygıyla uğurladım. Tam 3,5 saat sonra, daha gün ağarmadan, alanda bulunanlardan çokları çadırlarında uyurken, polis, asker, jandarma el ele, alçakça, hain ve sinsice yapılan görülmemiş bir saldırıya uğradık. Savunmasız insanlara karşı aslan kesilmiş yeniçeriler tam anlamıyla bir POGROM gerçekleştirdiler. Savaş alanını andıran durumda, yakılan çadırımın yanı başında bulunan Hovhannes Tumanyan heykelinin altında, nereden, nasıl geldiğini bile anlamadığım darbelere maruz kalırken Fransız piçinin, anasını ağlatın, ölmekten beter edin köpoğlunu emirlerini yerine getirenlerden beni emir var, sağ-salim merkeze götürülecek diyerek devralıp, kan-ter içinde yerlerde sürükleyerekten askeri bir cemseye taşıyıp alandan çekip-götürenlerin, 1992-1994 Karabağ savaşından bilip, yakından tanıdığım tertemiz subay arkadaşlar, yani hayatımı kurtaran insanlar olduğunu sadece çok saatler sonra, aynı günün akşamı Kurtarılmış Bölgeye ulaştırıldığımda ancak anlayacaktım. Sağlam tarafımın kalmadığı ve yara-berelerimin iyileşmesinin haftalar aldığı dönem, dağ başında kuş uçmaz, kervan geçmez bir diyarda, en az iki-üç hafta yatalak durumda kaldığım yerde beni ziyarete gelebilen ilk dostumdan, Yerevan'da vuku bulan kanlı 1.Mart hakkında duyup, öğrendiklerim beni derinden sarsıp şok etmişti. Şimdi bile algılamakta zorluk çektiğim ve hala
beyin hücrelerimin kabul edemediği olayda, en zoruma giden şey, masum insan yığınlarını keyfi kurşunlayabilen insanlarla soydaş sayılmaktan duyduğum utançtır. Uzun yıllar Ermeni'nin faşistine rastlamamış olmakla boş yere böbürlenip, kendi kendimi avuttuğuma yansam veya yanmasam ne yazar bilmem, ama D.Zaven'in Kaba güç karşısında, sonunda mutlak zafer kazanacak olan düşüncedir sözlerine, beynimle yüreğimin bütün hücreleriyle inanmayı sürdürüyorum !  
7) Politik tutuklularla ilgili düşünceleriniz nelerdir, durumunuz ne olacak, sizi ne zaman serbest bırakırlar? Tarih, olayları aydınlatabilecek mi ?  
- Politik tutuklular, öyle ya da böyle bir gün serbest bırakılacaklar tabii... Ama beni üzen kendini iktidar yerine koyan bu tayfanın Avrupa Konseyi ile bizim özgürlüğümüzü pazarlık konusu etmesi ve pahalıya satmak istemesidir. Bize ulaşan bilgilere göre, 8 arkadaşımdan altısının serbest bırakılması bir an meselesi olarak gündemde diye biliniyor olsa da, ben, Sasun Mikaelyan ve Nikol Paşinyan'ın en son gün de dahil olmak üzere cezaevinde bulunacağımız söyleniyor. Serj Sarkisyan bu 3 kişiden kişisel hırsını çıkarıp, intikam alıyor, biz de eğer çok istiyorsa alsın bakalım deyip, dört duvar içerisinde bizim özgürlüğümüz için mücadele eden halkımıza layık bir duruşla dimdik ayakta durmaya ve adaletsizliğe boyun eğmemeye devam ediyoruz. En büyük USTA zaman bizi haklı çıkaracaktır, çünkü biz halkımızın haklı istemlerinin sözcülüğünü yapmanın dışında hiçbir suçu olmayan insanlarız, yani SUÇUMUZ İNSAN OLMAK !  
a) Politik tutukluların mağdur olması bir yana, olaylarda canını yitiren gençler oldu, onlarla ilgili düşünceleriniz nelerdir ?
- 1 Mart günü polis ve askerler tarafından açılan ateşle canını yitiren 10 genç insanımız, bizim için eşkıya dünyaya hükümdar olmasın diye özgürlük yolunda ölümsüzleşen birer meşale olarak hep kalbimizde yaşayacak olan yiğitlerdir. Onlardan biri de ben, biz, miting ve yürüyüşlere katılan yüz binlerden herhangi biri de olabilirdi pekâlâ ! Öyle ki, hiç kimse o 10 masum yiğidi kendisinden farklı görmüyor ve her an onların bizlerle olduklarına inanıyoruz.  
8) Ermenistan Ceza Kanunları'nın hangi maddesiyle yargılandınız ?
- Beni tutukladıklarında, ilk 72 saat içerisinde, Ermenistan Ceza Kanunlarına göre ya suç isnadında bulunacak ya da serbest bırakacaklardı. Sorgulamamı yapan KGB müfettişleri ne yapacaklarını şaşırmış durumdaydılar ve 3. günün son 2 saatinde şefleri gelip seni uzun zaman hapsedebilecek bir ceza maddesi bulamasak da yukarıdan verilen emre uymak ve bir şey uydurmak zorundayız. 'Minareyi çalan kılıfını uydurur' misali 3-5 seneni kodeste geçirmeye hazırlan deyip, gazetelerden birine verdiğim bir röportajı suç nedeni göstererek, , beni ECK'nın 333.üncü maddesiyle, yalancı ihbar denen pek saçma-sapan, adı var-kendi yok bir suç isnat ettiler. Gülünç olan bu suç maddesine göre ya 50 bin dram (=150 $) veya 1 aylık hapis cezası öngörüldüğü halde, mahkemede savcılık 4,5 yıl hapsimi istedi, ancak siparişle çalışan hakim bile bu kadar komik bir duruma eyvallah etmek istemediğinden olsa gerek, 3,5 sene hapse mahkûm etme kararını vererek büyük bir insaniyet sergiledi !... Mahkemede yaptığım savunmayı bir gün mutlaka yayınlayacağımdan, eğer bulur da okursanız, insanlığın, 2008'de Ermenistan'da kurulan mahkemeler sayesinde traji-komedinin tiyatronun unutulmaya yüz tutan bir kolu olmaktan kurtulduğuna da inanması gerektiğini mutlaka anlamış olacaksınız. Benim mahkûm edilmem, gülüyoruz ağlanacak halimize den başka bir şey
değil, onun için de gülmeyi hiç unutmuyorum.
9) Opera meydanı sizin için ne anlam taşıyor ve bundan sonra ne anlam taşıyacak ? Özgürlüğünüze kavuştuktan sonra, o ruhunuz ve yüreğinizde ne gibi bir iz bırakacak ?
- 1988'den beri Özgürlük Meydanı'nın gönlümdeki, bilincimdeki yeri her Ermeni insanının gönlü ve bilincindekinden farklı değildir. O meydan, Karabağ ve Ermenistan'ın özgür ve bağımsız devlet olmalarının sembolüdür. Yakın bir zaman sonra da Ermenistan halklarının özgürlüğünün sembolü olacağından hiç kuşku duymuyorum ve söylediğim sözlerin gerçeği yansıttığına adım kadar eminim, inanın. Yaşayıp göreceğiz !  
10) Uluslararası kamuoyu sizin durumunuzla ilgileniyor. Onlara ne gibi bir mesajınız var ?
- Bu sorunuza daha önce cevap vermiş olduğum için tekrara gerek görmüyorum. Uluslararası kamuoyunun bizim özgürlüğümüz için çırpınmadığını gördüğümden de onlara yönelik hiçbir mesajımın olmadığını bildirmekle yetiniyorum.  
a) Komünist ve düşünce özgürlüğünün var olduğu iki Ermenistan hakkında ne söyleyebilirsiniz ?
- Eğer sorunuzu yanlış anlamıyorsam, komünist dönemle, günümüz Ermenistan'ı arasındaki farklılıkla ilgili görüşlerimi bilmek istiyorsunuz. Bağımsızlık her ulusun rüyası olsa ve halklar özgür iradelerini özgürce ifade edip gelişmeyi sağlayabilmeleri yeğlense de, sovyetler dönemindeki kazanım ve gelişmeler günümüz Ermenistan'ında kaydedilen kayıp ve gerilemeyle karşılaştırılamaz bile ! Birbirinden siyahla beyaz kadar farklı bu iki Ermenistan'dan benim için tabii ki sosyalist olanı tercihidir, ancak bağımsız Ermenistan koşullarında 2008 Şubatından itibaren varlığı reddedilmez halk hareketi ağır ama emin adımlarla sosyalizmin ilk gereği olan demokrasi için verilen
mücadeleyi zafere ulaştırabilse, daha insani, daha güzel bir Ermenistan yaratılacak. Benim gönlümde, savaşsız-sömürüsüz, barış içinde yaşayan tüm halklarıyla, her vatandaşının işi ve ekmeği olan, özgür, demokratik, ama daha da ötesinde sosyal, hukuki ADALET'in hüküm sürdüğü bir Ermenistan yatıyor. Önümüzdeki yıllar işte böylesi bir devlet yaratmak için verilecek kavga yılları olacağına inanıyorum. Ben bu kavganın en ön saflarında olacak ve çocuklarıma idealimdeki ülkeyi bırakabilmek için çalışacak, terleyeceğim. Ermenistan, kimsenin babasının bostanı olmadığından da, Fransalı olsam bile, buranın asıl sahiplerinden hiç de aşağı kalır bir statüyü kabul etmediğimi dosta da düşmana da göstermek istiyorum. Bugün mahpusanedeyim ama yarın nerede olacağımı kim bilebilir ki ? Ben, ülkemin yarınlarına, güneşli, güzel günlerine inanıyorum. Yarınlar bizim olacak,
haklıyız, kazanacağız !
11) Hangi cezaevlerinde bulundunuz ? Sizin gazetelerde makaleleriniz, söyleşileriniz, politik analizler ve çağrılarınız yayınlanıyor. Dış dünyayla bu tür ilişkileriniz olabildiğine göre, hiç olmazsa bu anlamda rahat olduğunuzu düşünebilir miyiz ?  
- Mahpusanelerin en kötüsü olan KGB bodrumlarından başlayarak tam 3 hapishanede bulundum, ama bunlara al birini, vur öbürüne demekten başka bir şey gelmez elimden ! Çok kötü şartlarda kaldım, farelerin cirit attığı pek rutubetli ufacık hücrelerde, çok az ışık girdisi olan yarı karanlık yerlerde tahtalar üzerinde kaldım. Beni, gururumu kırmak, şerefimle oynamak, rencide edip, diz çökmemi görebilmek için ellerinden geleni ardlarına koymadılar, ama başaramadılar. En gayrı insani metotların çeşit-çeşitlerini denedilerse de sonuçta ben onları yendim. Ve direncimi özgürce düşünmeye, halkımın mücadelesine olan sonsuz inancıma borçluyum diyebilirim. İnsanın vücudunu hapsedebiliyorlar da, düşüncesini hapsedemiyor, yüreğine pranga vuramıyorlar ! Mahpusluğumun her günü yazdım, yazdım, yazdım... Günlük tuttum, politik analizler, kısa öyküler yazdım. Son 6 aydır, ben hapisteyken rahmetli olan babamın yaşam öyküsünü de yazmaya başladım. Onunla aynı yazgıyı paylaşma onuruna sahip olduğum için, baba-oğul ilişkilerini irdelerken, aslında hem iki nesil-iki mücadele, hem de Türk-Kürt-Ermeni ilişkilerine değinip, toplumsal çok önemli olayların analizini de yapmaya çalışıyorum. Kitap bittiğinde Türkçe olarak İstanbul'da yayınlanacak zaten. Dış dünyayla tek ilişkim yazmam sayesinde var oldu ve öyle olmaya da devam ediyor. Olsun Ermenistan, olsun Fransa ve diğer bazı ülkelerin basın-yayın organlarında son 3 yıl zarfında yüze yakın yazım yayınlandı, şimdi de yayınlanıyor. Mektuplaşma hakkımı kullanıyorum ve benim için mektup yazmak, makale, öykü, kitap yazmak anlamına geliyor. Bu söyleşimi de zaten sizin bana mektupla ulaştırdığınız sorulara cevap vererek yapıyorken, bu bana sanki Bir dostuma mektup yazıyormuşum gibi geliyor. Ne yani, politik tutukluyum diye mektup yazma hakkımı da mı kullanmayayım, yazdım, yazıyorum ve yazacağım. Söz uçar, yazı kalır sözünü yaşam bana 46 yaşımda Ermenistan mahpusanelerinde öğretti ve Sorbonne Üniversitesi'nden mezun olmamdan 20 yıl sonra Mahpusanelerin yaşam üniversitelerinde eğitim almayı zorladığı için kaderime teşekkür borçluyum. Ermenistan iktidarı sayesinde şimdi Vardaşen mahpusanesinde oturmuş doktoramı hazırlıyorum.
YEREVAN, ŞUBAT 2011

BİR GAZETECİ DAHA TUTUKLANDI!

2011-02-26T09:24:00.000+01:00

TUTUKLU GAZETECİLERLE DAYANIŞMA PLATFORMU’NDAN
BASINA VE KAMUOYUNA

* Halkın Günlüğü Gazetesinin Yazı İşleri Müdürü Hıdır Gürz Tutuklandı...

* Tutuklu Gazeteci ve Yazarların Sayısı 51’e Yükseldi...

23 Şubat’ta Demokratik Haklar Federasyonu’na (DHF), Halkın Günlüğü gazetesine ve okurlarına yönelik olarak 7 ilde yapılan eşzamanlı polis operasyonunda düzen muhalifi 23 kişi gözaltına alınmıştı. Gözaltına alınanlardan 15 kişi serbest bırakılırken 8’i tutuklandı. Tutuklananlar arasında Halkın Günlüğü gazetesinin yazı işleri müdürü Hıdır Gürz de bulunuyor. Gözaltı ve tutuklama saldırısı, söz, eylem ve örgütlenme özgürlüğüne, basın özgürlüğüne, düşünce ve ifade özgürlüğüne, halkın haber alma hakkına yönelik doğrudan bir saldırıdır.

Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu olarak Demokratik Haklar Federasyonu’na, Halkın Günlüğü gazetesine ve okurlarına yönelik gözaltı ve tutuklama saldırısını protesto ediyoruz. Halkın Günlüğü gazetesinin yazı işleri müdürü Hıdır Gürz’ün tutuklanmasıyla birlikte cezaevlerinde tutuklu bulunan gazeteci ve yazarların sayısı da 51’e yükselmiş oldu. Diğer yandan bugün Ankara’da Dicle Haber Ajansı (DİHA) muhabiri Çağla Yeleser’in gözaltına alınması, düzen muhalifi gazetecilere yönelik saldırının sistematikleştiğini ve artarak sürdüğünü gösteriyor.

Türkiye’de düşünce ve ifade özgürlüğüne, basın özgürlüğüne, düzen muhalifi gazetecilere yönelik saldırılar, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’den Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a, İçişleri Bakanı Beşir Atalay’a dek devlet yetkililerinin “Türkiye’de düşünce ve ifade özgürlüğü sorunu yoktur” şeklindeki açıklamalarını yalanlıyor. Yaşananlar geleneksel devlet politikası olarak sistematikleşen 100 yıllık sansürcülüğü dışa vuruyor...

Söz, Eylem, Örgütlenme Özgürlüğü İstiyoruz...

Tutuklu Gazetecilere Özgürlük!

BİR HUKUK GARABETİ DAHA!

2011-02-25T10:51:00.002+01:00

HÜSEYİN EDEMİR İÇİN ÖZGÜRLÜK !
Hüseyin Edemir tam bir yıl önce kendisi hakkında açılan davadan habersiz Ortadoğu Teknik Üniversitesi’nde yüksek lisans programını tamamlamaya çalışıyordu. Sıradan bir günde asayiş kontrolü yapan polislerin kimliğini yoklaması ile arandığını öğrendi, bir hata yapıldığını, ertesi gün mahkemeye çıkartıldığında serbest bırakılacağını düşündü, öyle olmadı; ertesi gün örgüt üyesi olduğu iddiasıyla tutuklandı. Tutuklama nedeni ise 10 yıl önce bir dergi bürosunda hukuka aykırı olarak yapılan aramada bilgisayar disketlerinde elde edildiği söylenen belgeler ile Belçika Ulusal Savcılığı tarafından Türkiye’ye teslim edilen DHKP/C arşivinde ona ait olduğu söylenen belgelerin var olduğu iddiasına dayandırıldı.
Hüseyin Edemir hakkındaki iddialara dayanak belgelerin nerede bulunduğu, kim tarafından teslim edildiği bilinmiyor, belgelerin içeriği araştırılmıyor, delil araştırma hakkı kullanılmıyor. Oysa Ankara, İzmir, Adana özel yetkili ağır ceza mahkemeleri benzer davalarda ya beraat kararları vermişti.
Bilirkişilere göre ise Hüseyin Edemir hakkındaki iddialara dayanak belgeler tek başına delil olarak kabul edilemez, CD, disketlerden elde edildiği söylenen belgelerin hukuka uygun olarak toplanması, yan delillerle desteklenmesi, içeriğin araştırılması gerekmektedir.
Hüseyin Edemir delil olmadan cezalandırılmak isteniyor, suçlamayı aydınlatacak deliller ise toplanmıyor.
Benzer yargılamalarda mahkemelerin kararları şöyleydi;
Ankara 11 Ağır Ceza Mahkemesi 22.09.2004 tarihinde benzer bir yargılamada “…mevcut disketlerde sanığın sadece adının geçmesi karşısında mahkûmiyetine yeterli ve kesin inandırıcı delil elde edilememiş olması nedeniyle beraatına” şeklinde karar vermiştir. (ekte örnek karar mevcuttur)
Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesi 18.04.2006 tarihindeki kararı “yapılan aramada ele geçen şifreli metinlerin çözümü neticesi müspet suçlarla itham edildiği ancak sanıkların savunmalarının aksine iddianamedeki olaylara katıldıklarına dair başkaca hiçbir yan delilin bulunmadığı, …..tüm sanıklar hakkındaki suçlamaların soyut iddia kapsamında kaldığı anlaşıldığından beraatına karar verilmiştir.” şeklindedir(ekte örnek karar mevcuttur)
İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesi 08.06.2006 tarihinde “… atılı suçları işlediklerine ilişkin cezalandırılmalarına yeterli her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı kanıtlar elde edilmediğinden… beraatlarına” şeklinde karar vermiştir. (ekte örnek karar mevcuttur)
Prof. Dr. Uğur Alacakaptan bilgisiyar disketinin delil değeri için; …olayı temsil edip etmediği konusunda çok dikkatli bir araştırmaya ihtiyaç vardır, ayrıca bu delilerin tek başına ispat kuvveti yoktur, ,,,ispat kabiliyeti bu derece sınırlı bu bilgisayar çıktılarının ancak ve sadece belirti olarak kullanılabileceği ve tek başına ispat kabiliyeti bulunmadığı açıktır. Bu bilgiler ancak yan deliller ile desteklenebildiği takdirde bir ispat değeri kazanabilir. Şeklinde bilirkişi raporları mevcuttur.
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Bilgisayar Mühendisi bölümü uzmanlarından Prof Dr. Adnan Yazıcı, Prof. Dr. Faruk Polat, Y.Doç. Dr. Ahmet Çoşar tarafından sunulan bilirkişi raporlarında “bilgisayar hard-disk üzerinde de üzerindeki bilgilere müdahale edilebilir ve bu müdahalenin gerçekleşip gerçekleşemediği veya ne zaman kim tarafından müdahale yapıldığı sadece hard-disk üzerinde yapılacak bir inceleme ile belirlenemez.” Denilmiştir.
Doktora öğrencisi Hüseyin Edemir, örnek yargı kararları, bilirkişi raporlarına rağmen yeni ve keyfi bir uygulama ile karşı karşıya kalarak ceza alma tehdidi altındadır. Adil bir yargılama ve hukuka uygun bir karar verilmesi için mücadelemize ses verin.

Destek için:
http://huseyineozgurluk.net

Nişanyan Evleri’ni Nesin Vakfı’na bağışladı

2011-02-24T22:08:00.000+01:00

Yazar ve dilbilimci Sevan Nişanyan, Şirince köyünün simgesi haline gelen Nişanyan Evlerinin kendisine ait olan paylarını bugün Selçuk tapu dairesinde düzenlenen bir törenle Nesin Vakfı’na bağışladı.

Basına bir açıklama yapan Nişanyan, “Bu evler insanlara güzelliği ve özgürlüğü hatırlatmak amacıyla yapıldı. Benim malım değildir. Köyün malıdır. Ülkenin malıdır. İnsanlığın malıdır. Kalıcı olmaları açısından Nesin Vakfı’nın daha uygun bir el olacağını düşündüm. Bağış fikri zaten uzun zamandan beri vardı. Son günlerde yaşadığımız acı olaylar, sürecin hızlanmasını sağladı,” dedi.

Nesin Vakfı adına bağışı kabul eden Prof. Dr. Ali Nesin, “Zenginliğimize zenginlik, güzelliğimize güzellik katıldı. Nesin Vakfı’nda yetişen çocukların bu güzelliğin seviyesine yükselmeleri ve bu güzelliği haketmeleri için elimizden geleni yapacağız. Her bağış gibi bu bağış da bize görev ve sorumluluk yüklüyor,” dedi.

Bağışın yıkım kararlarına etkisi olup olmayacağını soran bir gazeteciye Nişanyan şu cevabı verdi: “Öyle de yıkamazlar, böyle de yıkamazlar. Yıksalar o enkazın altında Devlet kalır. Bu hakikati kavrayamayanları gaflet uykusundan uyandırmak açısından bu attığımız adım belki öğretici olur.”

Bağışlanan mülkler Nişanyan Oteli, bir tarihi ev, bir hamam, bir arsa ile çok sayıda bağevi, bir konak, çiftlik ve Hodri Meydan Kulesini içeren İlyastepe köyünden oluşuyor. Nişanyan’ın kendi evi de bağışlanan mülkler arasında bulunuyor. Nişanyan Evleri otel tesislerini Nişanyan işletmeye devam edecek.

Savaş, Barış, Mal Mülk ve Nesin Vakfı’na dair

2011-02-22T20:12:00.003+01:00

Mücadele güzel şey. Barış daha karmaşık. Hikâyesini anlatmak kolay değil. Üç günden beri bir türlü toparlayamadım.
Öncelikle kaymakam ve vali beylerle barışmamızı tavsiye ettiler. Cuma günü Ali Nesin’le kaymakamı, dün valiyi makamlarında ziyaret ettik. Herkes çok olgun davrandı. Gözle görülür bir rahatlama oldu. Hatta kaymakam beyle o kadar kaynaştık ki dün valilikte tekrar karşılaşınca eski bir dostu görmüş gibi sevindik.
Kuvvetle ihsas ettiler ki biz bir şeyleri yıkmadan çözüm zordur. Anlaşılan Hodri Meydan Kulesi fena kızdırmış; onun kavgası kolay bitmeyecek. “Hodri Meydan Kulesi 12 yıllık mücadelemizin simgesi ve zafer tacıdır,” dedim. “Ayrıca Şirince'nin en güzel yapısıdır. Dokunulması sözkonusu olamaz. Ancak onun doğurduğu duyarlıkları bir biçimde yumuşatmak veya telafi etmek mümkünse elimden geleni yaparım.” Kültür Bakanlığına mı hibe etsek? Adını mı değiştirsek? Bilmiyorum.
Endişe etmeyin. Şirince’yi savunmak için canla başla seferber olan insanlara karşı minnet borcum, yıkımı kerhen önledik şimdi taviz ver diyenlere olan borcumdan büyüktür. Onları hayal kırıklığına uğratmayacağım.
Mevzuat çerçevesinde olabilecek makul çözüm belli. Zaten ölü doğmuş olan imar planı düzeltilecek, köyde varolan tüm yapılar plana işlenecek. Hepsi ruhsatlandırılacak. İsterlerse onbeş günde olur biter. Hatta onlarca yıllık hapis cezasının bir kısmı da düşer. Bu kadar basit aslında.
Ama sonrası kolay değil. 27 yıldır köyü ölüme mahkûm eden bürokratik kafanın değişeceğine dair en ufak bir umudum yok. İmar yetkisinin tamamını olmasa bile bir bölümünü Köy Konseyine aktarın, siz de rahat edin biz de edelim dedik. Anında mevzuat duvarı örüldü önümüze. Henüz orada bir çıkış yolu görünmüyor.
Oysa şu kavgadan bir güzellik çıkarmanın tek yolu bu. Bürokratik tıkanma yerine, yerel inisiyatif öneriyoruz. Katılımcı ve demokratik bir yerel yapı kurulsa, bütün memleket için bir umut ışığı olmaz mı? Diyarbakır’dan Edirne’ye kadar hepimizin temel mücadelesi bu değil mi?
Başarabilirsek belki “Şirince yıkılmasın” yerine “Şirinceler çoğalsın” diyeceğiz yarın öbür gün.

BİRAZ DA ŞAHSİYAT
Bu vesileyle kendi kafamda bazı konuları netleştirme fırsatı buldum.
Bir kere anlaşıldı ki mal mülk bana iyi gelmiyor. Orta yaştan sonra kavuştum, daha da alışamadım. Bu yüzden köyde sahip olduğum her şeyi Nesin Vakfı’na bağışlamaya karar verdim. Bugün yarın tapu işlemi biter.
Daha bir müddet buradaki beyliğim devam eder elbette. Ama beni cezbeden şey otel işletmek değil ki. Ev yapmak, köy kurmak, kule dikmek, taş oymak, tapınak tasarlamak, öyle şeyler. Onları yapabilmek için de para, güç ve personel lazım, mecburen bir hengâmenin içine düşüyorsun. Ama onları yapamayacaksam, “Sevan Efendi seni affettik ama bundan böyle memur zümresinin sözünden dışarı çıkmayacaksın, uslanacaksın, onların istediği gibi yapacaksın” diyeceklerse parayla pulla işim ne? Oturur kitap yazarım, yahut piyano çalmayı öğrenirim. Nerede olsa olur. Selçuk cezaevinin nesi eksik?
Bir yandan çocuklarımın sağlığını da düşünüyorum. Servet kazanmak zevkli iş ama servetin kendisi güzel değil, insanın ruhunu tembelleştirir. Hele kendi alın terinle kazanmadığın servetin üzerine oturmak hiç iyi değil. Çocuklarım iyi bir eğitim görsünler yeter. Ondan sonra kendi beyliklerini mi kurarlar, berduş mu olurlar, kendi bilecekleri iş.

TEŞEKKÜR BORCU NASIL ÖDENİR?
Şu krizde insanların gösterdiği özveri, itiraf edeyim, beni şaşırttı. On dakika içinde işi gücü bırakıp, memleketin öbür ucundan yola çıkanlar oldu. Ak Parti gençlik kollarından arayıp, gerekirse partiden istifa edip orada seninle mücadele edeceğiz diyenler oldu. Abi sen hiç merak etme, benzin bidonu hazır, kendimizi yakarız diye desteklerini gösteren Mardinli dostlarımız oldu. Böyle şeylere ben alışık değilim, biraz ezildim.
Nereden, nasıl teşekkür etmeye başlayacağımı bilmiyorum. Çam sakızı çoban armağanı şimdilik ufak bir şey olsun, daha anlamlı adımlara da sıra gelir elbet diye düşündüm. Şuna karar verdim: Bu olayda bize destek olan, moral veren herkese Nişanyan Evleri bundan böyle yarı yarıya indirimli olacak.
Facebook grubuna üye olanlara, mail ve telefonla bize şevk verenlere, basında ve internette yazı yazanlara, Genç Sivillere, Mazlum-Der üyelerine, Ak Parti Gençlik kolları üyelerine, EDP, DSİP ve BDP üyelerine, Taraf okurlarına (ama yöneticilerine değil), Agos mensuplarına ve okurlarına, Özgür Üniversite mensuplarına ve şu anda aklıma gelmeyen tüm emsallerine bu otel ben yaşadığım müddetçe yüzde elli iskonto uygulayacak. “O günlerde ben senin yanında durmuştum” demeniz yeter. Anlarız.

Direnmek için bilfiil kalkıp gelenlerin yeri ayrı. Burası artık onların evidir. Ne zaman gelseler soframız da, kapımız da onların emrindedir.
Savan Nişanyan

HUKUKSUZLUK SÜRÜYOR!

2011-02-21T18:52:00.005+01:00

Kısa bir “Hapishane ziyareti” öyküsü
Yok canım, bu fotoğrafların benim yaptığım (daha doğrusu yapamadığım) ziyaretle bir ilgisi yok.
Ben, Bakırköy Kadın ve Çocuk Tutukevi’ne gitmeye “akim teşebbüs”te bulundum, Hasdal Kışlası’na değil.
Geçen hafta Salı günü, emektar DGM’de (Şimdi Beşiktaş Ağılaştırılmış Ağırceza Mahkemesi) bir düşünce suçu davası izlemeye gitmiştim. Aynen Pınar Selek’in “Bombasız Bombalama davası” gibi bir şeydi. Çevirmen Suzan Zengin, İşçi-Köylü gazetesi Kartal Büro temsilcisi. 28 Ağustos 2009 tarihinde evi basılıp gözaltına alınan Zengin, 1,5 yıldır Bakırköy Kadın Kapalı Cezaevi’nde tutuklu. Yargılanma nedeni, Kartal'daki bir kahvehane baskını ve boş bir binada bulunan molotof kokteylleriyle ilgili. Suçi örgütü üyeliği ile suçlanıyor. Ama kendisine ne sorgularda, ne de mahkemede bu olaylarla ilgili hiçbir soru sorulmadığı gibi, sözü edilen kahve baskını(!?) hakkında ne kanıt var, ne tanık. Yani bu kahve baskını(!?) hikayesi fena halde Mısır Çarşısı bombalanmasını hatırlatıyor. Zengin aleyhine suçlamalar, dinlenen telefon konuşmalarına dayandırılmak isteniyor ama gazetenin kayıtlı telefonundan yapılan konuşmalar da her yerde yapılabilecek normal konuşmalar. Görülen o ki, asıl suçu “istenmeyen görüşlere” sahip olması.
Gidip kendisini ziyaret edeyim, yalnız olmadığını, ifade özgürlüğü ve demokrasiden yana olan kişi ve kurumların ona destek olduğunu söyleyeyim dedim. Bakırköy Kadın ve Çocuk Tutukevinde kalıyormuş. Hah, bir taşla iki kuş. Bir başka düşünce suçlusu, Nevin Berktaş da orada. Hani şu hapisteyken yazdığı “Hücrem” adlı kitabı yüzünden bir ceza daha alan, ama bu yenisi dahil tüm cezalarını, hatta birkaç yıl fazlasını da yattığı halde Adalet Bakanlığının –Bakırköy’den dönmeyen- yanlış hesabı yüzünden 6 ay daha yatmakta olan Nevin Berktaş’ı da ziyaret ederim.
Hemen bu işin yolunu araştırdım, ilgili genelgeyi bulup okudum, anladım ve Bakırköy Adliyesindeki bana izin vermeye yetkili savcı Aydın Yılmaz’ın kapısını tıklattım.
Dilekçemi okudu ve gayet net bir dille bu izni veremeyeceğini bildirdi. Nedenini sordum, benim genelgedeki koşulları taşımadığımı söyledi.
 Biliyorum efendim. Ne yakın akrabasıyım, ne kayyum, ne de birşeyi. Zaten bu yüzden ziyaretim sizin izninize bağlı.
 Benim böyle bir yetkim yok.
 Genelgeye göre var efendim.
 Yok efendim. Ben kimseye Nevin Berktaş'la görüşme izni vermedim.
 (Alman milletvekili Andre Hunco özel izin almış ve Nevin’le görüşmüştü. O izin yukarıdan gelen direktifle verildiği için saymıyor.) Başkasına verdiniz, yetkiniz de var. (Vatan gazetesi yayın yönetmeni Tayfun Devecioğlu, onun izni ile Aylin Duruoğlu ile görüşmüş, yaptığı röportaj gazetede yayınlanmış.)
 Ne demek, ben yalan mı söylüyorum? Bana hakaret ediyorsunuz!
 (Eyvah, işi TCK’nın 215. maddesine sokacak. Kamu görevlisine, görevinden dolayı hakaret, 2 yıla kadar hapis) Hayır efendim, size hakaret etmiyorum, sadece o genelgeyi biliyorum, sizin yetkiniz var. Bana izin verip vermemek sizin takdirinize bırakılmış. Ben sadece bu izni “neden” vermediğinizi soruyorum.
 Uygun bulmadığım için vermiyorum.
 Peki, dilekçemeyazılı bir yanıt verin o zaman.
Lahavle çekti ama kendini tuttu. Dilekçenin altına el yazısıyla “Ziyaret yönetmeliğine göre şartlar oluşmadığından ziyaret izni verilmedi” notunu düştü, imzalayarak verdi.
Teşekkür edip çıktım.
Dev Bakırköy Adalet sarayının geniş koridorlarında yürürken düşündüm kendi kendime:
“Neden benim bu iki kadınla görüşmemden çekiniyor? Ben ne yapabilirim ki, görüşsem kime ne zararı olur bunun? Yoksa ben onlarla konuşup sonra bunları kamuoyuna duyursam Suzan Zengin’i yargılayan hakimleri etkilemekten TCK’nun 288. maddesi uyarınca üç yıla kadar hapisle yargılanabilirim, zarar görürüm diye beni korumak için mi böyle yaptı acaba?
Bu hakimler de amma alıngan ve kırılgan yahu. En büyük paşalar çok daha ağır bir suçtan yargılanan sanıkları hapisanede ziyaret edince etkilenmiyorlar da ben yapmak isteyince etkileniveriyorlar. Çok ayıpladım, çok. Peki ben izin alıp onları ziyaret etesem ve konuştuklarımızı yazsam mı basın için “Haber” değeri olurdu, izin verilmeyince mi olacak?
Ne olacak, sahi ne olacak bu işin sonu?
Bu iki kadın, göz göre göre haksız hukuksuz şekilde hapiste yatıyor.
Onlar orada yatarken ben gece huzur içinde nasıl yatıp uyuyayım?
Ya onları boş yere hapiste yatıranlar?
Pınar Selek’i göz göre göre, suçsuz olduğunu bile bile hapiste çürütmeye kalkan Yargıtay hakimleri gece nasıl rahat uyuyabiliyorlar, anlayamıyorum.
Şanar Yurdatapan
20.02.2011
TUTUKLU YAZAR NEVİN BERKTAŞ’A İLİŞKİN, DİYARBAKIR MİLLETVEKİLİ VE TBMM İNSAN HAKLARINI İNCELEME KOMİSYONU ÜYESİ SAYIN AKIN BİRDAL’IN BASIN TOPLANTISI METNİ

Değerli Basın Temsilcileri,

Günümüzde İfade ve Basın Özgürlüğünün yine Türkiye’nin gündeminde oluşu Nevin Berktaş’a ilişkin düzenlediğimiz bu toplantıyı önemli kılmaktadır.

Başbakan, “8 yıldır sesini kıstığımız tek bir yayın organı yok, yasalarımız da buna müsaade etmez” diyor. Türk Ceza Yasası, Düşünce ve İfade Özgürlüğünü Engelleyen Maddeler, Terörle Mücadele yasası nedir? 50 gazeteci içerde, 100 gazeteci ve yazar da sırada! Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü’nün ülkelerin ‘Basın Özgürlüğü’ karnesine göre son 8 yılda Türkiye, 39 sıra gerileyerek 138 inci sıraya düşmüştür.

Değerli Basın temsilcileri;

Nevin Berktaş, 2000 yılında Yediveren Yayınevince basılan “İnancın Sınandığı Zor Mekanlar : Hücreler” adlı kitabı ile örgüt propagandası yaptığı gerekçesi ile Bakırköy Kadın Cezaevinde tutuklu bulunmaktadır.

Nevin Berktaş, 1980’den itibaren yaklaşık 22 yılını cezaevlerinde geçiren, ülkemizde en uzun süre hapis yatmış kadın, siyasi tutukludur. Cezaevlerinde kaldığı süre boyunca hukuk dışı yaptırımlara boyun eğmediği için, hücre cezası da dahil, birçok cezaya maruz kalmış ve infazı yakılarak yıllarca içeride tutulmuştur. Bu hukuk dışı uygulamalar yetmezmiş gibi, infaz hesabında yapılan hata nedeniyle 5 yıl 7 ay fazla cezaya çarptırıldığı ve 1991’de yürürlüğe giren kısmi aftan yararlandırılmadığı tespit edilmiş ve 2007 yılında cezasının dolmasına 6 ay kala tahliye edilmiştir. 3 Kasım 2010 tarihinde de içeride yazdığı kitap nedeniyle yeniden tutuklanmıştır.

Berktaş devletin F tipi cezaevlerine geçişe hazırlandığı bir dönemde, 12 Eylül cezaevlerindeki hücreleri ve o hücrelerde geçirdiği işkenceleri anlatan “İnancın Sınandığı Zor Mekanlar: Hücreler” adlı bir kitap yazdı. Kitap Nisan 2000 tarihinde Yediveren Yayınevince basıldı. Yayınlandığı günden 7 gün sonra toplatıldı, hakkında davalar açıldı, para ve hapis cezaları verildi. Yasa değişiklikleri ile bu davalar düştüğü halde, yeniden dava açıldı.

Geçtiğimiz yıl yayınevi sahibine para cezası, kitabın yazarı Nevin BERKTAŞ’a ise 10 ay hapis, 461 milyon para cezası verildi ve bu karar Yargıtay tarafından onaylandı. Avukatları bu cezanın, Nevin BERKTAŞ’ın daha önceden haksız yere yattığı 5 yıl 7 aydan düşülmesini istedi ancak mahkeme bu talebi reddetti. Berktaş, tutuklanarak Bakırköy Kadın Cezaevine götürüldü.

Ülkemizde; Terörle Mücadele Yasası (TMY) olmak üzere çeşitli yasal düzenlemelerle düşünce ve ifade özgürlüğüne, basın özgürlüğüne yönelik saldırılar her geçen gün artıyor. Düşünce ve ifade özgürlüğü kapsamında açılan davaların sayısı 1200’ü geçmiş durumdadır. Nevin Berktaş dahil halen cezaevlerinde 11’i yazı işleri müdürü 50’nin üzerinde gazeteci ve yazar tutuklu bulunmaktadır. Bektaş’ın tutuklanması, 12 Eylül Referandumunda “EVET” çıkması durumunda, Türkiye’nin demokratikleşeceğini, özgürleşeceğini söyleyen AKP iktidarının vaadlerinin, gerçek hayatta hiçbir karşılığının olmadığının çarpıcı bir örneğidir. Ayrıca darbecilerden hesap sorulacağı söylenmişti. 12 Eylülcülerin yargılanması bir yana, darbecilerden Kenan Evren’in adının verildiği caddelerden bile adı kaldırılamamaktadır.
Değerli basın temsilcileri;
İfade ve basın özgürlüğü evrenseldir. Bu özgürlük, insanlığın gözetiminde ve korumasındadır. Bedenin değil ama sözün hapsi, demokrasilerde görülür olmamalıdır çünkü uluslar arası denetimin altındadır.
Düşünce ve basın özgürlüğü; demokrasinin, insan hak ve özgürlüklerinin olmazsa olmazıdır. İçerde gazetecisi, yazarı bulunan bir ülkenin bunlardan söz etmesi; ne inandırıcı ne de güven vericidir. Bu nedenle Nevin BERKTAŞ’ın serbest bırakılmasını istiyor, bu konuda yapılan çağrılara ve girişimlere duyarlı olunmasını bekliyoruz.21.2.2011

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİNİN AÇIKLAMASI
NEVİN BERKTAŞ, SUZAN ZENGİN VE TÜM POLİTİK TUTUKLULARA ÖZGÜRLÜK!

“İnancın sınandığı zor mekanlar”ı, “hücreler”i yazdı Nevin Berktaş.
“Başımdan geçenler üzerinden, bu hücreleri anlatmak istedim. Ortaçağın izbe hücrelerinden hiç farkı olmayan, farelerin, Çukurova yılanlarının mesken tuttuğu, kibritin bile alev almadığı vıcık vıcık nemli duvarlarıyla küçücük bir hücrede nasıl yaşanır bilinsin istedim. Zorla İstiklal Marşı söyletmek, ‘komutanım’ dedirtmek, ön ilikletmek, tek tip elbise giydirmek, en basit insani ihtiyaçlarını bile yaptırmamak nasıl bir işkencedir bilinsin istedim”.. diyor Nevin Berktaş.
Baş eğdiremediği insanları hücrelerde çürütmek sistemin “hukuku”, insanın yattığı hücreyi yazması ise yeni bir “suç”!..
Başbakan’a, hükümet üyelerine ve yandaş medyanın kalemşörlerine bakarsanız; “Türkiye’de düşünce özgürlüğünün önünde hiçbir engel yok, demokrasi ileri düzeyde, darbecilerle de hesaplaşıyoruz”.. vb.
Arap dünyasındaki halk isyanları karşısında ise Türkiye’yi İslam dünyasının “örnek demokrasisi” diye tanımlıyorlar.
Şimdi bu “örnek demokrasi”nin karne notlarına birkaç satır başıyla hep birlikte bakalım :
- Ömrünün yaklaşık 22 yılını 12 Eylül zindanlarında geçiren, Türkiye’nin en uzun süre hapis yatan kadın siyasi mahkumu Nevin Berktaş, yattığı hücrelerin hikayesini yazdığı için 3 Kasım 2010 tarihinden beri tekrar hapishaneye tıkılıyor. Hem de devletten 5 yıl 7 ay hapis alacağı varken. Hem de aynı kitaptan daha önce verilen 3 yıl 6 ay 15 günlük ceza infaz edilmişken yasa değişince itiraz üzerine yeniden yargılanıp 10 aya hüküm giyerek ikinci kez infaz ediliyor. Bunun adı da “düşünce özgürlüğü, ileri demokrasi ve 12 Eylül Darbecileriyle hesaplaşmak” oluyor!..
- Gazeteci-çevirmen Suzan Zengin, tamamen gazetecilik faaliyetinden dolayı tutuklanıyor, iddianamenin hazırlanıp ilk duruşmaya çıkarılması 1 yılı buluyor. İkinci duruşması 6 ay sonraya bırakılıyor ve 6 ay sonra bir 6 ay daha gün veriliyor. “Tutukluluk halinin devamına…” denerek!..
- Azadiya Welat Gazetesi Yazı İşleri Müdürü Vedat Kurşun 166 yıl 6 ay hapisle cezalandırıldı, ardından gelen Bedri Anıl’a da 52 yıl isteniyor. Bunun adı da “basın özgürlüğü” oluyor herhalde.
- Evinde, işyerinde, üzerinde bir çakı bıçağı dahi bulunmayan 2000 Kürt siyasetçi “ silahlı terör örgütü” üyeliği iddiasıyla iki yılı aşkın süredir tutuklu ve yargılama sürecinde anadillerinden “bilinmeyen bir dil” diye söz ediliyor.
- “Türkiye’de soykırım vardır. Dün Ermenilere uygulanan soykırım bugün Kürtlere uygulanmaktadır” diyen araştırmacı yazar Temel Demirer, ceza tehdidi altında yargılanmaya devam ediyor hâlâ…
- Hrant Dink Ermeni halkının yaşadığı soykırımı anlattığı, devletin “tabu”larına dokunduğu için önce mahkeme salonlarında hedef haline getirildi, ardından bütün dünyaya adeta ilan edilerek taammüden işlenen bir devlet cinayetiyle katledildi. Aradan geçen 4 yılda cinayette rol oynayan devlet görevlilerinden hiç biri mahkeme önüne bile çıkarılmadı.
Bu ülkede “Ermeni” adı küfür, “Ermeni öldürmek” ise “kahramanlık” nasıl olsa!..
- Cumhurbaşkanı, Başbakan İran’da, Mısır’da, Tunus’ta sokağa çıkanları “demokrasi kahramanları” diye alkışlıyor ama kendi ülkesinde sokağa çıkan öğrencileri, işçileri, kamu emekçilerini, işsizleri, yoksul halk kesimlerini, Kürtleri “terörist” diye panzerlerle, coplarla, gaz bombalarıyla, plastik mermilerle dağıtmaya çalışıyor.
- Yasal Siyasal faaliyet gösteren SDP Genel Başkanı, Genel Başkan Yardımcıları, MYK üyeleri, TÖP yöneticileri ,Sosyalist Parti yöneticileri uyduruk gerekçelerle ‘’terör örgütü yöneticiliği’’ iddiasıyla aylardır tutuklu veya fiili sürgün hayatı yaşıyor.
- Kemal TÜRKLER’in ,Abdi İpekçi’nin,Cavit Orhan TÜTENGİL’in,Uğur MUMCU’nun, Musa ANTER’in ve daha nicelerinin katilleri elini kolunu sallayarak aramızda dolaşıyor.
- 17 Bin faili meçhul (!) cinayet, yakılıp yıkılan 4 bin civarında köy yerinden yurdundan sürülen 4 milyon civarında insan,
Diz boyu yoksulluk…
Boğazına kadar yolsuzluk…
Sefalet…
Çürümüşlük…
Milyonlarca işsiz…
Milyonlarca güvencesiz çalışan…
Tersanelerde, sanayi sitelerinde dakika başı iş kazaları, günübirlik iş cinayetleri …
…Ve nihayet Kürt Coğrafyasında; dağlarda, ovalarda, derin vadilerde, kuytuluklarda, toplu mezarlardan, topraktan fışkıran cesetler, insan kemikleri…
Hangi ‘’adalet’’ten, hangi ‘’ileri demokrasi’’den, hangi ‘’insan hakları’’, ’’düşünce özgürlüğü’’, ’’basın özgürlüğü’’ vb. den söz ediyorsunuz.
Bu ülkede emekçiler ve ezilenler Kürtler,Ermeniler,Aleviler,Romanlar,Êzidîler, Süryaniler vb. için adalet yok, ‘’demokrasi’’ ; ’’örnek’’ veya ‘’ileri’’ değil düpedüz sahte. İnsan hakları, düşünce özgürlüğü, basın özgürlüğü vb. ile ilgili sözler ise retorikten ibaret, tamamen palavra, kuyruklu yalan!..
Bir insan devletten ‘’hapis alacaklısı’’ olur mu?..
Nevin BERKTAŞ devletten 5 yıl 7 ay ‘’hapis alacaklısı’’!...
Devlet kendi ‘’hukuku’’ içinde bile Nevin BERKTAŞ’ı 5 yıl 7 ay fazladan hapiste yatırmış.
Üstüne üstlük ‘’yattığı hücreyi yazdığı için’’ 3 Kasım 2010’dan itibaren 10 ay daha yatırmak için hapse kapatıyor,üstelik aynı ‘’suç’’ tan dolayı ikinci kez!..
Adeta intikam alıyor!..
Adeta;’’sen misin bizim hücremizi beğenmeyen, kötüleyen’’ … dercesine!..
Nevin BERKTAŞ’ı yattığı hücreyi yazdığı için hapse tıkanlara, yaşadığımız örnekleri; ’’hukuk, adalet, demokrasi, insan hakları, özgürlük’’ vb. diye yutturanlara sesleniyoruz:
Biz de yaşadığımız ülkeyi yukarıdaki gibi tarif ediyoruz.
Ya Nevin BERKTAŞ’ı bir an önce serbest bırakın, ya da bizi de tutuklayın!..
Hiç değilse ‘’ hukuksuzlukta eşitlik ’’ olsun!.. 21.02.2011

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

ŞİRİNCEDEKİ DEVEKUŞU İNADINA DESTEK !

2011-02-15T01:28:00.018+01:00

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Pınar Ömeroğlu
Fatime Akalın
Ahmet Önal
Attila Tuygan
Ragıp Zarakolu
Mehmet Özer
Mahmut Konuk
Hüseyin Gevher
Sait Çetinoğlu
Mustafa Sütlaş
Oktay Özel
Adnan Çenç
Ahmet Hulusi Kırım
Elif Taşkın
Mehmet Tursun
Uluslararası Baran Tursun Vakfı
Recep Maraşlı
sibel Özbudun
Temel Demirer
Uğur Kutay
Semra Somersan
Deniz Faruk
Beyza Çelenligil Kutay
Fabio L. Grassi
...
(devamı imza listesinde)

SSS

Yıkacakları evler sahiden kaçak mı?

Evet kaçak. O sayede güzeller. Bunların bürokratik çapsızlığına boyun eğsek, bildiğiniz Türkiye vasatından bir adım öteye gidebilir miydik?

Kaldı ki boyun eğsek de çıkış yolu yoktu. Adamlar köyü 1983’te sit ilan ediyor, sonra tam 27 sene – dile kolay, 27 sene – bir tane götü boklu imar planı yapamıyorlar. İmar planı yoksa hiçbir şey yapamazsın. Ancak tescilli tarihi eserse (köyde birkaç tane var onlardan) Anıtlar Kurulunun mıymıntı memurlarının isteği doğrultusunda eskisinin sahte kopyasını yapabilirsin. Tescilli değilse ne damını onarabilirsin, ne pencere takabilirsin, ne mutfak ekleyebilirsin, ne bahçenin duvarını değiştirebilirsin. Yasaxtır. Yakasına Atatürk rozeti takmış yamuk suratlı bir memure bayan gelir, tutanak tutar, evinin yıkım kararını verirler, on bin lira ceza yazarlar, mahkemesi beş yıl sürer, ikibuçuk yıl hapse mahkûm olursun.

“Kaçak” ne demek, düşünün bir dakika. Devletin izni olmadan yapılmış demek, hepsi o. Kitap yazarken Devletin iznini alıyor musun? Çocuk yaparken izin alıyor musun? Kendi arsanda köy evi yaparken niye izin alacaksın ki? Kitap yazmak mı toplum için daha büyük potansiyel risk, ev yapmak mı? Çocuk yapmak mı daha tehlikeli ev yapmak mı? Eee o zaman? Nereden alıyor bu adamlar bu yetkiyi?

Ermeniliğin bununla alakası var mı?

Olmaz olur mu?

Adam bir köyü ihya ediyor. Bütün bir “butik otel” sektörünün, alternatif turizm sektörünün öncüsü olan bir yer yapıyor. Bütün dünyanın hayran olduğu mekânlar yaratıyor. Fakir bir köyde sıfırdan başlayarak 25-30 milyonluk bir gelir kaynağı yaratıyor. Üstelik bunu bir kuruş kredi veya teşvik almadan yapıyor. Yirmi vilayette binlerce kişiye konferanslar verip bu işin püf noktalarını anlatıyor. Zanneder misiniz ki onbeş yılda BİR TANE devlet görevlisi gelip teşekkür etsin, omuzuna vurup helal olsun sana desin, ödüllendirsin? Kaç tane iktidar değişti, kaç vali kaymakam değişti. Yanlışlıkla yahu, BİR TANESİNİN bile aklına gelmez mi?

Var mıdır bunun ırkçılıktan, topyekün namussuzluktan başka açıklaması?

Bir tanesinin aklına gelseydi acaba o aşağıdaki kıytırık memurlar cüret eder miydi, “ama efendim mevzuat yönetmelik” diye ötmeye?

Birinci günden sonuncu güne kadar sadece düşman muamelesi ettiler. Elli kişinin aynı anda inşaat-tadilat yaptığı köyde gelip sadece bana tutanak üstüne tutanak tuttular. Sonra rezalet ayyuka çıkınca gidip herkese tutanak tutmaya başladılar. “Benim yüzümden” gariban Türk köylüsüne de eziyet etmek zorunda kaldıkları için bana daha beter diş bilediler.

Bir yer geldi (galiba 2001’de hapse girmem benim için dönüm noktasıydı) hodri meydan dedim. Açıkça meydan okudum. Tutanaklarını yırtıp suratlarına attım. Bir daha bunlardan inşaat izni almayacağımı ilan ettim. “Koruma Kurulu üyelerine yasaktır” diye otelin kapısına tabela astım. Yasaktan korkup işi durduran elemanlarımı işten kovdum.

Osmanlı isyanla baş etmeyi iyi bilir. Küçükse başını ezersin, büyükse paşalık verirsin. Ama Ermeni olursa paşalık da veremezsin. İşte işin çıkmaz noktası budur. O yüzden Ermeninin isyan etmemesi gerekir. Çünkü ederse çözümü yoktur. Başını ezmen gerekir.

Edeceklerdir hiç kuşkunuz olmasın. Başka çözüm bilmezler.

Sevan Nişanyan'dan Günün Özeti
(17 Şubat 2011)

Dün sabah Selçuk kaymakamlık binasında İl Jandarma Alay Komutanı, Çevik Kuvvet Müdürü, Emniyet Müdürü toplanmışlar. İzmir’den askeri birlik sevkine karar vermişler. Bir iş için Selçuk’a indim. Anında etrafımda yedi-sekiz tane sivil polis beliriverdi. “Nişanyan Selçuk’ta dolaşıyormuş” diye herkese sormuşlar. Ya da uyarmışlar, tam anlamadım.

Köydeki jandarma karakolu takviye edildi. Her zaman konuşup şakalaştığımız askerlerde bir tedirginlik. “Yarın beni vurmak zorunda kalacaksınız” dedim. “Allah göstermesin” dediler, ama gözlerini de kaçırdılar.

Öğleden sonra destek için gelen arkadaşlar yağmaya başladı. Otelin etrafı anababa günü oldu. Duyuldu ki polis tedbir almış, otobüsle gelenleri Şirince’ye sokmayacakmış.

İstanbul ve İzmir’den Genç Siviller, Nesin Vakfı, EDP, Mazlum-Der ve daha başkaları otobüsle yola çıkacaklarını haber verdi. BDP’den aradılar, yarın topluca Şirince’de olacaklarmış.

Arada telefonum hiç durmuyor. Galiba Türkiye’de aklı ve vicdanı olan HERKES bu felaketi önlemek için seferber olmuş. Tanıdığım ve tanımadığım insanlar İzmir Valisini, Kültür Bakanını, İçişleri Bakanını, iktidar partisi ileri gelenlerini ablukaya almış.

Günün esprisi: Cumhuriyet gazetesinden çömez bir muhabir göndermişler. Otelin etrafında biriken arkadaşlara sormuş, “yıkımı protesto etmek için mi desteklemek için mi buradasınız” diye.

Arada TIR’lar ve iş makinaları geldi. Şirince yolunu üç noktada kesmek için tertibat aldık. Bizim ustalardan Halis’i istihkâm işleriyle görevlendirdim. Köşke erzak ve mühimmat yığıldı. Zincirler geldi. Rahmetli Salvador Allende gibi bir kask bulsam mı diye düşündüm ama gerek olmadığına karar verdim.

Saat dört sularında askeri müfreze eşliğinde TEDAŞ ekibi geldi. Özür dileyerek elektriğimizi kestiler. Yıkım yapılacak binaları boşaltmamızı tebliğ ettiler.

İnternetimiz de gittiğinden Aynur’la Kenan uyduruk bir cep telefonu bağlantısıyla facebook’a haber yetiştirmeye çalışıyorlar.

Saat beşe doğru TEDAŞ’çılar yüzlerinde gülücüklerle geri döndü. Şimdilik durdurulmuş. Elektriği gene bağlayacaklarmış.

Herkes bayram etti. Birer bira içelim bari dedik. Bir bardak biranın bu kadar çarptığını hiç hatırlamıyorum. İki saat kendime gelemedim.

Kalkan’dan sevgili Alper Görmüş, Ayvalık’tan Serdar Ateşer, Ankara’dan sevgili Sait Çetinoğlu ve eşi, İzmir’den Taraf Gazetesinin avukatı Yelda Bilal ve başkaları arabaya atladıkları gibi gelmişler. Akşam köylülerle beraber köy meydanında büyük bir toplantı yaptık. Daha sonra İzmir Mazlum-Der’in ekibi geldi. Geç saate kadar sohbetler ettik.

*

Bize söylendiği kadarıyla Kültür Bakanı Ertuğrul Günay İzmir Valisine bir yazı yazıp, Şirince’de imar planı değişikliği yapılıncaya kadar her türlü işlemin durdurulmasını talep etmiş. Vali Bey ayak diretince İçişleri Bakanı Beşir Atalay devreye girerek yıkımın ertelenmesini istemiş.

Yapılan şey durdurma değil, erteleme. Yasal olarak galiba 15 gün gibi bir süresi var. İnşallah yanılıyorumdur, ama Mart’ın 4’ü 5’i gibi bir tarihte gene aynı şeyleri yaşayacağız gibi bir his var içimde.

Döne dolaşa gelip aynı şeyleri söylüyorlar: Ama bu evler KAÇAKmış, ay ay, olur mu öyle şey? Biz de diyoruz ki sen kafana estiği için 27 sene boyunca koca bir köyde çivi çakmayı yasaklarsan tabii kaçak olacak. Sana RAĞMEN yapabildiğimiz için mutluyuz, gururluyuz, kendimizi tebrik ediyoruz. “Kaçak” ne demek? Devletin mühürlü kâğıdı olmadan yapılmış demek. Kitap yazdığımızda da senden izinsiz yazıyoruz, yemek yediğimizde de senden izinsiz yiyoruz. Bari onları da “kaçak” ilan et!

Bu iki zihniyetin bağdaşmasına imkân yoktur. 27 senedir anlatıyoruz, anlamadılar. Bundan sonra da anlayacaklarına dair en ufak bir belirti görmüyorum. Pek umutlu değilim. Dilerim yanılmış olayım.

*

Memlekette aklı ve vicdanı olan herkes, ama herkes, dünden beri Ali Nesin’le beni sevgi seline boğdu. Bu sularda yüzmeye ben pek alışık değilim, o yüzden hatalarım olduysa affoluna.

Birkaç isim sayayım. Çok eksik var eminim, ama bunlar günün gerçekten parlayan yıldızlarıydı.

TBMM’de Ufuk Uras olağanüstü bir çaba gösterdi. İçişleri Bakanını galiba o ikna etti. Bugün de Başbakanla konuşacakmış.

Baskın Oran kırk kollu Hızır gibi yetişti. Bizi bir an için yalnız bırakmadı. Uluslar arası basını seferber etti.

Bir zamanlar dini kavramlar yüzünden kavga ettiğim Hilal Kaplan bütün yüreğini ortaya koydu, Ak Parti ileri gelenlerini seferber etti. Özlem Abacı internette müthiş bir imza kampanyası örgütledi.

Sabancı Üniversitesi’nden sevgili Kemal İnan ile İzmir milletvekilimiz Erdal Kalkan Kültür Bakanını akıl yoluna davet ettiler. EDP İzmir İl Başkanı Arif Cangı, benim “sol” hakkındaki duygularımı bile bile, İzmir’in sol kesimlerini seferber etti. Genç Siviller bir otobüs dolusu insanı İstanbul’dan yola çıkardılar.

Mazlum-Der ilk andan itibaren son derece net bir tavır sergiledi. Olayın mahiyetini A’dan Z’ye doğru tahlil etti; yürekten desteğini verdi; gecenin ortasında kalkıp Şirince’ye bizi yüreklendirmeye geldiler.

Daha pek çokları var. Kusura bakmayın, hepsini anmaya yetişemeyeceğim.

Minnet borcumu nasıl ödeyeceğim bilmiyorum. Ama bir şey kafamda netleşmeye başladı. Bunca zamandır “otel işletmecisi” kimliğimle yazar ve fikir adamcığı kimliğimi birbirinden çok uzak tutmuşum galiba. O konuda bir şeyler yapmam lazım.

İlk yıllarda bu otelde biz “müşteri” değil “misafir” ağırlardık. Öylesi daha güzeldi gerçekten diye hatırlama fırsatını buldum bu vesileyle.

9 Mart’tan önce Şirince’ye gelin. Varlığınızla bize güç verin. Bu zor ve güzel günlerde yanımızda olun.

BANALLİĞİN ZAFERİ

Son anda beklenmedik bir gelişme olmazsa Nişanyan Evleri önümüzdeki on-onbeş gün içinde yıkılacak. Selçuk Kaymakamlığı 18 Ocakta yıkım işini ihale etmiş. İşi alan müteahhidi gidip bulduk. Eski bir gardiyanmış; konuşulabilecek biri izlenimini vermedi.

İlk partide ana binamız olan Köşk’ü, ilk göz ağrımız Kerevetli Ev’i, bir de Nesin Vakfı’nın malı olan Hamamlı Ev’i yıkacaklarmış. İl Özel İdaresi ihale şartnamesine bilhassa not düşmüş, bunlar tamamen yıkılacak, yarım iş yapılmayacak, molozu da kaldırılacak diye. Yanısıra köyde başkalarına ait birkaç çardak, müştemilat vs. yıkılacakmış. Bunlar ilk raunt. Daha sırada İlyastepe’deki bağevleri, mermer havuz, kule, kümesler, personel evi ve kendi evim var. Yaza kalmaz onlara da sıra gelir.

“Yok canım daha neler” diyor insan tabii. Biz de hep öyle dedik. Bu kadar manasız vahşet olmaz, bunlar BİLE bu kadar mantıksız iş yapamaz diye kendimizi inandırdık. Ortada başkasının hakkına tecavüz yok. Bu evler bana zarar verdi diyen kimse yok. Yıkacakları apartman filan değil; yüzlerce yıllık usullerle yapılmış mütevazı, sevimli köy evleri. Bugüne dek yerli yabancı binlerce kişiye mutluluk vermişler. Sit alanını bozdu deseniz, zaten Şirince’nin tarihi dokusu denen şey bunun gibi birkaç evden ibaret; “tarihi Şirince” diye zaten gelip bizim evlerin fotoğrafını çekiyorlar. İmar planına aykırı deseniz, imar planı her tarafından dökülen bir fiyasko; bugün yarın iptal edileceği kesin.

Görebildiğim kadarıyla işin içinde bir ekonomik çıkar, bir rant beklentisi de yok.

Peki ne var? Söyleyeyim ne olduğunu: Bu evler Devletten izin alınmadan yapıldı! Suç budur. Yıllar önce ilk evleri yaparken izin istedim, yalvardım, kapılarında bekledim, pis pis hakaretlerini sineye çektim, dünyanın parasını ve zamanını harcadım. Sonra yetti gayrı deyip yoluma gittim. Bir daha da kapılarını çalmadım.

Makamı dışında bir var oluş nedeni olmayan kapı kulları için bundan daha büyük suç yoktur. Mevcudiyetlerinin yegâne temeli olan “mevzuatın” namusunu korumak için gözlerini kırpmadan cinayet işlerler. İşliyorlar.

BİR RÜYANIN SONU

Yıkarlarsa oniki yıllık bir rüyanın sonu gelmiş olacak. Bu devirde, bu memlekette, modern şehir hayatının dışında DA uygar, güzel ve üretken bir yaşam kurulabilir mi? Kurmaya çalıştım. Kurulabileceğini insanlara göstermeye çalıştım. Görüldü ki kolay değilmiş.

Haset, ırkçılık, cehalet ve zorbalık, cehennemin dört atlısı gibi insanın üstüne çullanırmış.

“Yıksınlar daha güzelini yaparsın” diyenler oluyor, moral vermek için. Yok, kazın ayağı öyle değil. 12 yılda kazandığım her kuruşu bu evlere yatırdım. Birikmiş param yok, altından kalkamam. Şevkim de kalmadı. Yaşım da artık müsait değil.

Olsa da zaten mesele o değil. İşin özü, böyle bir hezimetin utancını kaldıramam. “Bu memlekette sana Hodri Meydan Kulesi diktirmezler” deyip beni akıl yoluna çağıran insanlara hep kulak tıkadım; onların yüzüne bir daha bakamam. Devlet yönetmekle alçaklığın eş anlamlı sayıldığı bir ülkeye yatırım yapılmaz, çocuklarının rızkını burada çarçur etme diye yirmi seneden beri başımın etini yiyenlere karşı boynum bükük kalırım. Daha geçen ay Paris’te “Türkiye’de güzel şeyler oluyor, iyimser olmak lazım” diye nutuk attığımda hayretle yüzüme bakanların gülmesine tahammül edemem.

Böyle bir şeyin ardından nasıl ve hangi hakla yaşamaya devam ederim, bilmiyorum.

Üzgün müyüm, depresyonlara mı düştüm? Hiç değil. Uzun zamandır kendimi bu kadar zinde ve neşeli hissetmemiştim desem belki şaşarsınız ama durum bu. Doğru olanı yaptım. Bir daha baştan başlasam gene aynısını değil, fazlasını yapardım. Sonuna kadar mücadele edeceğim. Kaybedersem de gereğini yapacağım. O kadar. Netlik güzel şey. İnsana şevk geliyor.

“Güvercin tedirginliği” filan beklemeyin benden. Bendeki, olsa olsa, devekuşu inadı.

ŞİRİNCE’YE DAVET

Desteğinize ihtiyacım var. Hem de çok.

Ama ona buna mail atmakla, protesto yazıları yazmakla, bakanlara telefon etmekle bir yere varılacağını sanmıyorum. Onu geçin. Daha etkili bir şey yapalım. Buyurun Şirince’ye gelin. Varlığınızla bize güç verin. Bu zor ve güzel günlerde yanımızda olun.

Bugünden 9 Mart’a kadar Nişanyan Evleri’nin ve Nesin Matematik Köyü’nün kapılarını herkese açıyoruz. Buyurun misafirimiz olun. Yüz kişiye kadar yerimiz var, yetmezse elbet bir çare buluruz. Müzik ya da tiyatroyla uğraşan eşiniz dostunuz varsa onları da çağırın, bir şeyler organize edip eğleniriz. Hep beraber bu alçaklara meydan okuruz.

Kimbilir, belki Şirince’de el birliğiyle bir ufak Tahrir Meydanı da inşa ederiz.

Tanıdığınız HERKESİ davet edin lütfen. Bu mektubu tanıdıklarınıza iletebilirsiniz; dilediğiniz yerde yayımlayabilirsiniz.

Burada badem ağaçları çiçek açtı bile. Gelin, baharı beraber karşılayalım.

Sevan Nişanyan

NOT 1: Neden 9 Mart? Yıkım şartnamesine göre 9 Mart’a kadar evleri yıkmaları gerekiyormuş. O günden önce gelecekler tahminen. Son duyuma göre 21-22 Şubat’ta gelebilirlermiş.

NOT 2: Facebook’ta “Şirince Yıkılmasın” başlıklı bir grup sayfası açtım. Günlük gelişmeleri oradan izleyebilirsiniz. http://www.facebook.com/group.php?gid=119562836232
NOT 3: Gelmeden (232) 898 3208’i arayabilirsiniz. Aramadan da gelebilirsiniz.

Tutuklu Gazeteci Suzan Zenginden Mektup Var

2011-02-05T09:42:00.002+01:00

Gazeteci Suzan Zengin Tutukluluğu İki Yıla Çıkacak

İstanbul 10. Ağır ceza Mahkemesi, gazeteci-çevirmen Suzan Zengin'i tahliye etmeyi reddetti. Zengin 14 Haziran'da görülecek duruşmaya kadar tutuklu kalacak.
“Merhaba;

Bir buçuk yıldır Bakırköy Kadın Kapalı Hapishanesi’nde tutuklu bulunmaktayım. Aynı zamanda şu sıralar hapishanelerde tutulan onlarca tutuklu gazetecilerden de biriyim.

İlk duruşmaya tutuklanmamdan tam bir yıl sonra çıkarıldım ve mahkeme hiç bir somut delil yokken tutuklulğumun devamına karar verdi. Ve ikinci duruşma tam 6 ay sonrasına, 15 Şubat 2011’e ertelenmişti. 15 Şubat’ taki duruşmada tahliye olamazsam bir sonraki duruşma yine 6 ay sonrasına ertelenecek ve haksız tutukluluğum devam edecek. Bu mektubu yaşadığım hak ihlallerini dile getirmek için yazıyorum.

Tutuklu bulunduğum süre içerisinde, zaman zaman kamuoyunu durumumla/ sürecimle ilgili bilgilendirmiştim. Burada yine de davaya ilişkin kısa bir hatırlatma- tekrar yapmak istiyorum.

Alakam olmadığı açıkça görülen, zaten ne dosyada ne de iddianame de hiç bir alaka kurul(a)mayan bir dosyada, “yasa dışı örgüt üyeliği” suçlaması ile yargılanıyorum. Bu suçlamaya “kanıt” yapılmaya çalışılan tek şey ise, çalıştığım gazeteye ait olduğu açık bir şekilde görülen ve de hiç bir yasadışılık içermeyen materyaller !

Bu, hiç bir dayanağı olmayan keyfi- hukuksuz tutukluluk sürecinin devam edip etmeyeceğini ise 15 Şubat’taki duruşma gösterecek.

İçinden geçilen süreç malum, en küçük bir toplumsal muhalefete dahi tahammül edilemeyen bir süreç. Muhalif basın üzerinde her daim hiç eksik olmayan baskılar-engellemeler bu süreçte daha da artmıştır.

Muhalif basına verilen kapatma cezaları, toplatma- baskın, çalışanlarının tutuklanması gibi uygulamalardaki artış, onlarca muhalif gazetecinin hapiste olması da bunu göstermektedir.

Hapishanelerdeki gazetecilerin büyük çoğunluğunun, benim örneğimde görüldüğü gibi, “yasa dışı faaliyet- örgüt üyeliği” vb. komplocu yöntemler sonucu oluşturulan dosyalarda yargılanıyor olmaları da ayrı bir durumdur. Bunu yaparken güdülen amaçlardan biri de, gerçekte muhalif gazeteci olduğu için, muhalif düşüncelerinden dolayı tutuklanan- yargılanan kişileri, bu tarz komplolarla “terör suçlusu” kapsamına sokarak, toplumun- halkın gözünden düşürme ve itibarsızlaştırma çabalarının yanı sıra, özellikle de muhalif düşüncelerinden dolayı yargılanan gazeteci sayısını da ( AB uyum yasaları vb. nedenlerle) az göstermektir. Bir kaç ay önce bir hükümet yetkilisi ne demişti: “Bunlar gazeteci kılığında teröristler!”

Bu açıklama bile tek başına, önceki satırlarda amaca dair getirdiğim yorumumu doğrular tarzdadır.

31.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren uzun tutukluluk ile ilgili yasaya istinaden avukatım başvuruda bulundu. Ancak reddedildi. Hiç bir delil olmadan daha ne kadar tutuklu kalacağım belli değil. Bilindiği gibi yasanın siyasi nedenlerle hapiste tutulanlara dönük yorumu biraz “sorunlu”! Yani uzun tutuklu sayılmak için bayağı uzun süreler gerekiyor!

Bunun içindir ki, kendi özgülümde yaşadığım, hiç bir somut delile dayanmadan 1,5 yıl hapiste olmamın tutukluluk için yeterince uzun süre sayılıp sayılmayacağı da 15 Şubat’ta anlaşılacaktır.

Suzan Zengin

Tutuklu Gazeteci- Çevirmen

Bakırköy Kadın Kapalı Hapishane B/4”

NEVİN BERKTAŞ'A ÖZGÜRLÜK!

2010-12-01T18:11:00.060+01:00

Nevin Berktaş Serbest Bırakılsın!

Nevin Berktaş, 1980’den itibaren yaklaşık 22 yılını cezaevlerinde geçiren, ülkemizde en uzun süre hapis yatmış kadın siyasi tutukludur. Cezaevlerinde kaldığı süre boyunca faşist yaptırımlara boyun eğmediği için, hücre cezası da dahil, birçok cezaya maruz kalmış ve infazı yakılarak yıllarca içeride tutulmuştur. Bu hukuk dışı uygulamalar yetmezmiş gibi, 5 yıl 8 ay gibi uzun bir süre de fazladan yatırılmıştır. 2007 yılında tahliye olduktan üç yıl sonra, 3 Kasım 2010 tarihinde, bu kez içeride yazdığı bir kitaptan dolayı yeniden tutuklanmıştır.
Berktaş, devletin “F Tipi cezaevleri”ne geçişe hazırlandığı bir dönemde, 12 Eylül cezaevlerindeki hücreleri ve o hücrelerde geçirdiği işkenceleri anlatan “İnancın sınandığı zor mekanlar: HÜCRELER” adlı bir kitap yazdı. Kitap, Nisan 2000 tarihinde Yediveren Yayınları tarafından yayınlandı. Yayınlandığı günden 7 gün sonra toplatıldı, hakkında davalar açıldı, para ve hapis cezaları verildi. Yasa değişiklikleri ile bu cezalar düştüğü halde, yeniden dava açıldı.
Geçtiğimiz yıl yayınevi sahibine para cezası; kitabın yazarı olarak Nevin Berktaş’a ise, 10 ay hapis, 461 milyon para cezası verildi ve bu karar Yargıtay tarafından da onaylandı. Avukatları, Nevin Berktaş’ın daha önceden haksız yere yattığı yılları göstererek, bu cezaya mahsup etmelerini talep ettiler. Buna rağmen Nevin Berktaş tutuklanarak Bakırköy Kadın Hapishanesine götürüldü. Bir kez daha kendi yasalarını çiğnediler, hukuk-dışı bir uygulamayı yaşama geçirdiler.
Bütün bunlar, sözde 12 Eylül anayasasının değiştiği bir dönemde gerçekleşti. Güya 12 Eylülcüler artık yargılanacaktı! Oysa yargılanan yine 12 Eylül’ü anlatan kitaplar ve ona karşı direnen devrimci ve komünistlerdi. Nevin Berktaş’ın son tutuklanışı, 12 Eylül zihniyetinin aynı şekilde devam ettiğinin bir göstergesi oldu.
Biz aşağıda imzası olanlar, kitaba ve yazarlarına cezalar yağdıran bu zihniyeti kınıyor, Nevin Berktaş’ın serbest bırakılmasını istiyoruz.

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

İsmail Beşikçi, Sibel Özbudun, Temel Demirer, Sait Çetinoğlu, Mahmut Konuk, Fatime Akalın, Attila Tuygan, Ragıp Zarakolu, Yücel Demirer, Mustafa Kahya Sosyalist Parti Gen. Baş. Yr., Mehmet Özer, Hüseyin Gevher, Kadir Cangızbay, Recep Maraşlı, Asuman Özbey, Halim Gürbüz, Metin Uzunöz, Mihrac Ural, Hulusi Zeybel, Cemil Gündoğan, İlden Dirini, Erdal Tan, Adil Okay, Mehmet Tursun, Uluslararası Baran Tursun Vakfı, Jan Beth-Sawoce, Ayhan Çınar, Hüseyin Habip Taşkın, Deniz Faruk Zeren, Özer Urun, ,  Sarkis HATSPANIAN "Vardaşen" mahpusanesi, Dilek Eser Urun, Dicle Anter,Şükrü Erbaş, Tayfun İşçi, Hüseyin Aykol, Necati Abay, Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu, Mesut Saganda, Şefik Teker, A.Aydın Doğan, Ayşe Aykul, Süleyman Kaplan, Zehra Yeren, Mehmet Ufuk Peker, Tacim Çiçek, İbrahim Okçuoğlu, Yaşar Çelik, Suna Aras, Ramazan Gezgin, 78'liler Girişimi, Timur Taşdemir, Kemal Şenol, Varol Kazan, Erhan Bilgin, Ali Özkan, Murat Kuseyri,

...
(Devamı imza listesinde)

Nevin Berktaş ile ilgili haber sitesi:
http://freedom-for-nevin-berktas.org

Destek için İmza Formu İmza Listesi

Akhanlı Babaya Ağıt

2010-11-28T11:38:00.000+01:00

AKHANLI BABA'NIN ANISINA AĞIDIMDIR  
"Acı haber tez ulaşır" derler... doğruymuş ! Bugün, Şavşat'tan Almanya'ya, oradan Ermenistan'daki mahpusanemin yüksek nöbetçi kulelerinde otomatik silahlarıyla dikili turlayan onlarca gözlemci-gardiyanların arasından süzülerek, elektrikli tel örgülü kalınca duvarlarını bile olağandışı bir ivedilikle aşarak hücreme ulaşan acı haber nedeniyle duyduğum üzüntüden deliye dönüp, elimde olmadan attığım gayri insani çığlığa koşup gelen mahkûm arkadaşlar, derin bir sarsıntının şahitleri oldular. Helal süt emmiş, hayırlı bir evlat olduğu için, 87 yaşındaki ağır hasta babasını son kez görüp helalleşebilmek amacıyla yaşadığı Almanya'dan Şavşat'a gitmekteyken tutuklanarak, uzun aylardan beri Tekirdağ F tipi cezaevinde politik bir rehine olarak tutulan Doğan Akhanlı kardeşimin sevgili babasını bugün, 27.kasım.2010 sabahı kaybetmiş olduğumuzu öğrenmiş bulunuyorum.
Değerli evladına henüz ulaştırılmamış olan bu acı vefat haberinin bende yarattığı etkiyi herhalde en iyi "Vardaşen" mahpusanesinin mahkûmları sezinlemiş olacaklar ki, bir anda havalandırma avlusuna doluşan yüzlerce insan, gözyaşlarımı onlardan beceriksizce saklamaya çalışma çabalarıma aldırmaksızın, "değerli bir yakınını kaybettiğini duyduk, acını paylaşmak istiyoruz" diyerek beni birer-birer ve yürekten kucaklayarak metanet dileklerini ilettiler. Dar yerde bulunarak dar günlerin, alınyazılarıyla da mağdurluğa ortak olan mahpusane insanlarına mahsus sevinç ve acıda bir ve beraber olma duygusunu kelimelerle anlatabilmek gerçekten olası değil, onu sadece bizzat yaşamış olanlar bilir bilmesine de, Doğan Akhanlı'nın Ermeni halkının acısını samimi olarak hissederek, duygu ve düşüncelerini dürüst bir aydın olarak yazıp-yayınladığı birçok eserle geniş kitlelere ulaştırma "suçunu" işlemiş yürekli bir insan olduğu için cezaevine atıldığını, bundan aylar önce benden duyup da öğrenmiş olan adli suç mahkûmlarının, bugün onun babasını yitirmiş olduğunu öğrenmeleri sonrasında pek spontan gelişen, şaşırtıcı güzellikteki tavır ve davranışları bilinip-hatırlanması yazılmaya değer!
Mahpusanenin güzel sesli mahkûmları sayılan bazı arkadaşlar bugün AKHANLI BABA'nın anısına yüreklere işleyen ağıtlar, bazıları yanık uzun havalar söylediler, kimi inançlılar merhumun ruhu için dualar okudular, kimileri ateş yakıp, buhur tüttürdüler. Cenaze töreniyle merhumun toprağa verildiği ana kadar, Ermeni geleneklerinin bir gereği olarak Vardaşen'in tüm koğuş köşelerinde yakılı bulundurulan mumların hiç söndürülmeden hep yanabilmelerini sağlamak amacıyla, bu işin gönüllü tüm katılımcıları arasında görev tasnifi yapıldı ve onlar, bütün gün ve gece boyunca sırasıyla nöbet değiştirecekler. Bu paylaşım bence, en zor koşullar altında bulunan bir avuç Ermeni insanının bile, gerçek aydın Doğan AKHANLI'ya duyduğu saygıyı ifade etme çabalarındaki samimiyeti göstermekte olup, aslında o meyveyi vermiş olan ağaca, yani BABA AKHANLI'ya duyulan saygının en içten bir şekilde ifade edilmesidir.
10 ay önce ben de babamı yitirmiş, ama cenazesine katılmama cezaevi müdürlüğünce izin verilmemişti, Doğan'la kaderde de acıya ortak olmak yazgımızmış demek ki!Öyle ki, onun ruh halini kimse benim kadar derinden hissedemez, biliyorum. Acısı acımdır, yası yasım!... Biz acılarını yüreklerine gömmeye alışık insan çeşidine ait olduğunun bilincine ulaşanlardanız zaten de, buna rağmen tek dileğim kayıplarımızın acısını layıkıyla yaşayabilmek ve sevdiklerimizin yasını tutabilmek için bile özgür olabilmeye yeğlenen başka değerler olmadığına inancımı yinelerken, Doğan'ın gün evvel serbest bırakılmasını düşlüyor, istiyorum. BABA AKHANLI'nın ruhu şad, toprağı bol olsun, başta AKHANLI ailesi olmak üzere, tüm yakın ve dostlarının acısını paylaşıyor, yas tutanlara sabır, güç ve metanet diliyorum. Başımız sağolsun.  
Sarkis HATSPANIAN "Vardaşen" mahpusanesi, 27.kasım.2010 ERMENİSTAN

ATV YÖNETİM KURULU BAŞKANLIĞINA

2010-10-25T03:08:00.008+02:00

Biz aşağıdaki kurum, kuruluş ve aktivistler olarak ‘AŞK BİR HAYAL‘ dizisinde canlandırdığınız Süryani karakterlerinin (Süryani kadınlarını; ahlaksız ve seks düşkünü, Süryani ruhani liderlerini; para düşkünü ve hiç yeri yokken özellikle kuşaklar boyunca her fırsatta kötülüğün simgesi olarak tanıtılıp olumsuzlanarak hedef tahtasına konulmaya çalışılan Ortodoks din adamlarını da katarak aynı anda iki halkı vuran) şahsında bu toprakların en kadim halkı olan SÜRYANİLERİ ve yine bu toprakların en kadim dini olan hıristiyanlığı; aşağılayıcı, namussuz ve ahlaksız gibi karakterlere bürüyerek göstermeniz, çok acılar çekmiş ezilen bir halk olan Süryani halkı ve bizleri derinden yaralamıştır.

Bu tip diziler ülkede inşa edilmekde olan barışa, kardeşliğe, en temel insan hakkı olan din özgürlüğüne yapılmış büyük bir darbedir. Süryani halkının hoşgörüsünü, sabrını taşıran bu tip ırkçı, ötekileştirici, belden aşağıya vuran dizileri protesto ediyor, barışdan, kardeşlikden, insanca ve onurluca bir yaşamdan yana olan herkesi protestoya davet ediyoruz. ATV yönetimini uyarıyor ve bu dizinin bir an evvel yayından kaldırılmasını talep ediyoruz. Hakları ve Dinleri aşağılayan bu diziyi kınıyoruz.’Aşk bir Hayal ‘ dizisini şiddetle kınıyoruz.

Saygılarımızla.

1. İZMİR Süryani Platformu
2. TURABDİN (Mardin) Kalkındırma Dernekleri Federasyonu
3. WWW. SÜRYANİLER.COM
4. Mardin-Midyat-Elbeyendi (Kafro) Köyü Kalkındırma Derneği,
5. Mardin-Midyat-Yemişli (Enhil) Köyü Kalkındırma ve Uzlaştırma Derneği,
6. Mardin-Midyat-MERYEM ANA MANASTIRI VE KİLİSELERİ BAKIM ONARIM VE YAŞATMA DERNEĞİ
7. İSTANBUL-MEZO-DER
8. DÜNYA SÜRYANİLER BİRLİĞİ (SYRIAC UNIVERSAL ALLIANCE) (SUA)
9. ALMANYA Asur Demokratik Örgütü (ADO)
10. European Syriac Union (ESU) Sektion Deutschland ( Avrupa Süryani Birliği Almanya Şubesi)
11. ALMANYA ve Orta Avrupa Asur federasyonu
12. İSVİÇRE-Mardin-Midyad-Enhil Köyü Dernekler Federasyonu
13. Mezopotamya Asurî Kültür Derneği Wiesbaden
14. Ninive Asurî Cemiyeti, Wiesbaden
15. Almanya Arami (Süryani) Dernekleri Federasyonu
16. Wiesbaden-Mainz Çevreleri Demokratik Forumu
17. İmece-Halkevi, Wiesbaden
18. Almanya-Gutersloh-Mesopotamya Asur derneği Aziz Kurt (Syrisch-orthodoxer Kulturverein Hamburg e.V.(Süryani Orthodox Kültür Derneği Hamburg)
19. İsveç Asur /Süryani Öğretmenler Birliği
20. Saliba Josep (Föderation Suryoye Deutschland (Almanya Süryani federasyonu Başkanı)
21. Süleyman Aydoğdu (Syrisch Orthodoxe Kirche von Antiochien St. Maria St. Schmuni (Hamburg Süryani Mor Maryam ve Mor Shmuni Kilisesi Başkanı)
22. Beth-nahrin Vakfı Amsterdam
23. Sibel Özbudun Akademisyen
24. Temel Demirer Yazar
25. Ragıp DURAN Yazar
26. Cafer SOLGUN Toplumsal Olayları Araştırma ve Yüzleşme Derneği Başkanı
27. Abdullah DEMİRBAŞ Diyarbakır/SUR Belediye Başkanı
28. Ahmet Güven - İngiltere- Londra/Kayseri-Kırkısraklılar Dayanışma merkezi
29. Şükriye ERCAN Ankara-Emekli-sen 2no’lu Şube
30. Nalan Temeltaş Yazar
31. Yaşar BATMAN Yazar
32. Faiz Cebiroğlu Pedagog
33. Ahmet ÖNAL Peri Yayıncılık
34. Orhan MİROĞLU Gazeteci-Yazar
35. Erdal Doğan Avukat
36. Mustafa Ayrancı HTIB (Hollanda Türkiyeli İşçiler Birliği)
37. Mardin-Midyad Süryani Kültür derneği
38. Sabri Atman Hollanda-Aktivist
39. Mehmet Yüksel DBH (Demokrasi için Birlik Hareketi)
40. Metin Uzunöz Ankara 78’liler derneği
41. İsa Acan Zaz Köyü Yaşatma ve Kalkındırma Derneği Başkanı
42. Fehim IŞIK Kürt-Kav Başkan Yardımcısı
43. Erdal Karayazgan Yazar- İstanbul/İnşaat Mühendisi
44. Mehmet Güzel Antakya demokratik kültür sanat derneği Başkanı
45. Hakan Tahmaz Türkiye Barış meclisi sekreteri-Gazeteci/Yazar
46. Bilge Contepe Yeşil aktivisti
47. Asuman Özbey Muğla-Yazar
48. Suat Arslanlar İşadamı (Amsterdam)
49. Hüseyin Gevher Ankara 78 liler derneği
50. Fatime Akalın aktivist
51. Ragıp Zarakolu yazar yayıncı
52. Attila Tuygan çevirmen
53. Cemil Gündoğan Yazar
54. Kemal Kutan Gazeteci / Yazar Leverkusen, Deutschland
55. Ergün doğu newede dersim gazetesi
56. Ali KENANOĞLU Hubyar Sultan Alevi Kültür Derneği BaşkanKemal Bülbül Pir Sultan Abdal Kültür Derneği Genel Başkan Yardımcısı
57. Ferhat Berkpınar Köxüz
58. Veyis Haydardedeoğlu Melbourne – Avustralya
59. Cesur AKAR Avustralya
60. Jan Beth-Şawoce, Södertörn Koleji-Stockholm
61. John H. HADDAD Avustralya- Melbourne
62. Beth-Nahrin Cultural Club (Mezopotamya Kultur Dernegi)
63. Jakop Bargello İsveç
64. alevivizyon.com Forum
65. Alevizyon Haber
66. Mardin-Midyad-Öğündük köyü koruma, kalkındırma kültür derneği
67. Mardin-midyad-Gülgöze(İvardo)Süryani,kültür derneği
68. Recep Maraşlı Yazar
69. arpi citak turizm viyana,
70. şerro coşkun inşaat mühendisi mardin-türkiye,
71. Ani Yaman Istatiker Isvicre,
72. pervin bilgin öğretmen izmir Türkiye,
73. nuran zengin mühendis İstanbul,
74. nuran maraşlı, yayıncı Berlin
75. İbrahim Karaman Eğitimci İstanbul – Türkiye,
76. Hamdi Döker Yapımcı-Yönetmen İstanbul,
77. Ali Ziya Çamur Eğitimci, yazar Mersin,
78. Rıza Duran Tekstil İstanbul,
79. Yonca Erdem Emekli Ankara,
80. irfan sari yazar Yüksekova,
81. Berzan Boti serbest SİİRT,
82. Murat Bebiroğlu Reklamcı İstanbul
83. Türkiye, Mehmet Yücel Mühendis Stockholm/ İSVEÇ,
84. Murat ÇELİKDAĞ Haber-Sen Genel Disiplin Kurulu Başkanı ELAZIĞ,
85. Pınar Ömeroğlu Mühendis Ankara,
86. Serdar Koçman Çevirmen Ankara,
87. www.siirtgundemi.com Gazeteci Siirt,
88. M. Yavuz Arıtürk Gazeteci-Yazar Siirt,
89. yagli hilmi isci Avusturya,
90. Osman Ünver Öncel Memur İstanbul,
91. Nail Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique Baskani Bruxelles-Belçika, Unval Aydin Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
92. Elias Abdullahad Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
93. Nimroud Beth-kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika
94. Unval SamraInstitut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
95. Daysan Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
96. Ninos Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
97. Aziz ArslanInstitut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
98. Musa Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
99. Willy Fautre Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
100. Vincent Halleux Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
101. Kathleen Gheqiere Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
102. Thomas Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
103. Izla Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
104. Ilsina Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
105. Shabril Bet-Kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
106. Ilana Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
107. Joseph Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
108. Ninib Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika
109. Marin Beth-Kinne Institut Assyrien de Belgique
110. Jean-Pierre Dupont Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
111. Cano Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
112. Samir Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
113. Filiz Gezici Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika
114. Hanan Lazrak Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
115. Andreas Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
116. Hava Demir Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
117. Gevriye Unval Institut Assyrien de Belgique Bruxelles-Belçika,
118. Bekir Uçar işçi Uppsala/Isveç,
119. Nahida Othman Eczaci-tekniker Uppsala/Isveç,
120. Ferman Othman Talebe Uppsala/Isveç,
121. Aram Uçar Ögrencî Uppsala/Isveç,
122. lahdo aho matbaaci /Drucker gütersloh /deutschland,
123. ERKAN ULAŞAN TEKNİKER ANKARA,
124. Tamar sosyal danisman Istanbul,
125. Neslihan Tezel Avukat İstanbul,
126. Mustafa Yelkenli Yazar Ankara, Türkiye,
127. Etien murat arjiyan fotoğrafçı istanbul / Türkiye,
128. jakop gabriel BDP il genel meclis uyesi mardin midyat turkiye
129. serdest ZANE analist amed,
130. Suryani Kultur Dernegi Dernek Enschede Hollanda,
131. Marauge Yalcin serbest meslek Enschede Hollanda,
132. Marauge debe Shao isci Enschede Hollanda,
133. Gabreil Yalcin ogrenci Enschede Hollanda,
134. Najda Sadyan Yonetici Istanbul,
135. Nilgün GEDİKLİ öğrtemen Ankara Türkiye,
136. Bekir R. Ayral Sigortaci ABD,
137. Fransa Asur-Keldani Dernegi dernek Fransa,
138. Petrus Karatay serbest Fransa,
139. Raffi A. Hermonn Araştırmacı Yazar-Belediyeci Prens Adaları, İst.Türkiye,
140. ADİL OKAY YAZAR TÜRKİYE,
141. jakob bargello issiz sweden,
142. Muhammed Karadoğan Esnaf Karakoçan,
143. Mehmet İsimbay Avukat Muğla-Turkey,
144. Veysi Aydi Tercüman Herne-Almanya,
145. Saıt Eser ÖĞRETMEN Kumla – Sweden,
146. Abdulhakim KAYA Avukat İstanbul,
147. Murad Ekmekçioğlu Diş Hekimi istanbul-türkiye,
148. Raci Helvalı Yazar/şair Oberhausen/Almanya,
149. isa kaplan emekli avusturya
150. Mesut Saganda, Aktivist Türkiye
151. Zeki Dikme Ekonomist USA
152. Ayşe Günaysu, Yazar Türkiye
153. Mahmut Konuk Aktivist
154. Sait ÇETİNOĞLU Yazar
...

İmzaların devamı İmza Listesi'inde

ATV’nin E-posta adresi: iletisim@atv.com.tr

Destek için İmza Formu İmza Listesi

SAVUNMA SUSTURULAMAZ - İMZA KAMPANYASI

2010-08-28T11:12:00.028+02:00

Savunma Susturulamaz
Ömer Kavili'den Bir Mahkeme Kararı
Değerli meslektaş ve arkadaşlarım,

Sanık olarak yargılandığım duruşmanın tutanaklarını yolluyorum. Tutanaklarda "sanık statüsü", "yargılama özneleri", "soruşturmacıların statüsü", "adil yargılamanın kuralları" ve "yargıya yerleşmiş alt kültür" konularında yararlanacağınızı umduğum bilgiler var.

Duruşma tutanakları aşağıda üye olduğum sitede yayınlanmıştır:
http://www.turkhukuksitesi.com/showthread.php?t=54876

Bazı yerler tarafımdan büyütülerek dikkatinize sunulmuştur.

Duruşmaya başka duruşmalarım nedeniyle katılamayacağım.

Saygı ve selamlarımla.

Ömer Kavili 15638

T.C.
KARTAL
2. AĞIR CEZA MAHKEMESİ
ESAS NO: 2010/219
CELSE TARİHİ : 12/10/2010
BAŞKAN: HÜSEYİN ÖZTÜRK23988
ÜYE: LEYLA ZORLU38398
ÜYE: İLKSEN ATEŞ37412
C.SAVCISI: MUSTAFA AKER28211
KATİP: GÜLER KAYAPINAR69654
Belirli gün ve saatte duruşmaya mahsus salonda celse açıldı.
Sanık ÖMER KAVİLİ geldi, sanık müdafileri AV.BORAN ÇİÇEKLİ,AV.MÜŞİR DELİDUMAN ,AV.NİDA AÇIKALIN,AV.ÜMİT GÜNEY,AV.ÖZGÜR YILMAZ,AV. YUSUF YILMAZ.AV. SEMRA İŞLER, AV.BARIŞ DALLIKAVAK geldiler, C.Sav. Huzuru ile açık yargılamaya başlandı

Sanık ÖMER KAVİLİ müdafi avukatlarının arasına oturdu. Kendisi sanık konumunda olduğundan sanıklar için ayrılan yere oturması istendi.

Sanık ÖMER KAVİLİ ayağa kalkmadan oturduğu yerden bu sizin şahsi fikriniz olduğunu görüyorum, şahsi fikrinize itiraz ediyorum bu nedenle heyet halinde karar verilmesini istiyorum dedi. Meşru olduğu var sayılan meclisin çıkarttığı 5271 sayılı CMK. 149/3 uyarınca sanığın müdafınin yanında bulunma ve hukuki yardımından yararlanma hakkı engellenemez kuralı çerçevesinde ve ayrıca yerel mahkemeler olarak TC mahkemelerinde verilen kararlardaki adil yargılama hakkının ihlali şikayetlerinde verdiği kararlarda kendi içtihadını yaratmakta olan Avrupa insan hakları mahkemesi içtihadlarında ve ayrıca Anayasa mahkemesinde yüce divan sıfatı ile yargılama yapıldığı sırada Başbakanlık görevi yapan eski bir kamu memuru ve eski bir enerji bakanı yargılama boyunca savunmanı olan avukatının yanında oturmuştur. Ayrıca verdiği içtihadlara uyulmadığı taktirde yargıçlık makamında görev yapan kamu memurlarının terfi ve sicillerinde etkili olan yargıtayın bir çok içtihadında ve ayrıca Beyoğlu 3 ağır ceza mahkemesinde savunmanlık görevimizi yaparken talebimiz üzerine verilen yerel mahkeme kararlarında hepsinin ortak özelliği sanığın müdafisi ile yan yana oturması yönündedir. Bunu sağlayan sadece yasal metin olarak 5271 sayılı yasadır. Mahkeme heyetince ya başka bir yasa ya aynı yasanın başka bir maddesi veya aynı kanun maddesinin basit. Türkçe ve düz cümle olarak yazılan metninin yorumlanmasında açık bir dayanak gösterilerek ve sadece yasal dayanak gösterilerek verilecek karara uyacağımızı ancak teamül denilen geleneksel ve alışkanlıklara dayalı anlayışlarla verilecek kararın hukuk kurallarını çiğneneceğinin bilinmesini ve bu konuda bir ara karar verilmesini talep ederiz dedi.

Sanığın müdafi avukatları yanında sorgusunun alınmasına karar verilip duruşmaya devam olundu

SANIK ÖMER KAVİLİ : Yusuf ve Diniye den olma. 1960 doğumlu. KADIKÖY -RASÎMPAŞA MAHALLESİ nüfusuna kayıtlı dosyadaki adreste oturur. İstanbul barosu avukatlarından 15638 sicil nolu avukatı, evli. 1 çocuklu. Okuryazar. Sabıkasız.

Sanık kimliğinin tesbitinde ve savunmasında ayağa kalkmadan savunmalarını yapmaya devam etti.

Sanık söz aldı - mahkeme başkanı yeniden benim ayağa kalkmadan savunma yaptığım yönünde tekrar tekrar mobing şekilde tutanağa geçirilmiştir bu hususta benim ayağa kalkmadan savunma yapmama karar verilmesini ve bir daha da bu konunun gündeme getirilmemesini rica ediyorum dedi.

Sanık söz aldı :Meşru olduğu varsayılan meclisin çıkarttığı 5271 sayılı CMK. 223. madde hüküm fıkrasının nelerden oluşacağını tadad ederek "numerus clausus " yani tüketerek sayma yöntemi kullanarak tek tek saymıştır. 231. maddenin son fıkrasında ise duruşmanın bittiği açıklandıktan sonra hüküm fıkrası okunur. Hüküm fıkrası herkes tarafından ayakta dinlenir kuralı yazılıdır. Bu cümlenin içerisinde herkes denirken iddia makamındaki savcı ayırt edilmemiştir. Yurt dışı Almanya uygulamasında kararı açıklayan mahkeme heyetindeki yargıçlar bile temsil ettikleri varsayılan "millet" önünde kendileri de ayağa kalkmaktadırlar. Ayrıca 55. maddede tanıkların yemini sırasında herkes ayakta dinler kuralı çerçevesinde yasa yalnızca esas hakkında hüküm fıkrası ve yemin yani sadece bu iki durumda ayakta olunacağını buyurmakta, diğer konuşmalarda ve ara kararlarda ayağa kalkılmasını gerektiren bir yasa kuralı bulunmamaktadır. Kanunlara bağlı kalacağına yemin ederek göreve başlayan yargıçlık makamında görevli kamu görevlilerinden isteğimiz, teamül yani alışkanlık yerine yasa kuralının mahkeme salonunda uygulanmasını hayal etmemizdir. Mahkeme kurulunun vereceği karar yasa kuralının geçerli olup olmayacağına anlamamıza yardımcı olacaktır. Bu konuda ara kararı verilerek bu konunun yasa kurallarına göre çözülmesi ve mahkeme başkanının hem sözlü olarak hem de tutanağa yazdırarak oturmamız hususunun bize karşı rahatsız edici ve hasmane bir algılamaya yol açmasının engellenmesini isteriz dedi.

G.D : Sanığın oturarak savunma yapmasına mahkemece karar verilmiş olduğundan bu hususta yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına oy birliği ile karar verilip duruşmaya devam olundu.

Sanık söz aldı : Kadıköy C.B.S nın - Kadıköy 2 ağır ceza mahkemesine vermiş olduğu iddianame üzerine Kadıköy 2 ağır ceza mahkemesi tarafından bir tensip zabtı düzenlemiş bu tensip zabtında yasalara uygun şekilde iddianamenin bir örneğinin tebliğ edilerek tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde delillerin toplanmasını istemem hususunda ve ifade vermem hususunda usule uygun şekilde bir karar verilmiş olmasına rağmen 10.05.2010 tarihinde yani aynı gün iddianamenin kabulüne karar vermiştir. Bu tebligat bize yapıldıktan sonra mahkemesine başvuruda bulunarak yasalar çerçevesinde dosyanın bir örneğini talep etmemize rağmen dosyanın örneği bize verilmedi bu konuda mahkeme başkanının pazartesi günleri dışında dosyalardan fotokopi verilmeyeceği hususunda yazı işleri müdürünün mahkeme başkanın bana böyle bir talimat ı var diyerek bu dosyanın fotokopileri tarafımıza verilmedi. Dilekçe ile baş vurmamız üzerine hatta Ceza mahkemeleri yazı işleri yönetmeliğinin maddelerini de yazdık. Bu usule uygun olan talebimize öfkelenen mahkeme başkanı ve heyeti acilen toplanarak bize dosyanın fotokopisini vermeden önce ve bu dosyanın fotokopilerini vermeden son soruşturmanın açılmasına acele bir karar vererek şeklen bir karar vermiş oldu oysa bu karar hukuka aykırıdır çünkü savunmayı çökerten savunmanın toplanmasını isteyeceği kanıtları toplamayan sadece kağıt üzerinde tebligat artı dilekçe görüntüsü çerçevesinde şekli bir karar verilmiş yani hukuka karşı hile uygulanmıştır. Ve bu karar aynı zamanda şu anda yargılamayı yapan mahkemenizin yargı yetkisini de ortadan kaldıracak niteliktedir oysa o mahkemenin yetkisi avukatlık hukuk açısından sadece ve sadece avukatlık mesleği çerçevesinde avukatlık mesleğinin bağımsız -korkusuz , özgür biçimde yerine getirilmesi için suç olduğu iddia olunan davranışın avukatlık hususunun gereği olup olmadığını araştırmaktır, ve bu araştırmanın sonunda verilecek karar ise mahkeme kararı olmayıp sadece ' iddianame yerine geçen belge niteliğinde 'lacaktır. İşte bu şekilde hukuki çiğneyerek görüntüde verilmiş olan kararın CMK. 174 uyarınca iddianame yerine geçen belgeyi düzenleyen KADIKÖY 2 AĞIR CEZA MAHKEMESİNE iadesine karar verilmesini isteriz dedi.

Sanık müdafi AV. BORAN ÇİÇEKLİ SÖZ ALDI : müvekkilimiz meslektaşımızın C.B.S ca alınan ifadesi sırasında benimle beraber iki avukat arkadaşımız daha olmasına rağmen sadece duruşma günü tebliğ edildi. Kadıköy 2 ağır ceza mahkemesine hitaben düzenlenen Kadıköy C.B.S nın iddianamesi bize tebliğ edilmedi. Ayrıca son soruşturmanın açılmasına dair karar da bize tebliğ edilmedi.bizde meslektaşımızın beyanları doğrultusunda iddianame niteliğindeki son soruşturma açılmasına dair kararın iadesine karar verilmesini isteriz dedi

İDDİA MAKAMINDAN BU KONUDAKİ GÖRÜŞÜ SORULDU : yargılamada geriye dönülmezlik ilkesinin bir şekilde istisnasını oluşturmayan son soruşturmanın açılması kararı ile kovuşturma evresinin başladığı görüşündeyiz dedi.

G.D : İstem gibi :Son soruşturmanın açılmasına dair karar ile mahkememizde kovuşturma evresi başlamış olduğundan CMK. nun 174 maddesinde yazılı iddianamenin iadesi ( yada iddianame niteliğinde olan son soruşturmanın açılması) kararının iadesini gerektiren koşullar bulunmadığından bu yöndeki taleplerin reddine oy birliği ile karar verilip duruşmaya devam olundu.

Son soruşturmanın açılmasına dair karar okundu. Sanığa, CMK 191-147 md.si gereği yüklenen suç hakkında açıklamada bulunmamasının kanuni hakkı olduğu şüpheden kurtulması somut delillerin toplanmasını isteyebileceği ayrıca müdafi seçme hakkının bulunduğu,müdafı seçecek durumda olmadığı takdirde kendisine baro tarafından bir müdafi görevlendirilebileceği hakları hatırlatıldı. Savunma için süre istemiyorum. Savunmamı yapacağım dedi.
SANIK ÖMER KAVİLİ SAVUNMASINDA : mağdur olan C.Savcısı P. K. emekli olmuştur ayrıca emekli olduğu gerekçesi ile mahkemece kendisine yapılan tebligat adresinde bulunamadığından tebligat yapılamamış ve bu davadan haberdar edilememiştir. Oysa teşkili tarafeyn etmedikçe yani tarafları bir araya getirmedikçe yargılama yapılmaz ilkesi çerçevesinde benim işlediğim iddia olunan davranış ile zarar gördüğü mağdur olduğu iddia olunan kişinin duruşmada hazır edilmesini ve onun katılımı ile duruşmanın yapılmasını istiyoruz, kaldı ki davamızın suçu ihbar edenin yani muhbiri de bulunmaktadır, bu muhbir aynı zamanda olay ve olaylara tanık olmuştur. Prf. NURULLAH KUNTEN in Ceza muhakemesi kanunda yazdığına göre duruşma hazırlık işlemleri bitirildikten sonra duruşma günü belirlenir ve 5271 sayılı yasaya göre de duruşmada teklik ilkesi geçerli olup, zorunlu haller olmadıkça duruşmaya ara verilmez kuralı yazılıdır. Bu hukuksal dayanaklar çerçevesinde öncelikle davanın taraflarına usulüne uygun tebligat yapılmasını ve ifade verme işlemi sırasında benim aleyhimde beyanda bulunacaklarını bildiğim halde karşı taraf gösterilenler ile diğer üçüncü kişilerinde usulüne uygun davetiye ile çağrıldıktan sonra duruşma yapılmasını ve duruşmaya ara verilmesini talep ediyorum dedi.

G. D :istem gibi 1- ihbar eden KARTAL 5 ASLİYE CEZA MAHKEMESİ hakimi yasal görevi gereğince duruşmada işlendiğini lire sürdüğü bir suçla ilgili tutanak düzenleyip bunu ilgili C.B.S na bildirmesinden ibaret bir eylemi nedeni ile dosyanın tarafı niteliğinde olmadığından son soruşturma açılması kararında mağdur olarak gösterilen C.Savcısı P. K. soruşturma aşamasında da bu konu ile ilgili kişisel bir başvurusu ve şikayeti olmadığından duruşmaya gelme zorunluluğu da bulunmadığından sanığın bu gerekçelerle duruşmanın ertelenmesi yönündeki talebinin reddine karar verilip duruşmaya devam olundu.

SANIK ÖMER KAVİLİ İFADESİNDE : Bizim 5 Asliye Ceza Mahkemesindegörülmekte olan davada sanık EROL müdafisi olarak görev yaptığımız doğrudur, o günduruşma salonunda başka şeyler de olmuştur. O davada her iki sanık karşılıklı mağdur sanıkdurumda idiler. Sanık müdafisi olarak tıpkı şimdi mahkemenizde olduğu gibi müvekkilimolan sanığı yanıma alarak diğer meslektaşımdan ayrı masaya geçip oturmamız üzerinemahkemede yargıç olarak görevli kamu memuru A. B. (26… )tarafından her iki avukatın yan yana birlikte oturması gerektiği ve bizim diğer avukatın yanmageçmemiz ayrıca sanık müvekkilimin benim yanımdan ayrılarak duruşma salonunun ortasınave müdafisi olarak benden uzağa geçmesi yönünde talimat vermesi üzerine, biz yasalarınüstünde saydığımız Avukatlık Meslek Kuralları çerçevesinde Avukatın en başta gelengörevinin müvekkiline ait sırları saklama ödevi olduğunu, eğer diğer avukat meslektaşımızlayan yana oturacak olur isek biz avukatlar arasında husumet bulunmadığı ve fakat her ikiavukatın temsil ettiği müvekkilere ait hak ve menfaatin çatışması nedeni ile birbirimizindosya üzerindeki notlarımızı “söz savunmanın " denilmesinden önce karşı tarafça okunmasıveya öğrenilmesi durumunda meslek sırrının ifşası meslek sırrının açığa vurma suçuişleneceği hukuk düzeninin suç işlenerek sağlanamayacağı gerekçesi ile yan yanabulunamayacağımız açıklanarak karşı taraftaki meslektaşımızın yanına geçmedik, bununüzerine yargıç diğer meslektaşımıza o zaman siz o tarafa geçiniz demesi üzerine avukatmeslektaşımız yanımıza gelmiştir. Bunun üzerine ben müvekkilime hitaben biz karşıyageçiyoruz diyerek müvekkilim ile birlikte karşı taraftaki sıraya oturduk. Bunun üzerine yargıçsinirlenerek öfkeli biçimde " bu nasıl iş sözümü dinletemiyorum. Ben size yan yanaoturacaksınız diyorsam yan yana oturacaksınız " demiş isede biz kendisine hitaben '" savunmamakamında görevli avukat olarak bu uslübu kabul etmiyoruz, eğer mahkeme yargıcı olarak duruşma düzeni gerekçesi ile bunları yapmaya çalışıyorsanız bu talebimiz ile ilgili yasal dayanaklar göstererek bir ara kararı vererek problemi çözmenizi istiyoruz ancak bizim gösterdiğimiz hukuk kaynağı olan Avukatlık Meslek kuralını ve 5237 sayılı TCK da yer alan meslek sırrını açığa vurma suçunu işlemeyecek şekilde karar vermenizi istiyoruz '" dememiz üzerine, tama m çok istiyorsanız orda kalın diyerek yasal olarak ara karar verip tutanağa geçmesi gerekirken yasal görevini yapmamış ve kendisine göre bir uslüp kullanmıştır. İşte bu eylemli durum ve yargıcın öfkelenmesi koşullarında duruşma v e savunma yapılmıştır. Son sözler sorulduktan sonra Asliye Ceza Yargıcı kendisi tek yargıç olmasına rağmen " heyet müzakere edecektir salon boşalsın " demiştir. Bu söz üzerine sanıklar, müdafileri ve dinleyiciler hep birlikte dışarı çıkmış isede iddia makamında savcı sıfatı ile görevli kamu memuru içeride kalmıştır. İçeride yargıç ile savcının neler tartıştığını, neler konuştuğunu, dedikodumuzu yapıp yapmadıklarını bilemiyoruz. Bir süre sonra mahkeme mübaşirinin çağırması üzerine, duruşma salonuna girdiğimizde Yargıç kararını açıklayacağını söylediği sırada yönteme ilişkin bir isteğimiz vardır tutanağa yazılmasını istiyoruz dememize itiraz etmiş, ilk anda söz vermek istememiş. Açık ve sert tartışmalardan sonra iddia makamında görevli savcının karar müzakeresi sırasında yargıç ile içeride baş başa kaldığının duruşma tutanağına geçirilmesini istememiz üzerine, " adamcağız orda oturuyor bir şeye karışmıyor " demiş olup bunun üzerine biz " bir kere beyefendi adamcağız değildir C.Savcısıdır bizim itirazımız mahkemenin görüntüdeki tarafsızlık ilkesinin bozulduğuna ilişkindir. Şu anda C.Savcısı içerde kaldığına göre bunun tutanağa geçmesini ve buna ilişkin itirazlarımızı bildireceğiz" dedik ve bizim söylediğimiz sözler yargıç olarak görevli Kamu görevlisi tarafından zabıt katibi olarak görevli kamu görevlisine yazdırılmıştır. O günkü duruşma tutanağı incelendiğinde avukat olarak bizim hukukçu olarak bir çok hukuk kaynağını belirterek iddia makamındaki Savcının karar oluşturulurken yargıcın yanında yer almasının hukuken nasıl yanlış olduğunu açıklamaya çalıştık. Ve bizim sözlerimizi tutanağa yazdırtan ve bizim hakkımızda aradan uzun bir süre geçtikten sonra suç duyurusunda bulunan o mahkemenin yargıcı sözlerimizi kendine göre yazdırtmıştır. Şu an geldiğimiz durum tamı tamına Aziz Nesinlik bir durumdur. Kendi yazdırdığı sözler ile bizi sanık olarak yargılatan güç dizginlenmesi gereken bir güçtür. İsyan edilmesi gereken bir güçtür, bu güç otoriteyi temsil etmektedir. Bu otorite gücünü alışkanlıklarından almakta ve fakat uyması gereken hukuk kurallarını hiçe sayarak oluşmaktadır. Bizim sözümüzün yazılmış olduğu tutanak insanoğlu insan tarafından yazdırtılmış ve insan oğlu insan tarafından yazılmıştır, yani o tutanak kutsal değildir. Hatasız değildir. Yanlışlık, eğrilik niteliklerinden ve dokunulmazlık niteliğinden uzakta değildir. Bizim duruşmada söylediğimiz sözün tam olarak ne olduğunun anlaşılması açısından bu güne kadarki soruşturmacıların hiç biri yani Kartal Savcısından Kadıköy de görevli kamu memurlarına kadar hiç biri olayın kendisini araştırmamış, sadece ve sadece tutanağa anlaşılmaz bir kutsallık atfederek tutanakta yazdıysa doğrudur mantığı ile bu davayı açmışlar ve mahkemenizi ve bizleri boşu boşuna meşgul etmişlerdir. Bizim o duruşmada açık ve sert tartışmalarla hukukun temsilcisi olduğu kitaplarda yazılı olan yargıca anlatmaya çalıştığımız husus aslında bu mahkemenin başkanı ile de 2005 - 2006 yıllarda yaşanmıştır. Nitekim mahkeme başkanı HÜSEYİN ÖZTÜRK ün tutum ve davranışı ile ilgili olarak hakkında tutanak tutmuştuk ve örgüt üyesi olduğumuz için örgütümüze bildirmiştik. Örgütümüz ise "örgüt şefim Laz Kazım " zamanında Adalet Bakanlığına bildirilmiş olup Bakanlık 30 Temmuz 2006 tarihinde bizim talebimizi doğrulayan nitelikte " heyet müzakere ederken savcılar dışarı çıksın " başlığı ile 31 Temmuz 2006 tarihli gazetelerde yer alan genelgeyi yayınlamış ve ayrıca bir soruşturma açıldığı da o tarihte bize bildirmiştir. İşte 5 Asliye Ceza Mahkemesindeki işlemlerimizin itiraz yolu ile incelemesini yapan şu andaki Kartal 2 Ağır Ceza Mahkemesi itirazı inceledikten sonraki tarihte 5 Asliye Ceza Mahkemesi Yargıcı tarafından suç ihbarında bulunulmuştur. Öyleyse duruşma salonunda olan bitenin doğrusunun ne olduğunu anlayabilmek bakımından hem kendilerine doğrudan soru sorma ve çapraz sorgu yöntemlerini uygulayabilmemiz nedenleri ile o mahkemede yargıç sıfatı ile görevli A. B. ( 26… ) in ve ayrıca duruşma savcısı P. K. ( 20… ) ile duruşma salonundaki diğer kişilerin tanık sıfatı ile dinlenmelerin istiyoruz, dedi.

G.D : Sanığın savunmasının alınmasından sonratanık yada sanığın talep ettiği savunma tanıklarının dinlenmesine karar verileceğine oy birliği ile karar verildi duruşmaya devam olundu.

SANIK ÖMER KAVİLİDEN kendisine atılı " Devletten maaş alması dışında başka hiçbir özelliği olmayan iddia makamı yerinde oturuyor " şeklinde bir beyanda bulunup bulunmadığı hususunu açıklaması istendi:

O gün bizim hukukun kürsü eli ile çiğnenmesi karşısında söylediğiniz çok sözler olmuştur. Ancak bizim söylediğimiz sözler mahkemenin yargıcı tarafından hem de kanunen yetkisi olmadığı halde zabıt katibine yazdırtılmıştır. Zabıt katibinin yazdığı tutanakta bu sözler yer almakta ise de bu sözler bu haliyle bizim tarafımızdan söylenmiş sözler değildir. Tutanaktaki sözler tutanağı yetkisiz şekilde yazdırtan o mahkemenin yargıcına aittir. Bizim söylediğimiz sözler daha başkadır. Bizim söylediklerinizin tamamına bakıldığında bu husus açıkça görülmektedir, kaldı ki duruşma Savcısı P. K.’ın hangi özelliklerinin var olduğunu kendisini daha önceden tanımadığım için bilmem de olanaksızdır. Oysa bizim söylediğimiz sözleri mağdur gösterilen kişi huzurda duymuştur. Ve söylediğimiz sözlerin neler olduğunu doğrudan bilmektedir. Bizim konuşmamıza tanıktır. Tutanak denilen kağıt parçası ile aksi ispat edilemez yani " jiuris fıdiction " değildir. Yani kutsal değildir. Tutanağı tutturan ve tutanlar kendilerine baksınlar,savunma makamında görevli İstanbul barosu üyesi avukat olarak bizim duruşmada C.Savcısına hakaret edeceğimizi düşünenlerin düşüncesi dahi kendileri ile ilgili bir problemdir. Bizim duruşma savcısına hakaret etmemiz için hiçbir sebep yoktur. Türk dil kurallarını ve hitabet yani seslenme, konuşma özelliklerini kullanarak söylediğimiz sözleri hakaret yönünde yanlış yazanlar var ise bizi ilgilendirmez. Ancak duruşma savcısının huzurunda olan konuşmamızda eğer iddianame denen kağıtta yazdığı gibi hakaret olması durumunda Cumhuriyet Savcısı unvanı taşıyan kamu görevlisinin hiçbir tepki göstermemesi karşısında onurunun zedelenmesine rağmen sessiz kaldığı iddia olunabilir ki. biz bilgi ve terbiyemiz çerçevesinde onu iddia etmedik etmeyeceğiz dedi.
Cumhuriyet Başsavcıhğındaki 18.03.2010 tarihli ifadesi okundu - Benzer olduğu görüldü
Nüfus ve sabıkasızlık kaydı okundu. Doğrudur. Okunan kayıtlar bana aittir dedi.
Tanık S. H. nın hazır olmadığı anlaşıldı.
Bu arada Sanık müdafi AV NAİME NİDA AÇIKALIN duruşma salonundan çıktığı görüldü.

Sanık müdafi AV.BORAN ÇİÇEKLİ SÖZ ALDI : müvekkilim meslektaşım olayı ayrıntıları ile izah etti. bir konuşmanın içerisinden cımbızla birkaç kelimenin çekilip çıkartılması halinde her konuşmada bir suçlu bulunabilir müvekkilim meslektaşım burada hem müvekkilinin haklarını hem de savunmanın nasıl yapılması gerektiğini savunmuş, silahların eşitliği ilkesi gereğince salondan savunma tarafı çıkarıldığı zaman iddia makamının da çıkarılması gerektiği yönünde mahkeme yargıcı ile usulü bir tartışma yapmıştır. Müvekkilimin C.Savcısı ile direk bir tartışması da söz konusu değildir. Orada duruşma savcısını hedef alan bir hakaret kastı da yoktur, bu cümle şöyle de kurulabilirdi silahların eşitliği ilkesi gereğince bu cümle şöyle de kurulabilirdi savunma ile iddia makamı arasındaki tek fark birinin devletten maaş alıp diğerinin almamasıdır şeklinde de olabilirdi, müvekkilim son soruşturmanın açılması kararında ve iddianamede belirtildiği şekilde bir cümle kullanmadığını hem soruşturma evresinde hem de mahkemenizdeki ifadesinde beyan etmiştir, velevki bu sözü söylemiş olsa bile kesinlikle mağdura karşı hakaret kastı söz konusu değildir. Bu olayda deliller toplanmamış sadece tutanağı yazan zabıt katibi dinlenerek dava açılmıştır ki uzun sayfalar dolusu yazı yazan zabıt katibinin olaydan sonra ne yazdığını hatırlaması da mümkün değildir dedi. ayrıca zabıt katibi yargıcın emri altında olan bir kişidir bunun beyanına dayanılarak dava açılması usule aykırıdır dedi.

G.D.İSTEMGİBİ
1-Mağdur P. K.'a adresinin kalemce araştırılıp tesbit edildikten sonra son soruşturmanın açılması kararı ile birlikte duruşma gününün açıklamalı çağrı kağıdı ile tebliğine.
2- Sanık ve müdafıne savunma tanıklarını adreslerini v ekimliklerini bildirmesi hususunda süre verilmesine. Bildirildiğinde açıklamalı çağrı kağıdı ile duruşmaya celplerine, hazır edildiklerinde de dinlenmelerine.
3-Kartal 5 Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/479 esas sayılı dava dosyasının celbine.
4-Zabıt mümzi tanık S. H. M. nın yeniden duruşmaya çağrı kağıdı ile celbine.
5-Kartal 5 Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/479 esas sayılı dava dosyasında olayın geçtiği iddia olunan duruşmada bulunan sanık E. Ü. ile sanık Ş. M. ve AV. ALİ KÜVER in tanık olarak dinlenmek üzere çağrı kağıdı ile celplerine.
6-Mahkeme yargıcı A. B. in dinlenip dinlenmeyeceği hususunda bu tanıkların dinlenmesinden ve dosyanın incelenmesinden sonra karar verilmesine.
7-Duruşmanın 28/01/2011 günü saat 1O.OO'a bırakılmasına oy birliği ile karar verildi. 12/10/2010
Başkan 23988Üye 38398Üye 37412Katip69654

--
Avukat Ömer K A V İ L İ

İstanbul Barosu - 15 638

Dr. F. Atabey Cad No:80 Kat:1 / 24-25
ÜSKÜDAR 34672 İSTANBUL
0532 322 00 23
0216 553 54 23Sevan Nişanyan ve Ali Nesin'den davet

Merhaba arkadaşlar,

Yeni Anayasa yapılacak görünüyor. Ülkenin yeni düzeni nasıl olmalı? Şimdi konuşmazsak bir daha sözümüzü duyurma fırsatımız olmaz herhalde. Hakkımız da olmaz.

Kürtçe serbest olmalı mı? Laiklik nasıl tanımlanmalı? Yerel yönetime hangi yetkiler verilmeli? Başkanlık sistemi nasıl olur? Zorunlu askerlik kalkmalı mı? İkinci meclise gerek var mı? Üniversitede merkezi denetim gerekir mi? Yargıda aksayan nedir?

Bunları ve buna benzer onlarca yakıcı konuyu, Sevan Nişanyan ve Ali Nesin'le birlikte, insanların birbirini duyabileceği rahat bir ortamda enine boyuna konuşalım istedik. Katılırsanız seviniriz. Sohbete katkıda bulunabilecek arkadaşlarınızı da çağırabilirsiniz.

NE ZAMAN: Bu Pazar ve her Pazar saat 14.00
NEREDE: Nesin Matematik Köyü, Şirince, Selçuk
ULAŞIM: İzmir-Selçuk 74 km. Selçuk'tan Şirince'ye her yarım saatte minibüs var. Matematik Köyü için köy girişinden sola dönün, 1 km gidin.
DÖNÜŞ: 19.00'a kadar İzmir'e ulaşım var. Yeterli katılım olursa otobüs ayarlarız.
YEMEK: Tok gelin. Gerek olursa akşam yemeği organize ederiz.

Zorunlu haller için telefon (Nişanyan Hotel): (232) 898 3208.

TÜRKİYENİN İNSAN HAKLARINA SAYGILI DEMOKRAT YAZARLARINA AÇIK MEKTUP

Doğan Akhanlı, kriminal soyguncu ya da bir katil değil, yüreği halkların dostluğu için çarpan bir insan hakları savunucusu, gerçeklere saygılı, medeni cesaret sahibi bir yazardır. Onu 12 Eylül Cuntasının iftirasına karşı korumak, haksız yere özgürlüğünün gasp edilmesini engellemek, en başta haklıdan yana olan vicdan sahibi yazarlarımızın gerçek adaletten yana olanlarımızın görevidir.

Sayın, Adalet Ağaoğlu, Yaşar Kemal, Ahmet Altan, Orhan Pamuk, Elif Şafak, Yalçın Ergündoğan, Ece Temelkuran, Ali Bayramoğlu, Baskın Oran, Perihan Mağden, Erol Özkoray, Leyla İpekçi, Ragıp Zarakolu, Oya Baydar, Yıldırım Türker... ve daha onlarca ve hatta yüzlerce adını saygıyla anmak istediğimiz ülkemizin değerli aydınları, yazarları.

Yıllardır sürdürdüğümüz insan hakları ve demokrasi mücadelemizde ilk defa sizlere açık bir mektupla başvurarak, Türkiye’nin hak ve adalete ilişkin geleceğini yakından ilgilendiren bir davanın gidişatına tanık ve adaletsizliğe müdahil olmanızı rica ediyoruz. Bu dava, Doğan Akhanlı’ya haksız yere isnat edilen gasp ve cinayet davasıdır. Gerek tek tek bireyler olarak gerekse bağlı bulunduğunuz kurumlar olarak bu haksızlığa karşı durmanızı rica ediyoruz.

10 Ağustos'tan bu güne kadar gerek ülke basınında, gerekse başta Almanya olmak üzere birçok Batı Avrupa basınında Erdoğan Akhanlı’nın (yazar adı Doğan Akhanlı) tutuklandığına dair çıkan haberlerin dikkatinizden kaçmadığı inancındayız. 12 Eylül cuntasının damgaladığı, hapse tıkıp işkenceden geçirdiği, ancak elinden kaçırdığı için ona, kestiği “faturayı” ödetemediği, nefretin bir ifadesi olan “vatandaşlıktan atma” ile cezalandırdığı Doğan Akhanlı, 19 yıl aradan sonra gittiği ülkesinde, İstanbul havaalanına iner inmez yeniden tutuklanmıştır. Cuntanın, 20 yılı aşkın bir süre önce Doğan’ın üstüne yıkmaya çalıştığı “silahlı gasp ve adam öldürme” suçlaması tekrar önüne konmuştur.

Doğan Akhanlı hayatından endişe ettiği için birçok 12 Eylül mağduru politik mülteci gibi o da ülkesini terk etmek zorunda kalmıştır. Almanya’nın Köln kentinde politik sığınma başvurusu kabul edilen Doğan Akhanlı, demokratik hak ve özgürlüklerinden daha iyi yararlanma imkânı bulduğu liberal bir ortamda fevkalade verimli çalışmalar yürütmüştür. İnsanlığa karşı işlenen suçlar alanında yürüttüğü çalışmalar, Türkiye Cumhuriyeti devletinin ısrarla inkâr ettiği soykırım tabusunun yıkılmasında önemli bir rol oynamıştır. Onun, “Kıyamet Günü Yargıçları” adlı eseri, bu çalışmanın en güzel örneklerinden bir tanesidir.

Bizim, parası için katledilen bir insanın katilinin ve suç ortaklarının bulunmasına, hak ettikleri cezaya çarptırılmalarına hiçbir itirazımızın olmadığı kadar, düşünceleri çürütülemeyen politik bir rakibin, toplumsal hayattan tasfiye edilebilmesi için iftiraya uğratılmasına, özgürlüğünün gasp edilmesine de tahammülümüz yoktur. Doğan Akhanlı’nın düşüncelerini ve mücadelesini mahkûm etmeyi göze alamayan cunta zihniyeti, onu toplumsal hayattan tasfiye etmek için“gaspçı bir katil” yapmanın daha uygum bir strateji olacağını düşünmektedir.

Bu güne kadar yapılan üç mahkeme duruşmasının seyrine şöyle bir bakıldığında, amacın hiçte adaletin yerini bulması olmadığı, tersine hakkın hukukun ayaklar altına alınmak istendiği açıkça görülmektedir.

» 1. Ne bunda 20 yıl önce Doğan Akhanlı’yı tutuklayan cunta hukukunun, ne de onu bu gün hapiste tutan mahkemenin normal hukuk devleti normlarına uyan hiçbir tutarlı kanıtı bulunmamaktadır.

» 2. Doğan Akhanlı’nın tutuklanmasına gerekçe gösterilen iki “delil” ileri sürülmektedir. Bunlardan birincisi işkence altında ifadesi alınan Hamza Topal’ın Akhanlı’yı zan altında bırakan şahitliğidir. Topal, daha o zaman mahkemede bu ifadenin kendisine işkence altında kabul ettirildiğini ve doğru olmadığını açıklamıştır. Bir süre önce Akhanlı’nın tutukluluk haline itirazın görüşüldüğü ikinci mahkemede söz konusu ifade Hamza Topal tarafından yeniden (bu kez yazılı olarak) yalanlanmıştır. Hamza Topal, 1992 de alınan ifadenin, kendisine okuma fırsatı bile verilmeden işkence altında imzalatıldığını ve hala gördüğü işkencenin bedensel ve psikolojik olarak acısını çektiğini belirtmesine rağmen, Türk adaleti, Akhanlı’yı hapiste tutmak için bunu delil kabul etmektedir.

» 3. Mahkemenin Akhanlı’yı hapiste tutmasının diğer “kanıtı” ise, Maktulün olay yerinde olan oğullarının Akhanlı’yı o zaman fotoğraftan “teşhis etmiş” olmaları. Mahkemenin bu “kanıtı” da hukuk adına tam bir skandal niteliği taşımaktadır. Olaydan sonra Polis maktulün oğullarının önüne bir tek Akhanlı’nın fotoğrafını koyarak “başka katil olamayacağı” doğrultusunda ifadelerini yönlendirmiştir. 13.08.2010 tarihindeki tutukluluk haline itiraz edilen duruşmada bu skandal ortaya çıkmıştır. Fotoğraf teşhisi 20 yıl aradan sonra yeniden yapılmak zorunda kalınmıştır. Maktulün oğulları, Doğan Akhanlı’yı zanlı olarak teşhis edememişlerdir. Olay yerinde bulunan iki şüpheli çanda ise, Akhanlıya ait hiçbir iz bulunamamaktadır.

» 4. Doğan Akhanlı’yı Parlamento kararı ile Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından atılmış olmasına rağmen, mahkeme onu “sanık sandalyesine” yeniden “Türk vatandaşı” olarak oturtmak istemektedir. Hal bu ki, Doğan Akhanlı 2001 yılından beri Alman vatandaşıdır. Bu durumda TC devletinin benimseyip imzalamış olduğu uluslar arası anlaşma gereğince Doğan Akhanlı’nın tutuklanmasından hemen sonra, Federal Almanya İstanbul konsolosluğu haberdar edilmek zorundadır. Davayı yürüten savcı bu durumu umursamamış ve Akhanlının “Türk vatandaşı olması” dolayısıyla, Alman konsolosun “korumasına ihtiyaç olmadığını” bildirmiştir. TC Vatandaşlığından atılma belgeleri konsolosa iletildikten sonra konsolosun, savcıya görevini resen yerine getirmesi için rica etmesine rağmen, 23.08.2010 tarihine kadar Doğan Akhanlı’nın tutuklandığı kendilerine bildirilmemiştir. Burada da kasıtlı olarak uluslar arası anlaşmanın ihlal edildiği acık bir biçimde görülmektedir.

Bütün bu olup bitenler göz önünde bulundurulduğunda gidişatın hukuk devleti normları ile bağdaşan hiçbir yanı bulunmamaktadır. Siz aydınlar Türkiye’de adaletsizliğin ocakları nasıl söndürdüğünü bilirsiniz. Ezilenlerin vicdanı olma çabanızda karşınıza çıkartılan engelleri bilirsiniz. Bilirsiniz, adaletsizliği vicdanına sığdıramayan Bahriye Üçok’ların, Abdi İpekçilerin, Musa Anter’lerin, Hrant Dink’lerin… Daha nice öncelerinin ve sonralarının başlarına gelenleri. Bu nedenle Doğan Akhanlı'ya karşı kurulan tuzağın boşa çıkarılması için gereken duyarlılığı göstermenizi rica ediyoruz.

Bizler Doğan Akhanlı’yı yılladır omuz omuza sürdürdüğümüz insan hak ve özgürlükleri mücadelemizde, inkâr edilen, insanlığa karşı işlenmiş suçların kabul görmesi ve kamu vicdanında mahkûm edilmesi için sürdürdüğümüz ortak mücadelemiz içinde tanıdık. Onu daima sarsılmaz bir inançla sözünün ve eylemlerinin arkasında duran medeni cesaret sahibi bir insan olarak tanıdık. Doğan Akhanlı işlediği cinayeti inkâr edecek kadar alçalmış zavallı bir katil değildir. Doğan Akhanlı, baskısız korkusuz insanca bir gelecek için hak ve adalet arayanların vicdanıdır. Doğan Akhanlı derhal serbest bırakılmalıdır!

Dostça selam ve saygılarımızla.

Frankfurt, 15.09.2010

» Verein der Völkermordgegner e.V. Frankfurt / Main; Soykırım Karşıtları Derneği(SKD); İletişim: Ali Ertem Tel.: 0049/69/5970813 E-Mail: skd@gmx.net

» TÜDAY: Türkiye/Almanya İnsan Hakları Derneği
MenschenrechtsvereinTürkei/ Deutschland
Adresi: Melchiorstr. 3, D-50670 KÖLN
Tel.:0221-724077 fax:(0)221-739242

Savunma susturulamaz
“Res tantum valet,
quantum vendi potest!”[*]

Yeni adlî yılın açılışının eşiğinde, Anayasa değişikliğine ilişkin referandum, Adalet Bakanlığı-HSYK kapışması, Ergenekon duruşmaları, tutuklanıp salıverilmeleri bir “tahterevalli” oyununa dönüşen “darbe zanlısı” TSK mensuplarının durumu vb. “krizler”in depremiyle sarsılan Türk hukuk sisteminde kimsenin fark etmediği bir yara, kanamaya devam ediyor; ve üstüne üstlük de açıldıkça açılarak.

Oysa bu yara, belki yukarıda sayılan “büyük kıyametler”den çok daha güncel, çok daha can yakıcı biz, bu ülkenin ayrıcalıksız, sıradan yurttaşları için.

İnsan hakları savunucusu avukatlar hakkında yapay suçlamalarla birbiri peşi sıra açılan davalar, doğrudan, hak ihlâllerinin sürekli hedefini oluşturan biz sosyalistler, militan işçiler, Kürtler, muhalif aydınlar, ana-akım dışı gazeteciler, insan hakları savunucuları, vicdanî redciler, Çokuluslu şirketlerin çıkarlarına taş koyan çevre eylemcileri…nin savunma hakkını hedef tahtasına yerleştiriyor, onları savunmasız bırakmayı hedefliyor, çünkü.

Avukat Levent Kanat’ın bu konudaki kuramsal çerçeveyi çizen makalesinde net bir biçimde açıklıyor: [**] AİHM kararlarının da zorlamasıyla siyasal nitelikli soruşturma ve yargılamaların tüm aşamalarında avukat bulundurulması ve avukat yardımından faydalanılmasının hukuki güvenceye bağlandığı yakın zaman öncesine dek, kolluk kuvvetleri, yargı sürecinin doğrudan müdahili, savcısı, hatta yargıcı konumundaydı. Soruşturma ve yargının tüm aşamalarında avukattan yararlanma hakkı, biz “ayrıcalıksız muhalifler” açısından bir yaşam ve temel haklar sigortası işlevi görmektedir.

Ve bu, kolluk kuvvetlerine “kâtiplik”, “noterlik” yapmayı reddeden bir avuç onurlu avukat sayesinde mümkün olmuştur: Onlar; yani her başımız sıkıştığında yanı başımızda bulduğumuz, vicdanlarını cüzdana tahvil etmemiş, haksızlıklara boyun eğmeyen, her zaman ezilenlerin, sömürülenlerin yanında saf tutmayı görev bilen, baskılara, tehditlere pabuç bırakmayan, mesleğin yüz akları…

Şimdi Filiz Kalaycı, Hasan Anlar, Halil İbrahim Vargün, Murat Vargün, Selçuk Kozağaçlı, Şiar Rişvanoğlu, Taylan Tanay kişiliğinde “onlar” sindirilmeye çalışılıyor. İsteniyor ki, savunma mesleği, yargı sürecinin geri kalan unsurları gibi güvenlik güçlerinin kestiği cezaya sessiz sedasız uzatsın müvekkilinin boynunu. Düzenin tornasına boylu boyunca uzanmayı reddeden muhaliflerin, başkaldıranların, itiraz edenlerin “te’dip ve terbiye” edilmesi mekanizmasının bir dişlisi olsun… “Hak-hukuk” denildiğinde ensesi kalınların iş takipçiliğinden başka bir şey düşmesin aklına…

FİLİZ KALAYCI,
HASAN ANLAR,
HALİL İBRAHİM VARGÜN,
MURAT VARGÜN:
İHD üyesi dört avukat, “PKK üyeliği”, “örgüte yardım ve yataklık” suçlamalarıyla, 9 Kasım 2009’dan beri yargılanıyorlar. Avukatlar aleyhine gösterilen deliller, kimi sanıkların polis baskısıyla alınan (ve sonradan mahkeme huzurunda yalan olduğunu beyan ettikleri) ifadeler, kaynağı belirsiz ihbar e-postaları, yasadışı dinleme kayıtları, avukatların katıldıkları hak ihlâllerini protesto eylemleri vb.’nden oluşmakta. Avukatların bir sonraki duruşmalarının tarihi: 23 Eylül 2010, Perşembe. Duruşma yeri: Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi…
SELÇUK KOZAĞAÇLI: Çağdaş Hukukçular Derneği Genel Başkanı Selçuk Kozağaçlı hakkında, dernek adına düzenlenen bir basın toplantısında, 19 Aralık 2000 tarihinde gerçekleştirilen ve tüyler ürpertici bir istihzayla “Hayata Dönüş” adı verilen operasyon sırasında Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürü olan (şimdiki HSYK üyesi) Ali Suat Ertosun’un “Devlet Hizmet Madalyası” ile ödüllendirilmesini eleştirmesinin ardından, 9 Şubat 2010 tarihinde, “Cumhurbaşkanlığı makamına ve kamu görevlisine hakaret” iddiası ile TCK 125. maddeden kamu davası açıldı. Kozağaçlı’nın bir sonraki duruşması, 4 Ekim 2010’da, Ankara 9. Sulh Ceza Mahkemesi’nde yapılacak.

ŞİAR RIŞVANOĞLU: Gerçek Gazetesi ve Devrimci Marksizm Dergisi Sorumlu Yazı İşleri Müdürü ve yazarı, Adana Barosu avukatlarından, insan hakları savunucusu Şiar Rişvanoğlu hakkında Haziran 2010’da “özel görevli” cumhuriyet savcılığınca üç soruşturma birden açıldı. Soruşturmaların konusunu, Rişvanoğlu’nun 1-3 Mayıs 2010 tarihlerinde Roj TV’de katıldığı programlarda yaptığı konuşmalar, 21 Şubat tarihinde Diyarbakır’da BDP’nin I. Kongresinde yaptığı konuşma ve Adana’da bir portakal bahçesinde ağaca asılı olarak bulunan Azadiya Welat gazetesi dağıtımcısı Metin Alataş’ın şüpheli ölümü üzerine okuduğu ortak basın açıklaması oluşturuyor. Rışvanoğlu, 2009 yılı yerel seçimlerinde, DTP çatısı altında oluşturulan ittifakın Adana Büyükşehir Belediyesi başkan adayıydı… Rışvanoğlu’nun duruşması, 16 Eylül 2010 tarihinde Adana Özel Görevli 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nde yapılacak.

TAYLAN TANAY: ÇHD İstanbul Şube Başkanı Avukat Taylan Tanay, Ertuğrul Kürkçü ile birlikte kaleme aldığı ve 31 Temmuz 2009 tarihinde Bianet’te yayınlanan “Ali Suat Ertosun’un Yeri HSYK Koltuğu Değil Sanık Sandalyesidir” başlıklı yazısı nedeniyle, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) üyesi ve eski Ceza ve Tevkif evleri Genel Müdürü Ertosun’un şikayetiyle, 15 bin TL tazminat istemiyle yargılanıyor. Tanay ile Kürkçü’nün ilk duruşması, 2 Kasım 2010 tarihinde, Ankara 25. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde yapılacak.
* * *

“Onurumuz ömrümüzden uzun olmalıdır” der, Adnan Yücel… Onların onurları uzun, upuzun oldu hep. Onlar, bizi hiç yalnız bırakmadı…

İmzaya açtığımız bu metinde,“suç”larının, bizim vicdanımızın sesi olduğunu, duruşmalarında yanlarında olacağımızı kamuoyuna duyururuz…

ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ

İsmail Beşikçi, Fikret Başkaya, Sibel Özbudun, Temel Demirer, Sait Çetinoğlu, Mahmut Konuk, Selçuk Kozağaçlı, Levent Kanat, Pınar Ömeroğlu, Fatime Akalın, Yücel Demirer, Ragıp Zarakolu, Attila Tuygan, Mustafa Kahya, Hüseyin Taka, Hüseyin Gevher,...
[*] “Bir şeyin değeri, birinin ona ödediği bedel kadardır”
[**] Levent Kanat, “Savunma Yargı Kıskacında”
destekliyenler:
Tomris Özden
Mihrac Ural
Levent Sultan
Şerif Yılmaz
Ahmet Çankaya
Hasan
Dr. Nizam öztürk
Nail Öztürk
Dr. Hüssan Hoca
Sabri Ali

Kişisel ve kurmsal destek için: gercekinatcidir@gmail.com

SAVUNMA YARGI KISKACINDA

Levent Kanat
İşleyiş açısından çağdaş ceza hukuku sistemlerinin en önemli özelliği; soruşturma ve yargılama süreçlerinin tüm aşamalarında, soruşturulan veya yargılananın mutlaka hukukçu/savunman yardımından yararlandırılmasının yasal bir zorunluluk oluşudur. Karar süreci tek başına hâkime bırakılmamakla kadı hukukundan ayrılmakta, sadece hâkime ve savcıya bırakılmamakla da kamu düzenini/devlet menfaatini koruma kaygısı insanın değerini koruma kaygısının önüne çıkarılmaması amaçlanmakta. Bu yüzdendir ki ceza yargılamasında hâkim ve savcı kadar savunma makamı da yaşamsal değerdedir. Hâkimin yaptığı iş önemlidir, savcının yaptığı iş de önemlidir ama avukatın yaptığı iş sadece kıymetli değil aynı zamanda kutsaldır. Savunma makamının olmadığı veya etkisiz kılınmaya çalışıldığı durumların yaratacağı sonuçların vehameti nedeniyle kutsaldır, insanın, varlıklar dünyasındaki kıymeti, biricikliği nedeni ile sahip olduğu değerinin hukuk normları karşısında korunması için kutsaldır.

Sıkıyönetim, Devlet Güvenlik, Özel Yetkili Ağır Ceza gibi isimlerle tanımlanan dönemsel mahkemelerdeki siyasal nitelikli davaların hazırlık süreçlerinde, emniyet sorgu, savcılık sorgu ve hâkimlik sorgu süreçlerinde insanlar, yıllarca savunman/avukat yardımından yoksun bırakıldılar. Yargılama sonuçlarında verilen kararlar, çoğu zaman, emniyet, savcılık ve hâkimlik sorgu süreçlerinde avukat/savunman yardımı olmadan alınan ifadelere dayandırıldı. İnsanlar, savunman olmadan, hukuki yardım alamadan alınan veya kendileri ile bir şekilde ilişkilendirilen ifadeler (işkence, aldatma, v.b.şekillerde alınan) nedeni ile idam cezasına, müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Hâlbuki ceza yargılaması hukukunda, karara dayanak alınacak/alınabilecek delillerin hukuk kurallarına uygun elde edilmiş olması asıldır. Bundan dolayıdır ki hukuka, kanuna uygun elde edilmemiş deliller soruşturma, yargılama ve karar süreçlerinde dikkate alınmaz/alınmamalıdır.

Her tür ceza davasında olduğu gibi siyasal nitelikli davalarda da yasal mevzuat gereği savcılık makamınca yürütülmesi gereken hazırlık soruşturması uygulamada, yaygın bir biçimde bilerek ve isteyerek kolluk kuvvetlerinin insiyatifine bırakılmakta, savcılık, sorgu/ifade alma sürecini kolluk kuvvetlerinin hazırladığı dosya üzerinden takip etmeyi alışkanlık hâline getirmekte, soracakları soruları bile kolluk kuvvetlerinin hazırladığı sorulardan sormak da bir beis görmemektedir. Hâkimlik ise, ifade almayı, emniyet ve savcılık sorgu süreçlerinin kabul edilip edilmemesi üzerine kurmakla yetinmektedir. Bu durum bu şekliyle uzun yıllar, bu süreçlerin hepsinde avukat olmadan yürümüştür. Yani kolluk kuvvetleri, savcılık ve hâkimlik üçlüsü sürecin kağıt üzerindeki özneleri iken savcılık ve hâkimliğin bilerek ve isteyerek sorgu ve ifadesini üzerine kurdukları dosyayı hazırlayan, hukukçu olmayan kolluk kuvvetleri sürecin asli özneleri olmuştur. Siyasal nitelikli davalarda işleyen sürece hukuki usul görüntüsü verilmesine rağmen sorunun asli olarak hukuki görülmediği, terör sorunu, devletin bekası/ güvenliği sorunu olarak v.b. şekillerde görüldüğü ve bu işin asli olarak güvenlik kuvvetlerinin işi olduğu düşünülmüş ve sürecin asli öznelerinin kolluk kuvvetleri olduğu zımnen kabul edilmiştir.

İşkenceye dayalı alınmış veya kolluk kuvvetleri tarafından hazırlanıp imzalatılmış/imzalanmak zorunda bırakılmış ifadelere, atf-ı cürüm mahiyetindeki itirafçı ifadelerine dayalı saldırıların mağduru olmuş insanlar ancak dava aşamasında savunman/avukat yardımından faydalanabilmişlerdir. Fakat, çoğu zaman, hazırlık soruşturmasındaki belirtilen hukuka aykırı usullerle kurulan sürecin dosyası, sonraki yargılama süreci bir usuli yerine getirme ihtiyacından öte algılanmayıp, karara esas alınmıştır.

Uzun yıllara dayanan ve belirtilen şekilde işleyen bu sürecin bir gelenek oluşturması da kaçınılmaz olmuştur. Kısa bir süre önce özellikle AİHM kararlarının zorlaması sonucu, siyasal nitelikli soruşturma ve yargılamaların tüm aşamalarında savunman/avukat bulundurulması ve savunman/avukat yardımından faydalanılmasını hukuki güvenceye bağlayan yepyeni bir yasal süreç başlamıştır. Yeni yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu, avukat olmadan alınan ifadelerin karara dayanak alınamayacağını kanuni güvenceye kavuşturmuştur. Bu yasal düzenleme sonrasında, en azından normsal boyutu ile artık tüm aşamalarda savunman/avukat yardımı alınabiliyor. Yeni yasal düzenleme ile avukat yardımı olmadan alınan ifade, karara dayanak olamadığı gibi bazı durumlarda isteğe bağlı olmadan avukat bulundurma zorunluluğu dahi var.

Uygulamada, yıllardır oluşmuş bir gelenek ve bu geleneğe göre şekillenmiş bu sistemin, bu sistemin aktörlerinin yeni sürece alışmakta, uymakta sorun yaşadığını, bu düzenlemeleri ve gereklerini içselleştirmekte hayli zorlandıklarını görmekteyiz. Aktörler, eski sistemin devamı için direnmişlerdir/direnmektedirler. Görünürde yeni sisteme, yeni kanuni düzenlemeye uygun ama fiilen eski sistemi devam ettiren, kendilerinin hâlen asli özne olduğu, hazırlık aşamasının dosyasının hazırlayıcısı, savcı ve hâkimin de soracağı soruların belirleyicisi, istenen cevapları içeren bir sorgu tutanağını, kendilerinin bu iktidarını, gücünü kabullenip, sarsmaya, deşifre etmeye yeltenmeyen bir savunman/avukat istenmektedir. Sırf kanuni düzenlemenin gereğini yerine getirmiş olmak için.

Bu olumsuz süreçlerin öznesi olmak istemeyen, görevlerini yapmak isteyen, hukukçu kimliklerinin insan olma kimliklerinden ayrı olmadığını düşünüp buna göre eyleyen avukatlar, yıllardır hukuksuzluk, kanunsuzluk içeren bu sürecin piyonu olmak istememişlerdir. İşleyen sürecin hukuksal bir öznesi olan ama hukukçu olmayan kolluk kuvvetlerinin, savcı ve hâkimlerin bilgisi veya sezgisi dahilinde birlikte inşa ettikleri hukuksuz, kanunsuz süreci kendi istedikleri doğrultuda hareket eden avukatlar ile tamamlamak, devam ettirmek istemektedirler. İddia ve karar makamı ile birlikte tamamlanan sürecin, yıllardır eksik olan savunma makamı ayağını, yasal zorunluluk gereği sistemlerini, geleneklerini bozmadan tamamlamaya çalışmaktadırlar. Fakat avukatların hepsi olmasa da hukukçu kimliklerini, insan haklarından, hukuk devletinden ve insanlıklarından ayrı tasarlamayan, özellikle siyasal nitelikli davalarda görev yapan avukatlar, yıllardır devam eden bu hukuksuz sistemin istenen sessiz üyesi olmaktan öte, bu sistemin hukuksuzluğunu deşifre etmeyi, hukukçu ve insan olduklarını her an hatırlayarak görevlerini layıkı ile yapmayı esas alarak sistemin dayattığı hukuksuzluklara karşı durmuşlardır/durmaktadırlar. Sivil olan vatandaşlarla doğrudan bağı olan savunmanlar, bu önemli değişikliklerin normsal ve fiili düzeyde yaşama geçmesinin hep aktif öznesi olmuşlardır. İşte Türkiye mahkemelerindeki siyasal nitelikli davalar ile bu yasal değişiklikler, uzun yıllardır savunma makamı olmadan oluşturulmuş sistemi sarsmaya başladı. Bu güne kadar her şey avukat olmadan yürütülmüştü. Sorgu avukatsız, savunma avukatsız alınmıştı. Yeni işleyişe alışmak zordu! Yıllara dayalı sistemlerini bozmadan, avukat varmış gibi devam ettirmek isteyenler, avukatların sadece hazırlanan ifade tutanaklarını imzalamalarını, emniyet görevlisi tarafından alınan sorgu sürecinin sadece izleyicisi olmasını istediler/istemektedirler. İşte buna direnen, hukuksuzluğu kabul etmeyen, insanların hukuki haklarının savunmanlığını üstlenen avukatlar bunu reddettiler. Hukuksuzluğa alet olmadılar, hukuksuz süreçlerin piyonu olmak istemediler, hukuk kılıfı giydirilmeye çalışılan hukuksuzlukları deşifre ettiler. Bu onurlu duruşlar, eski sistemin devamını zora sokunca bilinen yöntemler devreye girmekte gecikmedi.

Son dönemlerde artan, siyasal nitelikli davalarda görev yapan avukatlara yönelik gözaltı, soruşturma, tutuklama, dava ve ceza içeren kararlardaki artışı bu bağlamın dışında düşünmek mümkün değil. Yapılan iletişim tespitleri, doğrudan takipler, oluşturulan sahte delillerle savunma kıskaç altına alınmak istenmektedir. Amaçlanan, siyasal nitelikli davalardaki hukuksuz sürecin devamını sağlamaktır, hukuksuzluğa seyirci kalan avukatlar ile eski sistemi devam ettirme isteğidir. Yeni bir adli yıl başlarken, yargı kıskacına alınmaya çalışılan avukatlara yönelik bu hukuksuz saldırıların, hukuk devleti olma amacına ve demokratik bir ülke olma istemine doğrudan saldırı olduğunu düşünüyoruz."

Destek için İmza Formu İmza Listesi